Abrir o menú principal

Gran Premio do Canadá de 1991


O Gran Premio do Canadá de 1991 (oficialmente o 1991 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 2 de xuño de 1991 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a quinta rolda da tempada 1991. Foi o 29º Gran Premio Canadense e o 13º no Circuíto Gilles Villeneuve. A carreira de 69 voltas foi gañada por Nelson Piquet, pilotando un Benetton - Ford. Piquet levouse a vitoria número 23 e última da súa carreira na F1 despois de que o seu vello rival Nigel Mansell, manexando un Williams - Renault, repentinamente detívose a metade da última volta mentres lideraba por case un minuto. Stefano Modena obtivo o segundo lugar nun Tyrrell - Honda, mentres que o seu compañeiro de equipo de Mansell Riccardo Patrese foi terceiro, tras comezar desde a pole position.

Flag of Canada.svg Gran Premio de Canadá de 1991
Detalles da carreira
Carreira 5 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1991.
Trazado do circuíto Gilles Villeneuve.
Trazado do circuíto Gilles Villeneuve.
Data 2 de xuño de 1991
Nome oficial XXIX Grand Prix Molson du Canada
Localización Circuíto Gilles Villeneuve
Montreal, Quebec, Canadá
Percorrido Circuíto urbano
4´430 km
Distancia 69 voltas, 305´670 km
ClimaSuave con temperaturas próximas a 25º C, velocidade do vento 12 km/h[1]
Pole position
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:19.837
Volta rápida
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault
Tempo 1:22.385 na volta 65
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford
Segundo Italia Stefano Modena Tyrrell-Honda
Terceiro Italia Riccardo Patrese Williams-Renault

InformeEditar

Entre os Grandes Premios de Mónaco e Canadá, Cesar Fiorio fora despedido como xefe de equipo de Ferrari e fora substituído por Piero Ferrari. Mentres tanto, John Barnard marchara como director técnico de Benetton; foi substituído por Gordon Kimball (pai do futuro piloto de IndyCar Charlie Kimball). O circuíto Gilles Villeneuve modificárase desde o ano anterior: a secuencia dereita-esquerda xusto antes da recta de inicio e final ralentizárase.

o primeiro piloto, Julian Bailey fora despedido por Lotus e substituído por Johnny Herbert, que non cualificaría para a carreira, mentres que Alex Caffi estaba fóra de acción por Footwork como resultado das lesións sufridas nun accidente de estrada. O seu lugar foi ocupado por Stefan Johansson.

Na práctica, Riccardo Patrese tivo un grande accidente e saíu ileso. Na fase de clasificación, Patrese logrou a pole position diante do seu compañeiro Mansell, clasificándoo por quinta vez consecutiva. Senna foi terceiro seguido por Prost, Moreno, Berger, Alesi, Piquet, Modena e Pirro.

Ao principio, Mansell escapouse e liderou sobre Patrese, Senna, Prost, Berger e Moreno. Berger abandonou na volta 4 con problemas de electrónica, mentres que Aguri Suzuki retirouse cando o seu Lola incendiouse. Moreno abandonou na volta 10 cando se saíu, mentres que Prost sufría problemas coa caixa de cambios. O francés lograra aguantar mentres se enfrontaba nunha batalla co seu compañeiro de equipo Alesi e o Benetton de Piquet.

Mansell lideraba diante de Patrese e Senna na volta 25 cando Senna retirouse, deixando a Mansell e Patrese un longo camiño por diante da batalla de Alesi-Prost-Piquet. Isto terminou a tempada perfecta de Senna. Prost retirouse pouco despois cunha falla na caixa de cambios na volta 27 e a miseria de Ferrari agravouse na volta 34 cando o motor de Alesi estalou.

Os pilotos de Williams estaban agora moi por diante do pelotón, pero Piquet achegouse a Patrese, o italiano sufría de problemas coa caixa de cambios. Nas últimas voltas Patrese foi adiantado por Stefano Modena no Tyrrell. Na última volta, Mansell lideraba diante de Piquet, Modena, Patrese, de Cesaris e Gachot cando de súpeto detívose na horquilla. Houbo rumores de que Mansell non cambiara de marcha na horquilla e detivera o automóbil, ou que apagara o motor accidentalmente mentres saudaba á multitude durante a última volta. Mansell negou isto, dicindo que a caixa de cambios púxose en neutral cando baixaba, e Williams dixo que o automóbil sufrira unha falla eléctrica. Isto é técnicamente certo, pero Mansell induciuno a non manter as revolucións o suficientemente altas no motor para impulsar os sistemas eléctricos e hidráulicos, o que provocou que o cilindro da caixa de engrenaxes atascásese. Cando o automóbil foi devolto aos boxes, o motor volveu a arrincar e a caixa de cambios funcionou perfectamente.[2][3] Piquet obtivo así unha vitoria inesperada para Benetton a expensas do seu vello rival Mansell, que clasificou sexto. Os cinco puntos de Jordan, os primeiros na Fórmula Un, significaron que xa non terían que precalificar cando o sorteo reorganizouse á metade da tempada.

ClasificaciónEditar

Cualificación previaEditar

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 21   Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:23.244
2 22   JJ Lehto Dallara-Judd 1:23.480 +0.236
3 33   Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:23.672 +0.428
4 32   Bertrand Gachot Jordan-Ford 1:23.719 +0.475
5 14   Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:24.795 +1.551
6 34   Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:25.736 +2.492
7 35   Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:26.900 +3.656
8 31   Pedro Chaves Coloni-Ford 1:34.475 +9.231

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferanza
1 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 1:37.593 1:19.837
2 5   Nigel Mansell Williams-Renault 1:35.065 1:20.225 +0.388
3 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:35.843 1:20.318 +0.481
4 27   Alain Prost Ferrari 1:36.003 1:20.656 +0.819
5 19   Roberto Moreno Benetton-Ford 1:35.897 1:20.686 +0.849
6 2   Gerhard Berger McLaren-Honda 1:38.223 1:20.916 +1.079
7 28   Jean Alesi Ferrari 1:35.257 1:21.227 +1.390
8 20   Nelson Piquet Benetton-Ford 1:37.354 1:21.241 +1.404
9 4   Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:38.218 1:21.298 +1.461
10 21   Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:39.017 1:21.864 +2.027
11 33   Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:37.097 1:22.154 +2.317
12 3   Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 1:41.100 1:22.262 +2.425
13 16   Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 1:40.906 1:22.443 +2.606
14 32   Bertrand Gachot Jordan-Ford 1:38.383 1:22.596 +2.759
15 24   Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 1:39.780 1:22.993 +3.156
16 25   Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 1:38.517 1:23.040 +3.203
17 22   JJ Lehto Dallara-Judd 1:38.435 1:23.040 +3.203
18 23   Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 1:37.864 1:23.125 +3.288
19 29   Éric Bernard Lola-Ford 1:38.013 1:23.260 +3.423
20 7   Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:38.405 1:23.516 +3.679
21 9   Michele Alboreto Footwork-Porsche 1:41.196 1:23.529 +3.692
22 30   Aguri Suzuki Lola-Ford 1:39.696 1:23.585 +3.748
23 15   Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:38.689 1:23.650 +3.813
24 11   Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:42.900 1:23.923 +4.086
25 10   Stefan Johansson Footwork-Porsche 1:49.019 1:24.433 +4.596
26 26   Érik Comas Ligier-Lamborghini 1:39.670 1:24.460 +4.623
27 18   Fabrizio Barbazza AGS-Ford 1:40.555 1:24.491 +4.654
28 17   Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:41.946 1:24.653 +4.816
29 8   Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:39.897 1:24.661 +4.824
30 12   Johnny Herbert Lotus-Judd 1:39.113 1:24.732 +4.895

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 20   Nelson Piquet Benetton-Ford 69 1:38:51.490 8 10
2 4   Stefano Modena Tyrrell-Honda 69 + 31.832 9 6
3 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 69 + 42.217 1 4
4 33   Andrea de Cesaris Jordan-Ford 69 + 1:20.210 11 3
5 32   Bertrand Gachot Jordan-Ford 69 + 1:22.351 14 2
6 5   Nigel Mansell Williams-Renault 68 Eléctrico 2 1
7 23   Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 68 + 1 volta 18
8 26   Érik Comas Ligier-Lamborghini 68 + 1 volta 26
9 21   Emanuele Pirro Dallara-Judd 68 + 1 volta 10
10 3   Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 67 + 2 voltas 12
Ret 15   Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 61 Motor 23
Ret 22   JJ Lehto Dallara-Judd 50 Motor 17
Ret 10   Stefan Johansson Footwork-Porsche 48 Acelerador 25
Ret 16   Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 42 Motor 13
Ret 28   Jean Alesi Ferrari 34 Motor 7
Ret 29   Éric Bernard Lola-Ford 29 Caixa de cambios 19
Ret 27   Alain Prost Ferrari 27 Caixa de cambios 4
Ret 25   Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 27 Motor 16
Ret 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 25 Alternador 3
Ret 11   Mika Häkkinen Lotus-Judd 21 Trompo 24
Ret 7   Martin Brundle Brabham-Yamaha 21 Motor 20
Ret 24   Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 20 Trompo 15
Ret 19   Roberto Moreno Benetton-Ford 10 Suspensión 5
Ret 2   Gerhard Berger McLaren-Honda 4 Inxección 6
Ret 30   Aguri Suzuki Lola-Ford 3 Fuga combustible 22
Ret 9   Michele Alboreto Footwork-Porsche 2 Acelerador 21
NSC 18   Fabrizio Barbazza AGS-Ford
NSC 17   Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSC 8   Mark Blundell Brabham-Yamaha
NSC 12   Johnny Herbert Lotus-Judd
NSCP 14   Olivier Grouillard Fondmetal-Ford
NSCP 34   Nicola Larini Lambo-Lamborghini
NSCP 35   Eric van de Poele Lambo-Lamborghini
NSCP 31   Pedro Chaves Coloni-Ford
Source:[4]

NotasEditar

  • Logo desta carreira, os autos con pneumáticos Goodyear gañarían todos os Grandes Premios ata e incluíndo o Gran Premio de Europa de 1997. Pirelli retiraríase da F1 a fins de 1991 e non regresaría ata 2011.
  • Este foi o sétimo Gran Premio consecutivo gañado por un piloto brasileiro, Piquet gañou as dúas últimas carreiras de 1990 antes de que Senna gañase as primeiras catro carreiras de 1991. Foi o final da secuencia gañadora máis longa para os pilotos brasileiros na historia da Fórmula Un.
  • A derrota na última volta de Nigel Mansell converteuno no primeiro piloto na historia da Fórmula Un en perder unha carreira na última volta logo de haber liderado cada volta de antemán.[Cómpre referencia]

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

NotasEditar

  1. "Weather information for the "1991 Canadian Grand Prix"". The Old Farmers' Almanac. Consultado o 2013-06-26. 
  2. "Grand Prix Results: Canadian GP, 1991". Grandprix.com. Consultado o 12 de outubro de 2014. 
  3. "Canada 1991 – waving goodbye to victory". formula1.com. 11 de xuño de 2003. Arquivado dende o orixinal o 18 de outubro de 2014. Consultado o 24 de xaneiro de 2016. 
  4. "1991 Canadian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar


Carreira anterior:
Gran Premio de Mónaco de 1991
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1991
Carreira seguinte:
Gran Premio de México de 1991
Carreira anterior:
Gran Premio do Canadá de 1990
Gran Premio do Canadá Carreira seguinte:
Gran Premio do Canadá de 1992