Abrir o menú principal
Larrouse
Lola C88-1.jpg
Nome completo Francia Larrousse & Calmels
Bandeira Francia
Baseada en Antony, París, Francia
Tempadas en activo 8 (1987-1994)
Número de pilotos Francia Érik Comas
Francia Philippe Alliot
Flag of Japan.svg Aguri Suzuki
Flag of Japan.svg Ukyo Katayama
Debut Gran Premio de San Marino de 1987
Carreiras 127
Campionatos de Construtores 0
Campionatos de Pilotos 0
Vitorias 0
Pole positions 0
Voltas Rápidas 0
Puntos totais 0
Derradeiro GP Gran Premio de Australia de 1994


Larrousse Formula One foi un equipo de carreiras de automobilismo fundado en 1987 por Didier Calmels e o ex piloto Gérard Larrousse, orixinalmente baixo o nome Larrousse & Calmels. Con base en Antony, nos suburbios do sur de París. O seu nome cambiouse a Larrousse trala saída de Calmels por razóns legais. O equipo competiu en Fórmula Un de 1987 a 1994 antes de sucumbir por problemas financeiros, logrando o seu mellor resultado de terceiro no Gran Premio do Xapón de 1990 durante ese tempo.

Fórmula UnEditar

Chasis Lola (1987-1991)Editar

Larrousse & Calmels encargaron un automóbil a Lola e o resultado foi o LC87 (designación interna Lola: T87/30), un coche deseñado por Eric Broadley e Ralph Bellamy. O chasis era impulsado por un motor Cosworth DFZ V8, normalmente aspirado.

O equipo comezou en 1987 cun só coche para Philippe Alliot, Yannick Dalmas uniuse ao equipo nun segundo coche ao final do ano. Nese momento chegaran a un acordo de tres anos con Lola e Chris Murphy foi recrutado de Zakspeed para axudar a Bellamy. Posteriormente, o equipo logrou un acordo para usar o motor V12 de Lamborghini en 1989.

En setembro de 1988 o equipo contratou ao ex deseñador/enxeñeiro de Renault e Lotus Gérard Ducarouge pero na primavera de 1989, Calmels tivo que abandonar o equipo debido a problemas legais.[1] Como resultado, o equipo chegou a ser coñecido simplemente como Larrousse.

Na tempada 1989 Alliot quedou pero Dalmas, que enfermara con lexionelose, abandonou logo de Canadá e foi substituído polo novato piloto francés Éric Bernard e máis tarde por Michele Alboreto, que recentemente deixara Tyrrell. Ao final do ano, Larrousse vendeu o 50% das súas accións á xaponesa Espo Corporation e Aguri Suzuki foi contratado para acompañar a Bernard para a tempada 1990. Ao mesmo tempo, o equipo trasladouse de Antony a un novo local en Signes no sur de Francia, preto do Circuíto de Paul Ricard.

 
Aguri Suzuki logrou o mellor resultado do equipo Larrousse co terceiro posto no Gran Premio do Xapón de 1990. Aquí móstrase o coche no mesmo lugar 22 anos máis tarde.

A tempada 1990 foi a mellor de Larrousse na Fórmula Un. Aínda que o equipo viuse obrigado a pre-cualificar durante o ano, Suzuki estivo a piques de conseguir o primeiro podio do equipo fronte á súa afección no Suzuka durante o Gran Premio do Xapón, o equipo terminou sexto no Campionato de Construtores. Entón as cousas empezáronse a complicase cando Lamborghini anunciou que cambiaba a Ligier. A maior preocupación foi coa FIA cando considerou quitarlle os puntos de Larrousse debido a unha suposta "declaración falsa" sobre o deseño do chasis. Sóubose que o equipo cometera un erro honesto rexistrando o coche como fabricado por eles mesmos, cando en realidade fora deseñado e construído por Lola en Inglaterra. Malia que o equipo perdeu oficialmente os seus puntos de 1990, o equipo mantivo os beneficios de viaxe e o diñeiro do premio asociado co seu acabado no campionato e non tivo que participar na preclasificación.[2]

Larrousse asinou un acordo de motor con Brian Hart para 1991, pero a principios do ano Espo retirouse e o equipo tivo dificultades financeiras. Aínda que foi difícil de configurar, o coche foi relativamente rápido e polo xeral era un competidor de medio campo sólido antes de sucumbir á inevitable ruptura ou a un erro do piloto. Suzuki terminou sexto na primeira carreira da tempada en Phoenix, e logo diso nunca volveu a ver a bandeira a cadros de novo. A tempada de Bernard non foi moito mellor, co francés logrando un só punto co sexto posto no Gran Premio de México. Coroou unha tempada de pesadelo cando se estrelou con forza na cualificación no Xapón na horquilla de Suzuka, rompéndose unha perna, e quedando fora da F1 ata que volveu con Ligier en 1994. O belga Bertrand Gachot volveu para a última carreira en Australia (logo de ser liberado do cárcere por asalto a un taxista en Londres), pero non puido cualificar.

O peor pasaba na trastenda. A medida que os fondos comezaron a esgotarse, o equipo buscou protexerse dos acredores na corte francesa en xullo. A compañía xaponesa Central Park comprou o equipo, pero pouco despois Ducarouge abandonou. As conversacións de fusión con AGS non tiveron éxito e as relacións con Lola e Hart cando Larrouse non puido pagar.[3]

 
O Venturi-Larrouse LC92 de 1992, actualmente en exhibición en AutoWorld en Bruxelas

Chasis Venturi (1992)Editar

No outono de 1991 Gérard Larrousse fichou a Robin Herd de Fondmetal para a construción dun chasis de F1 e o 65% do equipo foi vendido á empresa de alugueiro Venturi. Cerrouse un novo acordo para os motores con Lamborghini e Bertrand Gachot mantívose ao lado de Ukyo Katayama. Nunha tempada dominada polo equipo Williams, Gachot anotou o único punto da tempada de Larrousse no Gran Premio de Mónaco. Gachot e Katayama chocaron dúas veces na tempada, en Canadá e Xapón.

En setembro de 1992 Venturi vendeu a súa participación a un grupo chamado Comstock, encabezado polo alemán Rainer Walldorf. Walldorf, nome real Klaus Walz, resultou estar buscado pola policía de varios países europeos en relación con catro homicidios. Logo de escapar dun ataque da súa casa en Francia cunha granada de man, foi asasinado durante un tiroteo coa policía nun hotel alemán.[1]

Chasis Larrousse (1993-1994)Editar

O equipo tivo unha tempada decepcionante en 1993, cando Gérard Larrousse financiou aos pilotos Philippe Alliot e Érik Comas, os condutores só lograron acabar dous veces nos puntos.

En 1994 Larrousse reorganizou o equipo de novo. Ao non poder alcanzar un acordo para usar motores Peugeot, volveu como cliente dos motores Ford HB, que era substancialmente o predecesor máis pequeno do Ford Zetec-R utilizado polo equipo de fábrica Benetton. Entraron novos socios, Fast Group SA con sede en Suíza, unha organización encabezada polo concesionario de Ferrari Michel Golay e o ex piloto de F1 Patrick Tambay. Encontraron patrocinio do gran grupo Danone, levando os coches dous libreas separadas, os coches rodaron coas cores da cervexa sen alcohol Tourtel, cando se prohibiu a publicidade dos produtos con alcohol, e as cores vermello e branco de Kronenbourg noutro lugar. Ao volante, Olivier Beretta substituíu a Alliot mentres Comas seguiu. A fiabilidade foi en xeral moi pobre durante toda a tempada. Comas anotou dous 6º postos nos grandes premios do Pacífico e Alemaña esta última carreira só tivo 8 finalistas logo dun grave accidente na liña de saída. O mellor resultado de Beretta foi 7º tamén no GP de Alemaña.

Malia estes escintileos ocasionais de velocidade, Comas e Beretta foron quedaban na parte inferior-media da pista co que resultou ser un coche complicado impulsado por un vello motor.

Como o diñeiro acabouse, entraron pilotos de pago, entre eles os veteranos ex pilotos de Larrousse Alliot e Dalmas, así como os novatos Hideki Noda e Jean-Denis Deletraz.

PecheEditar

Deseñouse un novo coche de F1 para 1995 por Robin Herd, pero non se construíu debido á falta de fondos. O equipo apareceu na lista de inscritos para a tempada 1995 con Érik Comas que volveu como un dos seus pilotos,[4] pero necesitaba fusionarse cunha organización cun chasis de F1 dispoñible para sobrevivir. As dúas opcións eran Lola, que era pouco realista xa que Larrousse aínda non lle pagara os chasis producidos polo fabricante británico para as tempadas 1990 e 1991; e o equipo francés DAMS de Fórmula 3000 Internacional, que estaba en posesión dun chasis Reynard de F1 co que esperaba entrar no deporte no futuro. Con todo, Gérard Larrousse e o propietario de DAMS Jean-Paul Driot non puideron chegar a un acordo durante o inverno de 1994 a 1995.[5] Driot posteriormente anunciou que DAMS non entraría na F1 en 1995.[6] Larrousse en consecuencia, usou o chasis do ano anterior, o LH94, actualizado aos novos regulamentos técnicos como unha solución temporal, mentres esperaba para ver si o goberno francés dáballe apoio financeiro ao equipo, como modo de compensación polo feito da chamada "Lei de Evin" que prohibía os posibles ingresos por patrocinio de tabaco e alcohol.[7][8] Mentres tanto, vendeu a participación maioritaria no equipo Larrousse aos seus compatriotas Laurent Barlesi e Jean Messaoudi, que intentaran, pero non puideran entrar co seu propio proxecto Junior F1 Team para a próxima tempada e tiñan o orzamento necesario para salvar a Larrousse do colapso inminente.[9] Durante este período, a potencial aliñación de pilotos do equipo estaba en proceso de cambio, con Comas, Emmanuel Collard, Elton Julian, Éric Hélary, Christophe Bouchut e Éric Bernard todos no equipo.[8]

Entón dúas semanas do inicio da tempada en Brasil anunciouse que Larrousse podería non recibir ningún diñeiro do goberno.[10] O equipo optou por perder as dúas primeiras carreiras da tempada disputadas en América, co razoamento de que era mellor centrarse na construción dun novo coche que actualizar o anterior (unha solución que sería moi pouco competitivo), e coa esperanza de que o organismo reitor do deporte, a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) renunciara ás multas estándar impostas contra os equipos que non participaban en grandes premios no interese de manter o equipo na F1.[11] Con todo, a situación do equipo seguía sendo extremadamente difícil: Ford negouse a fornecer os motores sen previo pago. Os ex socios de Gérard Larrousse, Patrick Tambay e Michel Golay, tomaron accións legais contra el en Francia, e o acordo de patrocinio previsto con Petronas dependía de que o equipo participara nun Gran Premio.[12] Antes do GP de San Marino, Larrousse anunciou a retirada do seu equipo de F1, culpando a outros por non proporcionar o financiamento prometido. Malia anunciar a súa intención de volver ao deporte para 1996, pero a súa participación en varias demandas deu como resultado o colapso do equipo e fixo imposible o seu retorno. O fracaso de Larrousse foi un golpe para o deporte de motor francés, que ademais debido aos problemas causados pola prohibición do goberno sobre o patrocinio do tabaco e o alcohol, perdera recentemente ao equipo AGS en 1991 e visto a venda do equipo Ligier aos estranxeiros Flavio Briatore e Tom Walkinshaw en 1994.[13]

SportscarsEditar

Gérard Larrousse máis tarde participou cun Lamborghini Diablo GT1 en varias carreiras de GT, pero sen éxito.[Cómpre referencia]

Rexistro de carreirasEditar

Resultados Completos na Fórmula UnEditar

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Chasis Motor Pneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Puntos Pos.
Lola
1987 LC87 Ford Cosworth DFZ 3.5 V8 G BRA SMR BEL MON DET FRA RU ALE HUN AUT ITA POR ESP MEX XPN AUS 3
  Yannick Dalmas 9 14 5*
  Philippe Alliot 10 8 Ret Ret Ret Ret 6 Ret 12 Ret Ret 6 6 Ret Ret
1988 LC88 Ford Cosworth DFZ 3.5 V8 G BRA SMR MON MEX CAN DET FRA RU ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS 0 NC
  Yannick Dalmas Ret 12 7 9 NSC 7 13 13 19 9 Ret Ret Ret 11
  Aguri Suzuki 16
  Pierre-Henri Raphanel NSC
  Philippe Alliot Ret 17 Ret Ret 10 Ret Ret 14 Ret 12 9 Ret Ret 14 9 10
1989 LC88B
LC89
Lamborghini 3512 3.5 V12 G BRA SMR MON MEX USA CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS 1 15º
  Yannick Dalmas NSC Ret NSC NSC NSC NSC
  Éric Bernard 11 Ret
  Michele Alboreto Ret Ret Ret Ret 11 NSCP NSC NSCP
  Philippe Alliot 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret NSCP 16 Ret 9 6 Ret Ret
1990 LC89B
LC90
Lamborghini 3512 3.5 V12 G USA BRA SMR MON CAN MEX FRA RU ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS 11
  Éric Bernard 8 Ret 13 6 9 Ret 8 4 Ret 6 9 Ret Ret Ret Ret Ret
  Aguri Suzuki Ret Ret Ret Ret 12 Ret 7 6 Ret Ret Ret Ret 14 6 3 Ret
1991 LC91 Ford Cosworth DFR 3.5 V8 G USA BRA SMR MON CAN MEX FRA RU ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS 2 11º
  Éric Bernard Ret Ret Ret 9 Ret 6 Ret Ret Ret Ret Ret Ret NSC Ret NSC
  Bertrand Gachot NSC
  Aguri Suzuki 6 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret NSC NSC Ret NSC Ret NSC
Venturi
1992 LC92 Lamborghini 3512 3.5 V12 G RSA MEX BRA ESP SMR MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR XPN AUS 1 11º
  Bertrand Gachot Ret 11 Ret Ret Ret 6 DSC Ret Ret 14 Ret 18 Ret Ret Ret Ret
  Ukyo Katayama 12 12 9 NSC Ret NSCP Ret Ret Ret Ret Ret 17 9 Ret 11 Ret
Larrousse
1993 LH93 Lamborghini 3512 3.5 V12 G RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR XPN AUS 3 10º
  Philippe Alliot Ret 7 Ret 5 Ret 12 Ret 9 11 12 8 12 9 10
  Toshio Suzuki 12 14
  Érik Comas Ret 10 9 Ret 9 Ret 8 16 Ret Ret Ret Ret 6 11 Ret 12
1994 LH94 Ford HBF7/8 3.5 V8 G BRA PAC SMR MON ESP CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR EUR XPN AUS 2 11º
   Olivier Beretta Ret Ret Ret 8 Ret Ret Ret 14 7 9
  Philippe Alliot Ret
  Yannick Dalmas Ret 14
  Hideki Noda Ret Ret Ret
  Érik Comas 9 6 Ret 10 Ret Ret 11 Ret 6 8 Ret 8 Ret Ret 9
    Jean-Denis Délétraz Ret

* Inelexible para puntuar.

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 Saward, Joe (1999-08-01). "Formula 1 and crime". grandprix.com. Arquivado dende o orixinal o 19 de novembro de 2008. Consultado o 2009-01-04. 
  2. Henry (ed.) (1991), p. 101.
  3. Saward, Joe (1995-02-01). "The future of Gerard Larrousse as a team owner". grandprix.com. Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 2009-01-04. 
  4. "Who goes where in 1995". grandprix.com. 1995-02-06. Consultado o 2009-01-04. 
  5. "Larrousse: a deal with DAMS?". grandprix.com. 1995-01-30. Consultado o 2009-01-04. 
  6. "Larrousse-DAMS – on or off?". grandprix.com. 1995-02-13. Consultado o 2009-01-04. 
  7. "Larrousse still talking". grandprix.com. 1995-02-20. Consultado o 2009-01-04. 
  8. 8,0 8,1 "Larrousse politics". grandprix.com. 1995-03-06. Consultado o 2009-01-04. 
  9. "Larrousse sells". grandprix.com. 1995-02-27. Consultado o 2009-01-04. 
  10. "No tax money for Larrousse". grandprix.com. 1995-03-13. Consultado o 2009-01-04. 
  11. "Larrousse to miss opening GPs". grandprix.com. 1995-03-20. Consultado o 2009-01-04. 
  12. "Hope fades for Larrousse". grandprix.com. 1995-04-17. Consultado o 2009-01-04. 
  13. "Larrousse goes to the wall". grandprix.com. 1995-04-24. Consultado o 2009-01-04. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar