Abrir o menú principal

O Gran Premio de Hungría de 1989, foi unha carreira de Fórmula Un que disputouse o 13 de agosto de 1989, no circuíto de Hungaroring. Foi a décima carreira da tempada de 1989. A carreira, disputada sobre 77 voltas, gañouna Nigel Mansell para Ferrari logo dunha manobra de adiantamento marabillosa a Ayrton Senna. Foi a súa segunda vitoria para o equipo italiano.

Hungría Gran Premio de Hugría de 1989
Detalles da carreira
Carreira 10 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1989.
Trazado do circuíto de Hungaroring.
Trazado do circuíto de Hungaroring.
Data 13 de agosto de 1989
Nome oficial V Pop 84 Magyar Nagydíj
Localización Hungaroring, Budapest, Hungría
Percorrido Percorrido permanente de carreira
3´968 km
Distancia 77 voltas, 305´536 km
ClimaCálido, seco, asollado
Pole position
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:19.726
Volta rápida
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari
Tempo 1:22.637 na volta 66
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari
Segundo Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Terceiro Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault

InformeEditar

CualificaciónEditar

Riccardo Patrese logrou unha pole position sorpresa no seu Williams, a primeira e única que non logrou McLaren na tempada, superando a Senna en tres décimas de segundo. Outra sorpresa, foi Alex Caffi que quedou a só seis décimas de Senna en terceiro lugar, os pneumáticos Pirelli do seu Dallara ofreceron un mellor agarre que os Goodyears utilizados pola maioría dos mellores equipos. Thierry Boutsen no segundo Williams foi cuarto, por diante do segundo McLaren do líder do campionato mundial Alain Prost en quinto lugar. Os dez primeiros foron completados por Gerhard Berger no Ferrari, Alessandro Nannini no Benetton, Stefano Modena no Brabham, Derek Warwick no Arrows e Pierluigi Martini no Minardi.

Mansell, pola súa banda, tivo unha mala cualificación e só puido cualificarse 12º, case a sete décimas do seu compañeiro de equipo Berger e a máis de dous segundos de Patrese, posteriormente queixouse do tráfico.

CarreiraEditar

Ao comezo da carreira, Patrese, Senna e Caffi mantiveron a súa orde na volta 1, mentres que Boutsen perdeuna ante Prost, mentres Berger superábaos. Mansell fixo un bo comezo, chegando ao oitavo na primeira curva. Pronto quedou claro, que Caffi estaba loitando co Dallara incapaz de replicar a velocidade que mostrara na cualificación. En pouco tempo foi pasado por Berger e Prost, e sostiña un tren de coches que consistía en Boutsen, Nannini, Mansell e Warwick.

Nannini saíu do tren cando se detivo para cambiar os pneumáticos. Isto deixou a Mansell no 7º posto, que superou rápidamente pasando a Boutsen e Caffi en rápida sucesión para poñerse 5º. Logo dedicouse a pechar a brecha de 17 segundos cos líderes, e ascendeu á cuarta posición cando Berger entrou en boxes a cambiar os pneumáticos. Unha vez alcanzado o grupo principal, Mansell pasou Prost para ser 3º. Entón o Williams de Patrese comezou a desenvolver unha fuga no radiador, que o atrasou e agrupou ao grupo principal. Co tempo, o radiador de Patrese empeorou e tanto Senna como Mansell pasarono nas curvas. Patrese retirouse da carreira pouco despois.

Mansell comezou a presionar a Senna, claramente máis rápido pero incapaz de pasar debido á potencia extra do motor do McLaren. Mentres tanto, Prost entrou a cambiar os pneumáticos e reincorporouse na sexta posición, mentres que Berger só herdou o terceiro posto brevemente antes de retirarse con problemas na caixa de cambios, deixando a Senna e Mansell pola súa conta. Eventualmente, o par achegouse ao Onyx de Stefan Johansson. Senna atrapouno nun momento incómodo, xusto na zona de aceleración da terceira curva. O brasileiro vacilou inusitadamente, levantando o pe brevemente, e isto permitiu que Mansell achegásese, pasara a Johansson e logo usar o maior impulso do Ferrari para superar a Senna e tomar o liderado. Logo diso, Mansell non tivo rival ata a meta, superando a Senna en case 26 segundos, con Boutsen completando o podio. Prost adiantou ao Arrows de Eddie Cheever para o cuarto lugar na última volta, mentres que o Lotus de Nelson Piquet redondeou os puntos.[1]

ClasificaciónEditar

Pre CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 36   Stefan Johansson Onyx-Ford 1:22.836
2 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:24.086 +1.250
3 29   Michele Alboreto Lola-Lamborghini 1:24.323 +1.487
4 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:24.412 +1.576
5 17   Nicola Larini Osella-Ford 1:24.601 +1.765
6 30   Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:24.928 +2.092
7 41   Yannick Dalmas AGS-Ford 1:25.571 +2.735
8 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:25.613 +2.777
9 40   Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:25.685 +2.849
10 31   Roberto Moreno Coloni-Ford 1:26.903 +4.067
11 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:27.478 +4.642
12 35   Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:28.113 +5.277
13 32   Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:45.971 +22.135

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 1:19.726 1:20.644
2 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:21.576 1:20.039 +0.313
3 21   Alex Caffi Dallara-Ford 1:21.040 1:20.704 +0.978
4 5   Thierry Boutsen Williams-Renault 1:23.492 1:21.001 +1.275
5 2   Alain Prost McLaren-Honda 1:21.076 1:22.267 +1.350
6 28   Gerhard Berger Ferrari 1:21.304 1:21.270 +1.544
7 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:21.448 1:21.301 +1.575
8 8   Stefano Modena Brabham-Judd 1:23.090 1:21.472 +1.746
9 9   Derek Warwick Arrows-Ford 1:23.111 1:21.617 +1.891
10 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:21.746 1:32.546 +2.020
11 4   Jean Alesi Tyrrell-Ford 1:23.853 1:21.799 +2.073
12 27   Nigel Mansell Ferrari 1:22.544 1:21.951 +2.225
13 15   Maurício Gugelmin March-Judd 1:22.949 1:22.083 +2.357
14 16   Ivan Capelli March-Judd 1:22.445 1:22.088 +2.362
15 7   Martin Brundle Brabham-Judd 1:22.970 1:22.296 +2.570
16 10   Eddie Cheever Arrows-Ford 1:23.251 1:22.374 +2.648
17 11   Nelson Piquet Lotus-Judd 1:22.837 1:22.406 +2.680
18 22   Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:23.463 1:22.410 +2.684
19 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:24.670 1:22.578 +2.852
20 12   Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:23.996 1:22.630 +2.904
21 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:22.634 1:23.720 +2.908
22 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:23.091 1:22.763 +3.037
23 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:23.017 1:24.188 +3.291
24 36   Stefan Johansson Onyx-Ford 1:23.372 1:23.148 +3.422
25 20   Emanuele Pirro Benetton-Ford 1:23.772 1:23.399 +3.673
26 29   Michele Alboreto Lola-Lamborghini 1:23.733 1:25.660 +4.007
27 25   René Arnoux Ligier-Ford 1:25.862 1:24.003 +4.277
28 26   Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:24.702 1:25.169 +4.976
29 38   Alemaña Christian Danner Rial-Ford 1:26.485 1:25.017 +5.291
30 39   Volker Weidler Rial-Ford 1:28.112 1:26.320 +6.594

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 27   Nigel Mansell Ferrari 77 1:49:38.650 12 9
2 1   Ayrton Senna McLaren-Honda 77 + 25.967 2 6
3 5   Thierry Boutsen Williams-Renault 77 + 38.354 4 4
4 2   Alain Prost McLaren-Honda 77 + 44.177 5 3
5 10   Eddie Cheever Arrows-Ford 77 + 45.106 16 2
6 11   Nelson Piquet Lotus-Judd 77 + 1:12.039 17 1
7 21   Alex Caffi Dallara-Ford 77 + 1:24.225 3
8 20   Emanuele Pirro Benetton-Ford 76 + 1 volta 25
9 4   Jean Alesi Tyrrell-Ford 76 + 1 volta 11
10 9   Derek Warwick Arrows-Ford 76 + 1 volta 9
11 8   Stefano Modena Brabham-Judd 76 + 1 volta 8
12 7   Martin Brundle Brabham-Judd 75 + 2 voltas 15
13 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 73 + 4 voltas 19
Ret 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 57 Colisión 23
Ret 28   Gerhard Berger Ferrari 56 Caixa de cambios 6
Ret 6   Riccardo Patrese Williams-Renault 54 Radiador 1
Ret 36   Stefan Johansson Onyx-Ford 48 Caixa de cambios 24
Ret 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 46 Caixa de cambios 7
Ret 37   Bertrand Gachot Onyx-Ford 38 Caixa de cambio 21
Ret 12   Satoru Nakajima Lotus-Judd 33 Colisión 20
Ret 15   Maurício Gugelmin March-Judd 27 Eléctrico 13
Ret 16   Ivan Capelli March-Judd 26 Roda 14
Ret 29   Michele Alboreto Lola-Lamborghini 26 Motor 26
Ret 18   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 20 Eléctrico 22
Ret 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 9 roda 10
Ret 22   Andrea de Cesaris Dallara-Ford 0 Embrague 18
NSC 25   René Arnoux Ligier-Ford
NSC 26   Olivier Grouillard Ligier-Ford
NSC 38   Christian Danner Rial-Ford
NSC 39   Volker Weidler Rial-Ford
NSCP 17   Nicola Larini Osella-Ford
NSCP 30   Philippe Alliot Lola-Lamborghini
NSCP 41   Yannick Dalmas AGS-Ford
NSCP 34   Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha
NSCP 40   Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSCP 31   Roberto Moreno Coloni-Ford
NSCP 33   Gregor Foitek EuroBrun-Judd
NSCP 35   Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha
NSCP 32   Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford
Fonte:[2]

NotasEditar

Líderes por volta: Riccardo Patrese 52 (1-52), Ayrton Senna 5 (53-57), Nigel Mansell 20 (58-77)

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Alemaña de 1989
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1989
Carreira seguinte:
Gran Premio de Bélxica de 1989
Carreira anterior:
Gran Premio de Hungría de 1988
Gran Premio de Hungría Carreira seguinte:
Gran Premio de Hungría de 1990

NotasEditar

  1. "Mansell the magician" by Innes Ireland Road & Track December 1989
  2. "1989 Hungarian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar