Abrir o menú principal


O Gran Premio de Portugal de 1991 foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 22 de setembro de 1991 no Autódromo do Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de 1991. A carreira foi o 20º Gran Premio de Portugal e o oitavo en Estoril. Disputáronse 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros. Foi gañada polo piloto de Williams Riccardo Patrese despois de comezar na pole position. Ayrton Senna terminou en segundo lugar para o equipo McLaren co piloto de Ferrari Jean Alesi en terceiro lugar.

Flag of Portugal.svg Gran Premio de Portugal de 1991
Detalles da carreira
Carreira 13 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1991.
Trazado do circuíto de Estoril
Trazado do circuíto de Estoril
Data 22 de setembro de 1991
Nome oficial XX Grande Prémio de Portugal
Localización Estoril
Estoril, Portugal
Percorrido Circuíto permanente
4´350 km
Distancia 71 voltas, 308´850 km
ClimaAsollado e cálido
Pole position
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:13.001
Volta rápida
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell {{{equipo_rápido}}}
Tempo 1:18.179 na volta 43
Podio
Primeiro Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Segundo Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Terceiro Francia Jean Alesi Ferrari

Índice

InformeEditar

O único cambio na aliñación de pilotos foi que Johnny Herbert regresou a Lotus e logrou clasificarse, algo que Michael Bartels non lograra nas súas tres saídas no equipo. A asollada Estoril era un lugar popular entre os pilotos e a cualificación viu un cambio de roles cos segundos pilotos dos mellores equipos superando aos contendentes do campionato con Riccardo Patrese na pole xunto a Gerhard Berger, con Ayrton Senna e Nigel Mansell terceiros e cuartos respectivamente. O top ten foi completado por Alain Prost, Jean Alesi, Maurício Gugelmin, Pierluigi Martini, Ivan Capelli, e Michael Schumacher, o equipo Benetton estaba un pouco fóra do seu ritmo habitual.

O domingo pola mañá, o Ferrari de Prost tivo unha explosión bastante espectacular no quecemento, e o francés tivo que comezar a carreira no auto de reposto. O inicio foi moi axitado: Patrese escapouse e Mansell cortou agresivamente diante de Senna. Sen impresionarse, intentou volver pasar a Mansell ao entrar na primeira curva, pero Nigel mantivo a súa liña e logo procedeu a pasar a Berger para tomar o segundo lugar na segunda curva. Logo da 1ª volta, a orde era Patrese, Mansell, Berger, Senna e Alesi. Mansell pareceu contentarse con seguir a Patrese ata a volta 18 cando pasou ao seu compañeiro de equipo na recta principal e procedeu a afastarse. As cousas víanse ben para Williams ata que Mansell entrou para a súa parada na volta 29 e as cousas saíron terriblemente mal. Os homes do pneumático traseiro dereito confundíronse e un mecánico levantou a súa man cando o outro non conseguira encaixar a roda perfectamente. Mansell foise polo pitlane pero o seu pneumático non quería cumprir, perdeu o pneumático e o frustrado inglés quedou varado no medio do pit lane con tres rodas. O equipo correu pola pista e puxo unha cuarta roda no auto, rompendo moitas regras no proceso.

Mansell saíu no posto 17 e comezou un furioso ataque pola pista. Estaba no sexto posto cando inevitablemente mostráronlle a bandeira negra na volta 51, con esta descualificación, as súas esperanzas de campionato colgaron dun fío. Todo o incidente deixou a Patrese comodamente á cabeza diante de Berger e Senna, e Senna quedou en segundo lugar cando o motor de Berger explotou na volta 37, foi seguido polo Ferrari de Prost, que tamén decidiu que tiña suficiente. Na volta 40 a orde era Patrese, Senna, Alesi, Martini e Capelli, e os últimos tres participaban nunha emocionante batalla polo terceiro posto. Alesi non cometeu erros malia estar baixo a presión do Minardi, polo que a orde mantívose sen cambios ata as últimas voltas, cando o Capelli, no quinto lugar sufriu un problema no alerón dianteiro e terminou nas barreiras. Patrese chegou a meta para a súa segunda vitoria da tempada e a quinta da súa carreira. Senna foi segundo e apertou deu un gran paso para lograr o seu terceiro título de pilotos. Alesi, Martini, Piquet e Schumacher completaron os seis primeiros. Con tres carreiras por diante, Senna lideraba diante de Mansell por 24 puntos.

ClasificaciónEditar

Cualificación PreviaEditar

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 7   Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:17.739
2 8   Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:17.788 +0.049
3 17   Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:18.020 +0.281
4 9   Michele Alboreto Footwork-Ford 1:18.371 +0.583
5 18   Fabrizio Barbazza AGS-Ford 1:19.292 +1.553
6 14   Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:19.500 +1.761
7 10   Alex Caffi Footwork-Ford 1:19.521 +1.782
8 31   Pedro Chaves Coloni-Ford 1:23.858 +6.119

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 1:14.041 1:13.001
2 2   Gerhard Berger McLaren-Honda 1:13.221 1:13.430 +0.220
3 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:13.752 1:13.444 +0.443
4 5   Nigel Mansell Williams-Renault 1:13.944 1:13.667 +0.666
5 27   Alain Prost Ferrari 1:15.018 1:14.352 +1.351
6 28   Jean Alesi Ferrari 1:15.572 1:14.852 +1.851
7 15   Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:17.214 1:15.266 +2.265
8 23   Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 1:15.394 1:16.982 +2.393
9 16   Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 1:15.481 1:15.827 +2.480
10 19   Michael Schumacher Benetton-Ford 1:16.477 1:15.578 +2.577
11 20   Nelson Piquet Benetton-Ford 1:16.241 1:15.666 +2.665
12 4   Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:16.018 1:15.707 +2.706
13 24   Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 1:16.540 1:15.749 +2.748
14 33   Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:15.972 1:15.936 +2.935
15 8   Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:16.567 1:16.038 +3.037
16 32   Roberto Moreno Jordan-Ford 1:16.956 1:16.080 +3.079
17 21   Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:16.725 1:16.135 +3.134
18 22   JJ Lehto Dallara-Judd 1:16.724 1:16.532 +3.531
19 7   Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:17.298 1:16.536 +3.535
20 25   Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 1:18.005 1:16.757 +3.756
21 3   Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 1:16.926 1:17.035 +3.925
22 12   Johnny Herbert Lotus-Judd 1:17.713 1:17.015 +4.014
23 26   Érik Comas Ligier-Lamborghini 1:18.192 1:17.226 +4.225
24 9   Michele Alboreto Footwork-Ford 1:18.389 1:17.330 +4.329
25 30   Aguri Suzuki Lola-Ford 1:17.434 1:17.537 +4.433
26 11   Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:18.947 1:17.714 +4.713
27 29   Éric Bernard Lola-Ford 1:18.186 1:17.825 +4.824
28 17   Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:18.295 1:18.022 +5.021
29 34   Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:21.612 1:18.139 +5.138
30 35   Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:20.411 1:18.266 +5.265

carreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 71 1:35:42.304 1 10
2 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 71 + 20.941 3 6
3 28   Jean Alesi Ferrari 71 + 53.554 6 4
4 23   Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 71 + 1:03.498 8 3
5 20   Nelson Piquet Benetton-Ford 71 + 1:10.033 11 2
6 19   Michael Schumacher Benetton-Ford 71 + 1:16.582 10 1
7 15   Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 70 + 1 volta 7
8 33   Andrea de Cesaris Jordan-Ford 70 + 1 volta 14
9 24   Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 70 + 1 volta 13
10 32   Roberto Moreno Jordan-Ford 70 + 1 volta 21
11 26   Érik Comas Ligier-Lamborghini 70 + 1 volta 23
12 7   Martin Brundle Brabham-Yamaha 69 + 2 voltas 19
13 3   Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 68 + 3 voltas 17
14 11   Mika Häkkinen Lotus-Judd 68 + 3 voltas 24
15 9   Michele Alboreto Footwork-Ford 68 + 3 voltas 22
16 25   Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 68 + 3 voltas 20
17 16   Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 64 Trompo 9
Ret 4   Stefano Modena Tyrrell-Honda 56 Motor 12
DSC 5   Nigel Mansell Williams-Renault 51 Descalificado 4
Ret 30   Aguri Suzuki Lola-Ford 40 Transmisión 25
Ret 27   Alain Prost Ferrari 39 Motor 5
Ret 2   Gerhard Berger McLaren-Honda 37 Motor 2
Ret 21   Emanuele Pirro Dallara-Judd 18 Motor 16
Ret 22   JJ Lehto Dallara-Judd 14 Caixa de cambios 18
Ret 8   Mark Blundell Brabham-Yamaha 12 Suspensión 15
Ret 12   Johnny Herbert Lotus-Judd 1 Motor 26
NSC 29   Éric Bernard Lola-Ford
NSC 17   Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSC 34   Nicola Larini Lambo-Lamborghini
NSC 35   Eric van de Poele Lambo-Lamborghini
NSCP 18   Fabrizio Barbazza AGS-Ford
NSCP 14   Olivier Grouillard Fondmetal-Ford
NSCP 10   Alex Caffi Footwork-Ford
NSCP 31   Pedro Chaves Coloni-Ford
Fonte:[1]

NotasEditar

  • Nigel Mansell foi descalificado por un pit stop ilegal. Entrou en boxes con vantaxe, pero un dos mecánicos da roda traseira dereita indicou que o seu traballo terminara mentres o seu compañeiro mecánico aínda estaba arranxando a roda que se caeu do auto a menos de 9 metros máis tarde. O automóbil de Mansell foi arranxado coa 4ª roda no medio do pit lane e levantado manualmente polos mecánicos, pero isto ía contra as regras e causou a súa descualificación. Mansell reincorporouse no posto 17, pero estaba de volta no sexto lugar cando amosáronlle a bandeira negra. Malia isto, a súa volta rápida mantívose.
  • Derradeira carreira: Pedro Chaves
  • Esta foi a última carreira para Olivier Grouillard con Fondmetal en 1991. Despedirono do equipo o luns seguinte desta carreira.

Posicións logo da carreiraEditar

  • Texto en negra indica quen aínda ten unha oportunidade teórica de converterse en Campión do Mundo.
  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación..

ReferenciasEditar

  1. "1991 Portuguese Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1991
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1991
Carreira seguinte:
Gran Premio de España de 1991
Carreira anterior:
Gran Premio de Portugal de 1990
Gran Premio de Portugal Carreira seguinte:
Gran Premio de Portugal de 1992

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar