Gran Premio do Brasil de 1989

O Gran Premio do Brasil de 1989 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 26 de marzo de 1989 no circuíto de Jacarepaguá do Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de 1989 e tamén foi o décimo oitavo Gran Premio do Brasil e o décimo que se celebrou en Jacarepaguá do Río de Xaneiro. A carreira disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.

Flag of Brazil.svg Gran Premio de Brasil de 1989
Detalles da carreira
Carreira 1 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1989.
Trazado do circuíto de Jacarepaguá.
Trazado do circuíto de Jacarepaguá.
Data 26 de marzo 1989
Nome oficial XVIII Grande Prêmio do Brasil
Localización Circuíto de Jacarepaguá
Jacarepaguá, Río de Xaneiro
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´031 km
Distancia 61 voltas, 306´891 km
ClimaMoi cálido, seco e asollado
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:25.302
Volta rápida
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:32.507 na volta 47
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari
Segundo Francia Alain Prost McLaren-Honda
Terceiro Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd

InformeEditar

O equipo FIRST retirouse antes do comezo da tempada, xa que o coche fallara unha proba de choque obrigatoria da FIA na pretempada.

Philippe Streiff continuou como piloto principal de AGS para a tempada 1989, pero quedou paralítico nun accidente nunha proba pre-GP no circuíto, que puxo fin á súa carreira deportiva.

Ayrton Senna logrou a pole position na cualificación por diante de Riccardo Patrese, que bateu a marca de 177 aparicións nun Grand Prix, e Gerhard Berger no novo Ferrari 640, que contou coa primeira caixa de cambios semiautomática na Fórmula Un. Para Patrese en realidade era a súa primeira saída en primeira fila desde que comezou segundo no Gran Premio de Europa de 1983 en Brands Hatch, 81 carreiras despois. No seu debut con Ferrari, o compañeiro de equipo de Berger Nigel Mansell cualificou sexto. Logo da carreira Mansell chanceou que estaba tan convencido da falta de fiabilidade do seu novo coche que reservara un voo cedo a casa.[1]

Johnny Herbert (Benetton) e Olivier Grouillard (Ligier) cualificáronse por primeira vez para unha carreira de Fórmula Un.

Na saída, Nicola Larini foi descualificado por unha saída ilegal. Mansell converteuse no primeiro home desde Mario Andretti en 1971 en gañar na súa debut na Fórmula Un con Ferrari, unha fazaña que non foi igualada ata que Kimi Räikkönen gañou con Ferrari no Gran Premio de Australia de 2007. Tamén foi a primeira carreira que gañada por un coche cunha caixa de cambios semiautomática. Mansell cortouse as mans co trofeo logo da carreira.[2] Uníuselle no podio o McLaren de Alain Prost e o March de Maurício Gugelmin, na súa primeira aparición no podio. Johnny Herbert terminou cuarto e anotou puntos para Benetton no seu debut. Herbert, que aínda se recuperaba do seu horrible accidente na Fórmula 3000 en Brands Hatch seis meses antes, acabou 4º no debut a só 1´123 segundos detrás de Gugelmin e 7´748 segundos por diante do seu compañeiro de equipo Alessandro Nannini que terminou sexto.

A mala sorte da historia da carreira foi para o piloto de Arrows Derek Warwick. Houbo un problema ao axuste nunha roda traseira durante a súa segunda parada para cambiar os pneumáticos no que perderon máis de 25 segundos. Terminou en quinto lugar, a menos de 18 segundos por detrás de Mansell o que suxire que a parada en boxes puidolle custar a Warwick a súa vitoria no Gran Premio inaugural.

O compañeiro de equipo en Arrows de Warwick Eddie Cheever derrubouse logo de saír do seu coche trala colisión co Zakspeed de Bernd Schneider . Arrows en realidade tivo que modificar o coche de Cheevers despois de non pasar a comprobación de seguridade da FIA onde o piloto tiña 5 segundos para poder saír do seu coche. O novo deseño de Ross Brawn do Arrows A11 axustarase para acoller a altura do americano, que tivo problemas para adaptarse ao coche antes da práctica. Schneider, cuxo auto montaba o novo motor V8 de Yamaha, só se meteu en carreira logo do accidente de Philippe Streiff e a FIA permitira entrar 5 precualificados na pista principal en lugar de 4. Schneider non volveu a cualificar para outra carreira ata a penúltima proba da tempada en Xapón uns 7 meses despois. O seu novo compañeiro de equipo Aguri Suzuki fracasaría para cualificar nas 16 probas da tempada de 1989.

Esta foi a última carreira de Fórmula Un en Jacarepaguá. Desde 1990, o Gran Premio de Brasil disputouse nun acurtado Interlagos en Sao Paulo, a cidade natal de Ayrton Senna.

ClasificaciónEditar

Pre CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Tempo diferenza
1 7   Martin Brundle Brabham-Judd 1:27.764
2 8   Stefano Modena Brabham-Judd 1:28.147 +0.383
3 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:29.604 +1.840
4 17   Nicola Larini Osella-Ford 1:29.679 +1.915
5 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:30.417 +2.653
6 21   Alex Caffi Dallara-Ford 1:30.747 +2.983
7 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:31.150 +3.386
8 39   Volker Weidler Rial-Ford 1:31.964 +4.200
9 32   Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:32.019 +4.255
10 41   Joachim Winkelhock AGS-Ford 1:32.982 +5.218
11 35   Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:33.079 +5.315
12 36   Stefan Johansson Onyx-Ford 1:35.232 +7.468
13 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:37.932 +10.168

CualificaciónEditar

Pos Piloto Equipo Q1 Q2 Diferenza
1 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:26.205 1:25.302
2 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 1:26.172 7:12.732 +0.870
3 28   Gerhard Berger Ferrari 1:26.271 1:26.394 +0.969
4 5   Thierry Boutsen Williams-Renault 1:27.367 1:26.459 +1.157
5 2   Alain Prost McLaren-Honda 1:27.095 1:26.620 +1.318
6 27   Nigel Mansell Ferrari 1:27.249 1:26.772 +1.470
7 16   Ivan Capelli March-Judd 1:27.525 1:27.035 +1.733
8 9   Derek Warwick Arrows-Ford 1:27.937 1:27.408 +2.106
9 11   Nelson Piquet Lotus-Judd 1:28.423 1:27.437 +2.135
10 20   Johnny Herbert Benetton-Ford 1:27.626 1:27.754 +2.324
11 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:28.394 1:27.865 +2.563
12 15   Maurício Gugelmin March-Judd 1:27.956 1:28.581 +2.654
13 7   Martin Brundle Brabham-Judd 1:29.138 1:28.274 +2.972
14 8   Stefano Modena Brabham-Judd 1:28.621 1:28.942 +3.319
15 22   Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:29.005 1:29.206 +3.703
16 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:30.077 1:29.435 +4.133
17 38   Christian Danner Rial-Ford 1:30.460 1:29.455 +4.153
18 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:30.443 1:29.573 +4.271
19 17   Nicola Larini Osella-Ford 1:31.341 1:30.146 +4.844
20 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:32.260 1:30.255 +4.953
21 12   Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:30.942 1:30.375 +5.073
22 26   Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:30.410 1:30.666 +5.108
23 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:30.702 1:30.643 +5.341
24 10   Eddie Cheever Arrows-Ford 1:30.657 1:31.068 +5.355
25 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:32.346 1:30.861 +5.559
26 30   Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:31.872 1:31.009 +5.707
27 29   Yannick Dalmas Lola-Lamborghini 1:32.411 1:31.260 +5.958
28 25   René Arnoux Ligier-Ford 1:34.232 1:31.376 +6.074
29 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:31.791 1:53.570 +6.489
30 31   Roberto Moreno Coloni-Ford 1:32.561 1:34.894 +7.259

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 27   Nigel Mansell Ferrari 61 1:38:58.744 6 9
2 2   Alain Prost McLaren-Honda 61 + 7.809 5 6
3 15   Maurício Gugelmin March-Judd 61 + 9.370 12 4
4 20   Johnny Herbert Benetton-Ford 61 + 10.493 10 3
5 9   Derek Warwick Arrows-Ford 61 + 17.866 8 2
6 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 61 + 18.241 11 1
7 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 60 + 1 volta 18
8 12   Satoru Nakajima Lotus-Judd 60 + 1 volta 21
9 26   Olivier Grouillard Ligier-Ford 60 + 1 volta 22
10 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford 59 + 2 voltas 20
11 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 59 + 2 voltas 1
12 30   Philippe Alliot Lola-Lamborghini 58 + 3 voltas 26
13 22   Andrea de Cesaris Dallara-Ford 57 + 4 voltas 15
14 38   Christian Danner Rial-Ford 56 Caixa de cambios 17
Ret 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 51 Alternador 2
Ret 10   Eddie Cheever Arrows-Ford 37 Colisión 24
Ret 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 36 Colisión 25
Ret 7   Martin Brundle Brabham-Judd 27 Palier 13
Ret 16   Ivan Capelli March-Judd 22 Suspensión 7
Ret 11   Nelson Piquet Lotus-Judd 10 Sistema combustible 9
DSC 17   Nicola Larini Osella-Ford 10 Dexcualificado 19
Ret 8   Stefano Modena Brabham-Judd 9 palier 14
Ret 5   Thierry Boutsen Williams-Renault 3 Motor 4
Ret 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 2 Chasis 16
Ret 28   Gerhard Berger Ferrari 0 Colisión 3
Ret 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 0 Colisión 23
NSC 29   Yannick Dalmas Lola-Lamborghini
NSC 25   René Arnoux Ligier-Ford
NSC 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd
NSC 31   Roberto Moreno Coloni-Ford
NSCP 21   Alex Caffi Dallara-Ford
NSCP 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford
NSCP 39   Volker Weidler Rial-Ford
NScP 32   Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford
NSCP 41   Joachim Winkelhock AGS-Ford
NSCP 35   Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha
NSCP 36   Stefan Johansson Onyx-Ford
NSCP 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford
fonte:[3]

Líderes por voltaEditar

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

NotasEditar

  1. Benson, Andrew (7 de outubro de 2009). "Pick your classic Brazilian Grand Prix". bbc.co.uk. Consultado o 12 de xullo de 2012. 
  2. "Do you remember when Mansell cut his hands on the podium?". F1 Racing (141) (Derwent Howard). December 2008. p. 39. 
  3. "1989 Brazilian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 January 2015. Consultado o 23 December 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Australia de 1988
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1989
Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1989
Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1988
Gran Premio do Brasil Carreira seguinte:
Gran Premio do Brasil de 1990

Ligazóns externasEditar