Gran Premio de San Marino de 1988

O Gran Premio de San Marino de 1988 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 1 de maio de 1988 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a segunda carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1988 e o oitavo Gran Premio de San Marino disputouse sobre 60 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 302 quilómetros. Ayrton Senna logrou a súa primeira vitoria para o equipo McLaren, co motor Honda turboalimentado que logrou as tres primeiras posicións.

Flag of San Marino.svg Gran Premio de San Marino de 1988
Detalles da carreira
Carreira 2 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1988.
Trazado do circuíto de Imola.
Trazado do circuíto de Imola.
Data 1 de maio de 1988
Nome oficial VIII Gran Premio de San Marino
Localización Autódromo Enzo e Dino Ferrari
Imola, Emilia-Romagna, Italia
Percorrido Circuíto permanente
5´040 km
Distancia 60 voltas, 302´400 km
ClimaAsollado, cálido
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:27.148
Volta rápida
Piloto Francia Alain Prost McLaren-Honda
Tempo 1:29.685 na volta 53
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Segundo Francia Alain Prost McLaren-Honda
Terceiro Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Honda

ClasificaciónEditar

Os McLaren - Honda dominaron totalmente a clasificación do Gran Premio de San Marino. Ayrton Senna e Alain Prost ocuparon a primeira fila da grella con tempos de 1:27.148 e 1:27.919, respectivamente. O seu rival máis próximo foi o Lotus do vixente Campión do Mundo Nelson Piquet cun tempo de 1:30.500. Tanto máis interesante foi que o Lotus de Piquet estaba accionado por un motor Honda turboalimentado coa mesma especificación que alimentaba aos McLaren e era máis rápido que eles no control de velocidade de Tosa, con todo, foi 3 segundos máis lento que Senna. A diferenza era que a liña baixa dos McLaren MP4/4 facíaos intocables en aceleración e tiñan un agarre superior a calquera outro coche da grella.

Sorprendentemente, tendo en conta o éxito do equipo na historia da Fórmula Un que data desde 1966, esta foi só a terceira vez que viu unha primeira fila con dous McLaren na saída dun Gran Premio. As outras dúas veces fora no Gran Premio do Canadá de 1972 (Peter Revson e Denny Hulme) e no Gran Premio de Alemaña de 1986 (Keke Rosberg e Alain Prost).

Nigel Mansell non logrou a clasificación na primeira fila da grella por primeira vez desde o Gran Premio de México de 1986. Clasificouse co seu [Williams FW12 [| Williams]] - Judd no posto 11º, cinco postos por detrás do seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese 6º. O coche atmosférico máis rápido na cualificación foi o Benetton - Ford de Alessandro Nannini que terminou cuarto na grella diante do decepcionante Ferrari de Gerhard Berger que, xunto co seu compañeiro de equipo Michele Alboreto (que se clasificou 10º, case 4,5 segundos máis lento que Senna), atopáronse con que o motor V6 turbo italiano perdía potencia en todas partes.

As protestas de Berger e Alboreto foron refendadas polas cifras do control de velocidade. Os coches máis rápidos en Tosa foron os McLaren e o Lotus - Honda de Piquet, todos a 306 km/h. Os Ferrari eran moito máis lento a 293 km/h, e ata uns 16 km/h máis lentos que os McLaren sobre a liña de meta, os dous Ferraris eran case 5 km/h máis lentos sobre a liña de saída que os Benetton atmosféricos e tamén eran máis lentos nese momento que os Zakspeeds, mostrando a cantidade de problemas que atopaban.

Unha das sorpresas da cualificación foi veterano piloto estadounidense Eddie Cheever. Non destacou como o mellor cualificado, Cheever foi 8º no seu Arrows - Megatron, 4,1 segundos por detrás de Senna. Cheever e Arrows probaran en Imola unha semana antes da carreira e atoparan unha posta a punto que lles gustaba. Os mesmos axustes foron postos no Arrows de Derek Warwick, pero o británico admitiu que atopou a configuración perezosa e só podería cualificar 14º, 1,2 segundos máis lento que o seu compañeiro de equipo. Os Arrows turbo chegaron a uns pouco máis de 300 km/h en carreira en Tosa.

O EuroBrun - Ford Cosworth de Oscar Larrauri, o Ligier - Judd de Stefan Johansson e o ex ganador da pole en Imola René Arnoux, e o Zakspeed turbo de Bernd Schneider todos fallaron para cualificar, mentres que o Osella do italiano Nicola Larini foi excluído logo das verificacións técnicas cando se descubriu que os puntos de montaxe do motor dos coches cambiáranse de xeito ilegal e que os pés dos pilotos quedaban por diante da liña do eixe dianteiro. Para Ligier foi a primeira vez desde o debut do equipo na Fórmula Un en 1976 en que non clasificou ningún coche para unha carreira. Para Arnoux foi unha pílula difícil de tragar xa que anteriormente lograra a pole no circuíto tres veces, cando el pilotara tanto para Renault (1980 e 1982) e Ferrari (1983).

Logo da cualificación, o xefe de equipo de Lotus, Peter Warr e o primeiro piloto Nelson Piquet afirmaron que malia os tres segundos entre os McLaren e o resto dos participantes, crían que o Lotus e ata os Ferrari eran mellores aerodinamicamente que o McLaren e iso prexudicaría o seu consumo de combustible no que era un dos circuítos máis sedentos de combustible no calendario. Warr predixo que os McLaren non sería capaces de manter a súa vantaxe e aínda así terminar a carreira no seu límite de combustible de 150 litros. Non era a primeira vez que as súas predicións públicas resultarían ser equivocadas.

Resumo da carreiraEditar

O McLaren de Ayrton Senna liderou desde o principio, mentres que o seu compañeiro de equipo Alain Prost case calou o motor na grella (Prost informou máis tarde que o motor tamén se detivo anteriormente na volta de quecemento). O coche aínda estaba rodando polo que arrincou per se, pero case se calou de novo cando comezou a carreira e caeu ao 7º lugar detrás do Arrows de Eddie Cheever. Foi capaz de recuperar estes lugares e chegou ao segundo lugar na volta 8, pero non puido atrapar a Senna quen controlou a brecha. Mantivo unha vantaxe de 6-10 segundos, Senna desacelerou na última volta para asegurarse de chegar a meta sen quedarse sen combustible, o que reduciu a brecha con Prost a só 2,3 segundos na meta. Prost máis tarde admitiu que apurara o consumo do seu turbo na súa loita ata o segundo posto e que aínda podería rodar máis rápido que a maioría, pero que viuse obrigado a conservar combustible para o resto da carreira polo temor de quedarse seco antes do final.

Nelson Piquet batallou co mal manexo do Lotus pero a potencia superior do motor Honda permitiulle manter a terceira posición por diante dun tren de coches incluíndo os dous Benetton, ambos Williams e o Ferrari de Berger. Tivo a sorte de chegar á liña de meta co impulso adicional necesario para manter a súa posición logo de ter que recortar drasticamente o seu consumo de combustible. De non facelo así a só catro voltas do final (é dicir, só tiña combustible para completar tres das voltas restantes), non tería suficiente combustible para completar a súa última volta.

Nigel Mansell fixo unha excelente pilotaxe desde a 11ª posición na grella para estar brevemente no 3º lugar logo de pasar a Piquet na freada da Rivazza na volta 40. Pero unha volta máis tarde, Piquet volveu a usar a potencia superior do seu Honda e aproveitou o rebufo para pasar a Mansell en Tamburello. Mansell retiraríase só unha volta logo de caer ao cuarto posto debido a unha avaría no regulador de voltaxe.

Thierry Boutsen no Benetton chegou a meta no cuarto por diante de Gerhard Berger no Ferrari, aínda que ao final da carreira se viu obstaculizado por unha perda de potencia do motor debido a unha greta no escape do seu coche, pechou os puntos o seu compañeiro de equipo Alessandro Nannini. Nannini estivera loitando polo 3º lugar con Piquet, pero malia ser máis rápido nas curvas, tivo que ceder ante o Lotus pola potencia superior do motor Honda nas rectas. Piquet e Nannini enredáronse na horquilla de Tosa, e un par de voltas máis tarde perdeu o cuarto lugar con Boutsen logo de trompear en Tosa caendo ao 7º lugar para a continuación, facer a volta rápida dos atmosféricos e entrar de novo nos puntos no quinto lugar. Nannini tivo que conformarse finalmente coa sexta posición logo de ser superado na última volta na chicana Acqua Minerale por Gerhard Berger, agora favorecido grazas a ser dobrado e ter que facer unha volta menos co combustible.

No que se converteu nunha práctica habitual en McLaren desde a descualificación de Prost por quedar con 2 kg de peso por debaixo do permitido no Gran Premio de San Marino de 1985, os dous McLaren detivéronse a poucos metros da bandeira a cadros. Prost comezara a última volta uns 7 segundos por detrás do seu compañeiro de equipo, pero quedou a só 2,334 na bandeira a cadros xa que Senna necesitaba conservar o combustible no que era tradicionalmente un dos circuítos máis sedentos de combustible no calendario da Fórmula Un.

Sorprendentemente, dado que en anos anteriores numerosos pilotos de coches turbo alimentados abandonaran a carreira en San Mariño como consecuencia de quedarse sen combustible, ningún corredor turbo quedouse sen combustible en Imola en 1988. O único turbo que non terminou foi o Ferrari do heroe local Michele Alboreto, que foi clasificada como 18 e pasada malia sufrir un fallo do motor na volta 54. Leste foi o seu segundo fallo no motor do día seguinte do seu Ferrari tamén explotou na sesión de quecemento da mañá forzándoo no coche de reserva para a carreira. Tamén se viu obrigado a empezar desde a parte traseira do campo logo de situarse o seu motor que o campo foise na volta de quecemento.

ClasificaciónEditar

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 12   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:41.278 1:27.148
2 11   Alain Prost McLaren-Honda 1:41.597 1:27.919 +0.771
3 1   Nelson Piquet Lotus-Honda 1:44.806 1:30.500 +3.352
4 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:45.090 1:30.590 +3.442
5 28   Gerhard Berger Ferrari 1:43.394 1:30.683 +3.535
6 6   Riccardo Patrese Williams-Judd 1:45.673 1:30.952 +3.804
7 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:48.399 1:31.300 +4.152
8 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford no time 1:31.414 +3.993
9 16   Ivan Capelli March-Judd 1:47.518 1:31.519 +4.371
10 27   Michele Alboreto Ferrari 1:45.982 1:31.520 +4.372
11 5   Nigel Mansell Williams-Judd 1:45.616 1:31.635 +4.487
12 2   Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:47.399 1:31.647 +4.499
13 14   Philippe Streiff AGS-Ford 1:47.465 1:32.013 +4.865
14 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 1:49.081 1:32.483 +5.335
15 30   Philippe Alliot Lola-Ford 1:47.215 1:32.712 +5.564
16 22   Andrea de Cesaris Rial-Ford sen tempo 1:33.037 +5.889
17 31   Gabriele Tarquini Coloni-Ford 1:48.146 1:33.236 +6.088
18 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:49.211 1:33.239 +6.091
19 29   Yannick Dalmas Lola-Ford 1:46.062 1:33.374 +6.226
20 15   Maurício Gugelmin March-Judd 1:49.306 1:33.448 +6.300
21 4   Julian Bailey Tyrrell-Ford sen tempo 1:33.874 +6.726
22 23   Adrian Campos Minardi-Ford 1:49.012 1:33.903 +6.755
23 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:47.265 1:33.972 +6.824
24 36   Alex Caffi Dallara-Ford 1:48.156 1:34.204 +7.056
25 9   Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:48.463 1:34.567 +7.419
26 33   Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:48.466 1:34.782 +7.634
NSC 32   Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 1:54.566 1:35.077 +7.929
NSC 26   Stefan Johansson Ligier-Judd 1:43.633 1:35.654 +8.506
NSC 25   René Arnoux Ligier-Judd 1:49.054 1:36.123 +8.975
NSC 10   Bernd Schneider Zakspeed 1:51.498 1:36.218 +9.070
EX 21   Nicola Larini Osella

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 12   Ayrton Senna McLaren-Honda 60 1:32:41.264 1 9
2 11   Alain Prost McLaren-Honda 60 + 2.334 2 6
3 1   Nelson Piquet Lotus-Honda 59 + 1 volta 3 4
4 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford 59 + 1 volta 8 3
5 28   Gerhard Berger Ferrari 59 + 1 volta 5 2
6 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 59 + 1 volta 4 1
7 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 59 + 1 volta 7
8 2   Satoru Nakajima Lotus-Honda 59 + 1 Lap 12  
9 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 58 + 2 voltas 14
10 14   Philippe Streiff AGS-Ford 58 + 2 voltas 13
11 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 58 + 2 voltas 18
12 29   Yannick Dalmas Lola-Ford 58 + 2 voltas 19
13 6   Riccardo Patrese Williams-Judd 58 + 2 voltas 6
14 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 58 + 2 voltas 23
15 15   Maurício Gugelmin March-Judd 58 + 2 voltas 20
16 23   Adrián Campos Minardi-Ford 57 + 3 voltas 22
17 30   Philippe Alliot Lola-Ford 57 + 3 voltas 15
18 27   Michele Alboreto Ferrari 54 Motor 10
NC 33   Stefano Modena EuroBrun-Ford 52 Non Clasificado 26
Ret 4   Julian Bailey Tyrrell-Ford 48 Caixa de cambios 21
Ret 5   Nigel Mansell Williams-Judd 42 Motor 11
Ret 31   Gabriele Tarquini Coloni-Ford 40 Sistema combustible 17
Ret 36   Alex Caffi Dallara-Ford 18 Caixa de cambios 24
Ret 9   Piercarlo Ghinzani Zakspeed 16 Caixa de cambios 25
Ret 16   Ivan Capelli March-Judd 2 Caixa de cambios 9
Ret 22   Andrea de Cesaris Rial-Ford 1 Suspensión 16
DSC 21   Nicola Larini Osella Excluído
DNQ 32   Oscar Larrauri EuroBrun-Ford
NSC 26   Stefan Johansson Ligier-Judd
NSC 25   René Arnoux Ligier-Judd
NSC 10   Bernd Schneider Zakspeed
Fonte:[1]

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

NotasEditar

  1. "1988 San Marino Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 de decembro de 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1988
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1988
Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 1988
Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1987
Gran Premio de San Marino Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1989

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar