Abrir o menú principal

Gran Premio de Italia de 1988

O Gran Premio de Italia de 1988 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 11 de setembro de 1988. A carreira, que se disputou sobre 51 voltas, foi a décimo segunda proba da tempada de 1988. A carreira foi o 58º Gran Premio de Italia e o 53º, que se celebrou en Monza.

Italia Gran Premio de Italia de 1988
Detalles da carreira
Carreira 12 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1988.
Trazado do circuíto de Monza
Trazado do circuíto de Monza
Data 11 de setembro 1988
Nome oficial LVIII Coca-Cola Gran Premio d'Italia
Localización Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´800 km
Distancia 51 voltas, 295´80 km
ClimaSeco, asollado e cálido
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:25.974
Volta rápida
Piloto Italia Michele Alboreto Ferrari
Tempo 1:29.070 na volta 44
Podio
Primeiro Austria Gerhard Berger Ferrari
Segundo Italia Michele Alboreto Ferrari
Terceiro Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron

ResumoEditar

CarreiraEditar

Coas emocións a tope logo da morte de Enzo Ferrari, os tifosi rezaran por unha vitoria de Ferrari en Monza. Con todo, co dominio de McLaren, as esperanzas dunha vitoria en casa parecían escasas. A tempada foi dominada por McLaren, que gañara todas as carreiras da tempada (11) antes do Gran Premio de Italia, e volvería gañar as 4 carreiras restantes.

Nigel Mansell afectado pola varicela, viuse obrigado a non participar. A Martin Brundle, o seu substituto en Bélxica pedíuselle volver, pero o seu xefe en Jaguar Sportscar Team Tom Walkinshaw vetou a medida, polo que o segundo asento e piloto de probas de Williams (e principal rival de Brundle para o Campionato Mundial de Sportscar de 1988) Jean-Louis Schlesser substituíuno.

Prost logrou pasar a Senna no comezo, pero o seu motor empezou a fallar e non volveu a funcionar correctamente. Isto permitiu a Senna adiantalo antes da chicana. Berger seguiu a Prost con Alboreto, Cheever, Boutsen, Patrese e Piquet detrás en liña.

Prost continuou perseguindo a Senna a pesar do fallo de encendido, aínda que en ningún momento ameazou verdadeiramente ao seu compañeiro de equipo. Berger inicialmente aguantaba dentro dun par de segundos de Prost, pero antes da volta 10 empezou a caer de novo co fin de aforrar combustible. Na volta 30 o francés reducira a vantaxe de Senna a só 2 segundos, pero ao pasar os pits ao final da volta 30 do fallo de encendido empeorou de súpeto e na volta 35 fora pasado por Berger e Alboreto e entrou aos boxes para a súa primeira retirada mecánica da tempada (e a única vez en 1988 que un McLaren retiraríase debido a un fallo do motor). Mentres isto ocorría Alboreto, preocupado polos problemas de selección de engrenaxe, caera detrás de Berger para permitir que o aceite da súa caixa de cambios arrefríase coa esperanza de amañalo. Fíxoo e o italiano no coche totalmente italiano comezou a atacar no Gran Premio de Italia, e foi á captura do seu compañeiro de equipo.

Máis adiante na carreira Berger e Alboreto empezaron a acercarse a Senna rapidamente, aínda que se supoñía que Senna estaba simplemente dando voltas ata o final, e o propio Senna despois dixo que tiña as cousas baixo control. A dúas voltas para o final da carreira, Senna intentou dobrar ao Williams de Schlesser na chicana Rettifilo. Senna dirixiuse á esquerda para pasar ao francés no interior da primeira chicana, pero Schlesser bloqueou os freos e o Williams deslizouse cara adiante cara á trampa de grava. Usando as súas habilidades de rally Schlesser conseguiu recobrar o coche e virou á esquerda para evitar irse fóra. Senna, que tomara a súa trazada normal e non contaba coa recuperación do control de Schlesser foi golpeado na parte posterior dereita causándolle a rotura da suspensión traseira do McLaren. Senna viuse obrigado a retirarse da carreira. O comentarista da BBC James Hunt botoulle a culpa ao novato Schlesser, aínda que moitos sentiron que Senna non dera ningunha concesión a Schlesser para volver á pista.

En xeral pensábase que Senna usara demasiado combustible na primeira metade da carreira no seu intento de manterse diante de Prost e que por iso os Ferrari rapidamente collerano cara ao final da carreira, con Berger reducindo unha diferenza de 26 segundos, a só 5 segundos por detrás de Senna cando chocou con Schlesser 14 voltas máis tarde. O ex xefe de Senna no equipo Lotus Peter Warr comentou logo da carreira que Prost, sabendo que non ía terminar a carreira, enganara ao seu compañeiro de equipo para que usara un exceso de combustible na esperanza de manter vivas as súas esperanzas no campionato. A táctica de Prost puido contribuír a que McLaren perdera unha tempada perfecta, pero tivo o efecto desexado xa que Senna non anotou ningún punto (logo de catro vitorias consecutivas incluíndo Gran Bretaña onde Prost non puido terminar) e aínda tiña unha boa oportunidade de gañar o seu terceiro campionato do mundo.

Os Tifosi entraron en éxtase cando Berger logrou a vitoria, con Alboreto en segundo lugar soamente a medio segundo, no primeiro Gran Premio de Italia desde a morte do gran Enzo Ferrari. Alboreto foi en realidade o coche máis rápido na pista nas últimas voltas e gañou máis de 4 segundos sobre o seu compañeiro de equipo nas últimas 3 voltas. O estadounidense Eddie Cheever (que en realidade criouse en Roma) terminou en 3º lugar co Arrows, 35 segundos por detrás dos Ferrari e só medio segundo por diante do seu compañeiro de equipo Derek Warwick nunha gran carreira para o equipo Arrows. Warwick en realidade fixera unha mala saída e quedouse fóra dos dez primeiros. Con todo, co motor Megatron o inglés comezou a remontar e nas últimas 10 voltas logrou desafiar ao seu compañeiro de equipo. Os puntos restantes foron para o italiano Ivan Capelli, un logro considerable para o March- Judd atmosférico nun circuíto que require potentes motores. O 5º lugar de Capelli tamén mostrou era como a aerodinámica de Adrian Newey no March 881. O sexto lugar foi para o Benetton - Ford de Thierry Boutsen.

ClasificaciónEditar

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 12   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:26.160 1:25.974
2 11   Alain Prost McLaren-Honda 1:26.277 1:26.428 +0.303
3 28   Gerhard Berger Ferrari 1:28.082 1:26.654 +0.680
4 27   Michele Alboreto Ferrari 1:27.618 1:26.988 +1.014
5 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:28.101 1:27.660 +1.686
6 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 1:28.258 1:27.815 +1.841
7 1   Nelson Piquet Lotus-Honda 1:28.440 1:28.044 +2.070
8 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:29.607 1:28.870 +2.896
9 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:28.969 1:28.958 +2.984
10 6   Riccardo Patrese Williams-Judd 1:30.124 1:29.435 +3.461
11 16   Ivan Capelli March-Judd 1:29.513 1:29.696 +3.539
12 2   Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:29.541 1:30.570 +3.567
13 15   Maurício Gugelmin March-Judd 1:30.145 1:30.035 +4.061
14 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:30.734 1:30.125 +4.151
15 10   Bernd Schneider Zakspeed 1:30.773 1:30.161 +4.187
16 9   Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:31.182 1:30.035 +4.061
17 21   Nicola Larini Osella 1:31.721 1:30.481 +4.507
18 22   Andrea de Cesaris Rial-Ford 1:31.263 1:30.560 +4.586
19 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:30.944 1:30.698 +4.724
20 30   Philippe Alliot Lola-Ford 1:31.168 1:30.962 +4.988
21 36   Alex Caffi Dallara-Ford 1:30.989 1:31.009 +5.015
22 5   Jean-Louis Schlesser Williams-Judd 1:31.548 1:31.620 +5.574
23 14   Philippe Streiff AGS-Ford 1:31.676 1:31.687 +5.702
24 25   René Arnoux Ligier-Judd 1:32.049 1:32.316 +6.075
25 29   Yannick Dalmas Lola-Ford 1:32.164 1:32.686 +6.190
26 4   Julian Bailey Tyrrell-Ford 1:32.573 1:32.290 +6.316
NSC 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:32.405 1:33.067 +6.431
NSC 26   Stefan Johansson Ligier-Judd 1:33.272 1:32.438 +6.464
NSC 31   Gabriele Tarquini Coloni-Ford 1:32.829 1:35.805 +6.855
NSC 33   Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:34.727 1:33.226 +7.252
NSCP 32   Oscar Larrauri EuroBrun-Ford

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 28   Gerhard Berger Ferrari 51 1:17:39.744 3 9
2 27   Michele Alboreto Ferrari 51 + 0.502 4 6
3 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 51 + 35.532 5 4
4 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 51 + 36.114 6 3
5 16   Ivan Capelli March-Judd 51 + 52.522 11 2
6 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford 51 + 59.878 8 1
7 6   Riccardo Patrese Williams-Judd 51 + 1:14.743 10
8 15   Maurício Gugelmin March-Judd 51 + 1:32.566 13
9 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 50 + 1 volta 9
10 12   Ayrton Senna McLaren-Honda 49 Colisión 1
11 5   Jean-Louis Schlesser Williams-Judd 49 + 2 voltas 22
12 4   Julian Bailey Tyrrell-Ford 49 + 2 voltas 26
13 25   René Arnoux Ligier-Judd 49 + 2 voltas 24
Ret 11   Alain Prost McLaren-Honda 34 Motor 2
Ret 30   Philippe Alliot Lola-Ford 33 Motor 20
Ret 14   Philippe Streiff AGS-Ford 31 Embrague 23
Ret 10   Bernd Schneider Zakspeed 28 Motor 15
Ret 22   Andrea de Cesaris Rial-Ford 27 Chasis 18
Ret 9   Piercarlo Ghinzani Zakspeed 25 Motor 16
Ret 36   Alex Caffi Dallara-Ford 24 Motor 21
Ret 29   Yannick Dalmas Lola-Ford 17 Radiador 25
Ret 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 15 Motor 14
Ret 2   Satoru Nakajima Lotus-Honda 14 Motor 12
Ret 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 12 Caixa de cambios 19
Ret 1   Nelson Piquet Lotus-Honda 11 Embrague 7
Ret 21   Nicola Larini Osella 2 Motor 17
NSC 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford
NSC 26   Stefan Johansson Ligier-Judd
NSC 31   Gabriele Tarquini Coloni-Ford
NSC 33   Stefano Modena EuroBrun-Ford
NSCP 32   Oscar Larrauri EuroBrun-Ford
fonte:[1]

NotasEditar

  • Ata a tempada 2014 de Fórmula Un, cando volveron os motores turbo, esta foi a última carreira de Fórmula Un no que todos os coches turbo-alimentados que se introduciron en realidade clasificáronse para a carreira.

Posicións logo da carreiraEditar

  • Texto en negra indica Campión mundial.
  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Os puntos son os exactos ao final da carreira. Benetton foi descualificado oficialmente posteriormente polo Gran Premio de Bélxica e os seus puntos restados.

ReferenciasEditar

  1. "1988 Italian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 de decembro de 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Bélxica de 1988
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1988
Carreira seguinte:
Gran Premio de Portugal de 1988
Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1987
Gran Premio de Italia Carreira seguinte:
Gran Premio de Italia de 1989

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar