Abrir o menú principal

Gran Premio de San Marino de 1989

O Gran Premio de San Marino de 1989 (oficialmente o IX Gran Premio Kronenbourg di San Marino) foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 23 de abril de 1989 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a segunda carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1989 e o noveno Gran Premio de San Marino disputouse sobre 58 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 292 quilómetros.

Flag of San Marino.svg Gran Premio de San Marino de 1989
Detalles da carreira
Carreira 2 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1989.
Trazado do circuíto de Imola.
Trazado do circuíto de Imola.
Data 23 de abril de 1989
Nome oficial Ix Gran Premio Kronenbourg di San Marino
Localización Autódromo Enzo e Dino Ferrari
Imola, Emilia-Romagna, Italia
Percorrido Circuíto permanente
5´040 km
Distancia 58 voltas, 292´320 km
ClimaAsollado, cálido
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:26.010
Volta rápida
Piloto Francia Alain Prost McLaren-Honda
Tempo 1:26.795 na volta 45
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Segundo Francia Alain Prost McLaren-Honda
Terceiro Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford

Resumo da carreiraEditar

O único cambio na lista de pilotoss para o Gran Premio de San Marino foi a chegada de Gabriele Tarquini no segundo coche do pequeno equipo AGS, que só presentara un coche en Brasil logo de que Philippe Streiff sufrira lesións nas probas de pretempada. Presentáronse 39 coches para o Gran Premio, todo un récord [Cómpre referencia] aínda que só 26 foron autorizados a tomar a saída.

Ao comezo Ayrton Senna saíu ben pero detrás del Alain Prost atopouse xusto por diante de Nigel Mansell co Ferrari pero o inglés non puido atopar o seu camiño para pasar a Prost no McLaren. Mansell caeu un pouco logo diso e atopouse loitando con Riccardo Patrese, mentres que na segunda volta Ivan Capelli tivo un accidente no seu March. Na cuarta volta, o quinto clasificado Gerhard Berger no Ferrari saíuse fora da pista na curva rápida de Tamburello debido a un fallo mecánico. Berger golpeou a parede a 180 quilómetros por hora e cando o seu coche parou inmediatamente incendiouse. Tres comisarios de bombeiros (Bruno Miniati, Paolo Verdi e Gabriele Violi) chegaron a pé dezaseis segundos despois do impacto e o lume foi apagado dez segundos máis tarde. Sacouse bandeira vermella e Berger escapou con algunhas costelas rotas e queimaduras de segundo grado.

A carreira reiniciouse logo de media hora e disputáronse outras 55 voltas no tempo que quedaba. Esta vez Prost saíu moito mellor e superou a Senna, mentres que detrás deles Mansell fixo unha mala saída e quedouse atrás de Patrese Alessandro Nannini. Na zona previa á horquilla Tosa Senna púxose xunto a Prost e adiantouno na freada en Tosa. Os McLaren separaronse da competencia, mentres que detrás deles houbo máis problemas como Stefano Modena que bateu o seu Brabham contra a parede, escapando ileso.

A medida que os McLaren afastáronse Mansell, Patrese, e Nannini pelexaban polo terceiro lugar. en tres voltas Patrese retirouse cun fallo da correa de distribución e Mansell seguiuno cun problema co cambio. Isto deixou a Nannini no terceiro posto, mentres que na dianteira Senna logrou a vitoria diante de Prost que, na súa procura de Senna, sufrira un trompo na volta 42 na Variante Bassa. Nannini quedou diante de Thierry Boutsen, Derek Warwick no Arrows e Jonathan Palmer no Tyrrell. Olivier Grouillard foi descualificado porque Ligier reparou ilegalmente o seu coche na grella antes da segunda apertura. Thierry Boutsen e Alex Caffi foron descualificados inicialmente logo dunha protesta de Ligier porque cambiaran os pneumáticos na rúa de boxes antes da segunda saída, pero foron reintegrados logo dun novo recurso.

A guerra Prost / Senna comezou a crecer despois de que o francés dixo que McLaren tiña un acordo previo á carreira que todo o que liderara na primeira curva debía permanecer alí, que foi, irónicamente, suxerido por Senna.[1] Á vista de Prost, Senna rompera este acordo ao pasalo a medio camiño da primeira volta logo da reanudación.

ClasificaciónEditar

Pre-cualificaciónEditar

Pos. Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 8   Stefano Modena Brabham-Judd 1:27.350
2 7   Martin Brundle Brabham-Judd 1:28.197 +0.747
3 21   Alex Caffi Dallara-Ford 1:29.346 +1.996
4 17   Nicola Larini Osella-Ford 1:29.787 +2.437
5 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:30.384 +3.034
6 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1.30.620 +3.270
7 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:30.631 +3.281
8 36   Stefan Johansson Onyx-Ford 1:30.647 +3.297
9 41   Joachim Winkelhock AGS-Ford 1:32.071 +4.721
10 32   Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:32.267 +4.917
11 35   Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:32.287 +4.937
12 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:32.855 +5.485
13 39   Volker Weidler Rial-Ford 1:36.480 +9.130

CualificaciónEditar

Pos. Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:42.939 1:26.010
2 2   Alain Prost McLaren-Honda 1:44.538 1:26.235 +0.225
3 27   Nigel Mansell Ferrari 1:49.665 1:27.652 +1.642
4 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 1:47.486 1:27.920 +1.910
5 28   Gerhard Berger Ferrari 1:42.781 1:28.089 +2.079
6 5   Thierry Boutsen Williams-Renault 1:49.451 1:28.308 +2.298
7 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:45.536 1:28.854 +2.844
8 11   Nelson Piquet Lotus-Judd 1:48.124 1:29.057 +3.047
9 21   Alex Caffi Dallara-Ford 1:48.868 1:29.069 +3.059
10 26   Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:47.371 1:29.104 +3.094
11 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:47.321 1:29.152 +3.142
12 9   Derek Warwick Arrows-Ford 1:47.859 1:29.281 +3.271
13 16   Ivan Capelli March-Judd 1:48.178 1:29.385 +3.375
14 17   Nicola Larini Osella-Ford 1:47.577 1:29.485 +3.475
15 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:46.800 1:29.503 +3.493
16 22   Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:53.681 1:29.669 +3.659
17 8   Stefano Modena Brabham-Judd 1:48.415 1:29.761 +3.751
18 40   Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:48.795 1:29.913 +3.903
19 15   Maurício Gugelmin March-Judd 1:52.119 1:30.163 +4.153
20 30   Philippe Alliot Lola-Lamborghini 2:00.293 1:30.168 +4.158
21 10   Eddie Cheever Arrows-Ford 1:45.375 1:30.233 +4.223
22 7   Martin Brundle Brabham-Judd 1:46.279 1:30.271 +4.261
23 20   Johnny Herbert Benetton-Ford 2:05.126 1:30.347 +4.337
24 12   Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:46.483 1:30.697 +4.687
25 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:51.229 1:30.928 +4.918
26 29   Yannick Dalmas Lola-Lamborghini 1:58.083 1:31.137 +5.127
27 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:51.329 1:31.206 +5.196
28 25   René Arnoux Ligier-Ford 1:48.091 1:31.268 +5.258
29 38   Christian Danner Rial-Ford 1:47.967 1:31.341 +5.331
30 31   Roberto Moreno Coloni-Ford 1:50.947 1:31.775 +5.765

CarreiraEditar

Pos. Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 58 1:26:51.245 1 9
2 2   Alain Prost McLaren-Honda 58 + 40.225 2 6
3 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 57 + 1 volta 7 4
4 5   Thierry Boutsen Williams-Renault 57 + 1 volta 6 3
5 9   Derek Warwick Arrows-Ford 57 + 1 volta 12 2
6 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 57 + 1 volta 25 1
7 21   Alex Caffi Dallara-Ford 57 + 1 volta 9
8 40   Gabriele Tarquini AGS-Ford 57 + 1 volta 18
9 10   Eddie Cheever Arrows-Ford 56 + 2 voltas 21
10 22   Andrea de Cesaris Dallara-Ford 56 + 2 voltas 16
11 20   Johnny Herbert Benetton-Ford 56 + 2 voltas 23
12 17   Nicola Larini Osella-Ford 52 Trompo 14
Ret 7   Martin Brundle Brabham-Judd 51 sistema combustible 22
NC 12   Satoru Nakajima Lotus-Judd 46 Non clasificado 24
Ret 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 43 Trompo 15
Ret 15   Maurício Gugelmin March-Judd 39 Transmisión 19
Ret 11   Nelson Piquet Lotus-Judd 29 Motor 8
Ret 27   Nigel Mansell Ferrari 23 Caixa de cambios 3
Ret 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 21 Motor 4
Ret 8   Stefano Modena Brabham-Judd 19 Trompo 17
Ret 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 6 Caixa de cambios 11
DSC 26   Olivier Grouillard Ligier-Ford 4 Descualificado 10
Ret 28   Gerhard Berger Ferrari 3 Accidente 5
Ret 16   Ivan Capelli March-Judd 1 Trompo 13
Ret 30   Philippe Alliot Lola-Lamborghini 0 Eléctrico 20
Ret 29   Yannick Dalmas Lola-Lamborghini 0 Eléctrico 26
NSC 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford
NSC 25   René Arnoux Ligier-Ford
NSC 38   Christian Danner Rial-Ford
NSC 31   Roberto Moreno Coloni-Ford
NSCP 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford
NSCP 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd
NSCP 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford
NSCP 36   Stefan Johansson Onyx-Ford
NSCP 41   Joachim Winkelhock AGS-Ford
NSCP 32   Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford
NSCP 35   Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha
NSCP 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha
NSCP 39   Volker Weidler Rial-Ford
fonte:[2]

Posicións logo da carreirEditar

>

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

NotasEditar

  1. Rubython, Tom: The Life of Senna
  2. "1989 San Marino Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 December 2015. 

= Ligazóns externasEditar


Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1989
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1989
Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 1989
Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1988
Gran Premio de San Marino Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1990