Abrir o menú principal

Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993

Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA de 1993
Previo: 1992 Vindeiro: 1994
Índice: Carreiras por país | Carreiras por tempada
Alain Prost (foto de 2008) gañou o seu cuarto e último título con Williams.
O que foi triplo campión Ayrton Senna foi subcampión.
O compañeiro de Prost, Damon Hill (foto de 1995) rematou terceiro.

O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993 foi a 44ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 36ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 14 de marzo e finalizaron o 7 de novembro. Alain Prost gañou o seu cuarto Campionato de Pilotos, e Williams - Renault retivo o Campionato de Construtores, o sexto en total.

O calendario de Fórmula Un de 1993 viu o regreso do Gran Premio de Europa logo dunha ausencia de oito anos desde 1985, a carreira celebrouse en Donington Park, a única vez que foi sede dunha carreira de F1, esta carreira era para substituír o Gran Premio do Pacífico no circuíto de Autopolis en Xapón despois de que fracasase un acordo para celebrar unha carreira alí. A única saída foi o Gran Premio de México, logo de sete anos no Autódromo Hermanos Rodríguez na Cidade de México desde 1986, debido aos problemas de seguridade coa superficie moi estragada do circuíto.

Esta tempada foi importante na historia da F1, xa que era o momento álxido do uso da tecnoloxía electrónica, este ano viu quizais os autos de Fórmula Un máis avanzados e sofisticados que se construíron competindo nesta tempada. Por exemplo, o gañador do campionato Williams-Renault FW15C (quizais o coche máis avanzado da tempada) tiña, ademais da súa avanzada suspensión activa hidráulica e electrónicamente controlada, unha gran cantidade de compoñentes electrónicos a bordo, incluídos freos antibloqueo, controles inalámbricos, control de tracción, unha caixa de cambios semiautomática que se podía cambiar a completamente automática, dirección asistida, telemetría a bordo altamente sofisticada, resortes de válvulas pneumáticas no motor e ata un sistema "push to pass" que facilitaba os adiantamentos para os pilotos Alain Prost e Damon Hill: este sistema tiña unha suspensión activa que elevaba a parte traseira do automóbil a velocidade e elevaba o motor 300 revolucións para que o automóbil fora máis rápido nas rectas debido a unha menor falta de carga aerodinámica. Din que isto foi un precursor do DRS. Williams tamén probou unha transmisión continuamente variable, pero este sistema tamén prohibiuse, e o equipo de Benetton probou un sistema de dirección de 4 rodas ao final da tempada, pero nunca utilizouse en ningunha carreira. Case todos os autos en 1993 tiñan un sistema de suspensión activo, que mantiña constante a altura de condución do auto durante toda a volta, o que facía que a aerodinámica do automóbil fóra moito máis efectiva. Aínda que se considerou amplamente que non era unha axuda para o condutor, este sistema e todos os sistemas antes mencionados, excepto a telemetría e os portos de válvula pneumática, prohibíronse para a tempada de 1994.

Logo da tempada, Prost foise de Williams e retirouse das carreiras de Grand Prix, e o subcampión Ayrton Senna o substituíu. Como Senna morrería a principios da seguinte tempada, a tempada de 1993 viu as últimas vitorias destes dous pilotos que dominaran a Fórmula Un durante varios anos, gañando sete dos nove títulos entre 1985 e 1993. Prost converteuse no primeiro piloto de Fórmula Un en gañar 50 Grandes Premios no Gran Premio de Gran Bretaña. Senna tivo unha tempada memorable malia non alcanzar o título, ao gañar a súa carreira en casa, unha notable vitoria dominando en Donington Park[1] e unha quinta vitoria consecutiva desde 1989 no Gran Premio de Mónaco. Con todo, Prost no seu Williams retivo a súa vantaxe de ritmo da tempada anterior e tivo o control total do duelo polo título desde mediados de tempada. 1993 tamén marcou as tres primeiras vitorias de Damon Hill, quen gañou tres carreiras seguidas na súa primeira tempada completa na Fórmula Un á idade de 33 anos.

Pilotos e construtoresEditar

Foto Equipo Construtor Chasis Motor Pneu. Piloto Carreiras Piloto de probas
    Canon Williams  
Williams
FW15C Renault RS5 3.5 V10 G 0[2]   Damon Hill Todas   Kenny Bräck
2   Alain Prost Todas
    Tyrrell Racing Organisation  
Tyrrell
020C
021
Yamaha OX10A 3.5 V10 G 3   Ukyo Katayama Todas n/a
4   Andrea de Cesaris Todas
    Camel Benetton Ford  
Benetton
B193
B193B
Ford HBA7 3.5 V8
Ford HBA8 3.5 V8
G 5   Michael Schumacher Todas   Paul Belmondo
  Perry McCarthy
  Allan McNish
  Andrea Montermini
  Alessandro Zanardi
6   Riccardo Patrese Todas
    Marlboro McLaren  
McLaren
MP4/8 Ford HBE7 3.5 V8 G 7   Michael Andretti 1-13   Mika Häkkinen
  Mika Häkkinen 14-16
8   Ayrton Senna Todas
    Footwork Mugen Honda  
Footwork
FA13B
FA14
Mugen-Honda MF-351 HB 3.5 V10 G 9   Derek Warwick Todas   Ukyo Katayama
  David Brabham
10   Aguri Suzuki Todas
    Team Lotus  
Lotus
107B Ford HBD6 3.5 V8 G 11   Alessandro Zanardi 1-12 n/a
  Pedro Lamy 13-16
12   Johnny Herbert Todas
    Sasol Jordan  
Jordan
193 Hart 1035 3.5 V10 G 14   Rubens Barrichello Todas   Emanuele Naspetti
15   Ivan Capelli 1-2
  Thierry Boutsen 3-12
  Marco Apicella 13
  Emanuele Naspetti 14
  Eddie Irvine 15-16
    Larrousse F1  
Larrousse
LH93 Lamborghini 3512 3.5 V12 G 19   Philippe Alliot 1-14 n/a
  Toshio Suzuki 15-16
20   Érik Comas Todas
    Lola BMS Scuderia Italia  
Lola
T93/30 Ferrari 040 3.5 V12 G 21   Michele Alboreto 1-14 n/a
22   Luca Badoer 1-14
    Minardi Team  
Minardi
M193 Ford HBC6 3.5 V8 G 23   Christian Fittipaldi 1-14 n/a
  Jean-Marc Gounon 15-16
24   Fabrizio Barbazza 1-8
  Pierluigi Martini 9-16
    Ligier Gitanes Blondes  
Ligier
JS39 Renault RS5 3.5 V10 G 25   Martin Brundle Todas   Éric Bernard
26   Mark Blundell Todas
    Scuderia Ferrari
Ferrari
F93A Ferrari 041 3.5 V12 G 27   Jean Alesi Todas   Nicola Larini
  Gianni Morbidelli
28   Gerhard Berger Todas
    Sauber  
Sauber
C12 Ilmor 2175 3.5 V10 G 29   Karl Wendlinger Todas n/a
30   J.J. Lehto Todas

PretemporadaEditar

En 1993, houbo un cambio importante de pilotos, especialmente entre os mellores equipos. En toda a grella, varios experimentados pilotos retiráronse ou se mudaron a outras series e xurdiron novas caras.

  • Williams completou o fichaxe de Alain Prost, que regresaba ao deporte logo dun ano "sabático" en 1992. O propietario do equipo Frank Williams non lle garantiría a Nigel Mansell o ser o piloto número 1 no equipo xunto ao triplo campión do mundo Prost, malia que Mansell era o actual campión mundial, polo que Mansell optou por non quedarse co equipo para defender o seu título e pasar ás carreiras de IndyCar nos EE. UU. O compañeiro de equipo de Prost sería Damon Hill, fillo de Graham Hill, e o piloto de probas de Williams en 1992 (Hill tamén correu para o equipo Brabham en 1992). A ausencia do defensor do campionato significaba que Williams non podía usar o número 1 nos seus autos, polo que Hill usou o número 0, mentres que Prost usou o número 2.
  • A incerteza rodeou ao equipo McLaren, cuxo piloto ícono Ayrton Senna mostrouse remiso a volver asinar para 1993 xa que Honda retirouse do deporte e non se esperaba que o equipo fose competitivo cos motores Ford. McLaren fichou a Michael Andretti, un exitoso piloto de IndyCar e fillo do Campión do Mundo de 1978 Mario Andretti, e Mika Häkkinen, quen impresionou a Lotus en 1991 e 1992. Senna finalmente asinou carreira por carreira e asociouse con Andretti ata o Gran Premio de Italia. Häkkinen converteuse no piloto de probas do equipo e achegouse para tomar o lugar de Andretti despois de que o estadounidense deixase o equipo.
  • Benetton retivo a Michael Schumacher, pero perdeu a Martin Brundle quen foi substituído logo de numerosos enfrontamentos e desacordos co xefe de equipo Flavio Briatore. Tomando o segundo asento en Benetton estivo o piloto máis experimentado na Fórmula Un, o veterano italiano Riccardo Patrese, quen foi liberado por Williams logo de algo máis de cinco tempadas co equipo desde 1988, malia terminar segundo detrás de Mansell no Campionato de Pilotos en 1992.
  • Ferrari contratou a Jean Alesi, pero Ivan Capelli e Nicola Larini decepcionaron en 1992 e non continuaron, Gerhard Berger regresou ao equipo logo de tres anos en McLaren desde 1990. Larini volveu ao seu rol anterior como piloto de probas para o equipo.
  • Lotus retivo a Johnny Herbert e contratou a Alessandro Zanardi, quen substituíu a Häkkinen. Cando Zanardi tivo un grande accidente no Gran Premio belga, foi substituído polo portugués Pedro Lamy.
  • Tyrrell contratou a Andrea de Cesaris e a Ukyo Katayama do Xapón, quen se mudou de Larrousse.
  • Ligier reuniu aos pilotos británicos Martin Brundle e Mark Blundell: os dous pilotaran previamente para Brabham en 1991. Esta foi a primeira e única vez na historia de Ligier que non tiñan un piloto francés na súa aliñación (aínda que tiveron ao ex piloto de Larrousse Éric Bernard como piloto de probas).
  • Footwork Arrows perdeu a Michele Alboreto e o substituíu co veterano británico Derek Warwick, regresando ao deporte logo de dous anos manexando sports cars desde 1991. Warwick correra anteriormente para Arrows en 1987-1989. O piloto xaponés Aguri Suzuki foi retido como o piloto número dous.
  • O equipo BMS Scuderia Italia cambiou de chasis Dallara a Lola e fichou ao cinco veces gañador dun Gran Premio Michele Alboreto (cuxo último triunfo fora oito anos antes en 1985) e o recentemente chegado, o italiano Luca Badoer.
  • Jordan perdera tanto a Stefano Modena como a Maurício Gugelmin que abandonou a Fórmula Un logo dun frustrante 1992. O mozo brasileiro Rubens Barrichello debutou co equipo, mentres cinco pilotos ocuparon o segundo asento: Ivan Capelli, Thierry Boutsen, Marco Apicella, o piloto de probas Emanuele Naspetti e finalmente Eddie Irvine. O equipo tamén pasou de usar o motor V12 de Yamaha ao novo Hart V10. Hart regresaba á F1 con Jordan logo de participar en 1986 co seu 4 cyl 1.5L turboalimentado 415T.
  • Larrousse perdeu tanto a Ukyo Katayama como a Bertrand Gachot. Polo tanto, contrataron a Philippe Alliot (regresando ao equipo logo de conducir para Larrousse en 1987-1989) e Érik Comas, que se mudou de Ligier. Toshio Suzuki substituíu a Alliot en Xapón e Australia.
  • Minardi retivo a Christian Fittipaldi, e a Fabrizio Barbazza, quen máis tarde foi substituído por Pierluigi Martini, regresando para a súa terceira tempada co equipo logo de pasar 1992 coa BMS Scuderia Italia. Martini conducira sen éxito para Minardi no ano de debut do equipo ( 1985), e máis tarde en 1988-1991, onde ás veces demostrara ser unha revelación nos autos pouco potentes. Fittipaldi pola súa banda foi substituído por Jean-Marc Gounon para as dúas últimas carreiras da tempada.
  • O equipo suízo Sauber foi a única entrada nova á grella en 1993, co respaldo amplamente publicitado do fabricante alemán de automóbiles Mercedes-Benz, que financiaba ao fornecedor de motores do equipo, Ilmor. Os motores foron etiquetados como "Saubers" para a súa tempada de debut (baixo a instrución de Mercedes). As calcomanías "Concept by Mercedes-Benz" colocáronse na cuberta do motor do automóbil. Os seus pilotos eran JJ Lehto de Finlandia, que viña de BMS Scuderia Italia e Karl Wendlinger de Austria, quen impresionara con March en 1992. Wendlinger tamén formou parte do programa deportivo de Sauber-Mercedes antes de unirse á Fórmula Un.
  • Esta foi a segunda de 2 tempadas (a outra foi 1992) na historia da Fórmula Un onde o calendario tivo carreiras nos 6 continentes habitados (1 carreira en Asia, Australia, Suramérica, África e Norteamérica, e 11 en Europa )

En total, só sete pilotos que se aliñaron na grella en Suráfrica estiveran co mesmo equipo que o ano anterior: Senna, Schumacher, Alesi, Herbert, de Cesaris, Suzuki e Fittipaldi.

A recesión mundial de principios da década de 1990 pasara factura: os equipos de Brabham, Andrea Moda e Fondmetal non completaran a tempada de 1992, mentres que March retirouse formalmente a principios da tempada de 1993. Polo tanto, só había 13 equipos na grella na carreira inaugural de 1993, en Suráfrica. Ademais, producíronse numerosos cambios no número dos automóbiles:

  • Williams usou os números 0 e 2, como se describe arriba.
  • Benetton tomou os números 5 e 6, que Williams usara desde 1984.
  • McLaren tomou os números 7 e 8, desocupados por Brabham. O equipo usara previamente os mesmos números en 1978-1984.
  • Jordan tomou os números 14 e 15, desocupados por Fondmetal.
  • Larrousse tomou os números 19 e 20, que Benetton e o seu predecesor Toleman usaran desde 1984.
  • O novo equipo Sauber tomou os números 29 e 30, que Larrousse usara desde 1987. Estes eran agora os números máis altos.
  • Os números 16 e 17, desocupados por March, permaneceron vacantes ata 1995.

Cambios de regrasEditar

Fixéronse dous cambios no sistema de clasificación no Gran Premio do Brasil. O primeiro limitou a todos os pilotos a 12 voltas cada un en ambas sesións clasificatorias.[3] O segundo xurdiu como resultado de que só había 26 automóbiles: despois de que orixinalmente decidiuse que só os 24 máis rápidos podían comezar a carreira, os equipos acordaron unanimemente elevar este número a 25, para asegurar que cada equipo puidera cualificar polo menos un automóbil.

A revisión deste segundo cambio beneficiou principalmente a BMS Scuderia Italia: despois de que o Jordan de Ivan Capelli non cualificase en Brasil, as seguintes sete carreiras viron a Michele Alboreto ou Luca Badoer chegar 26º en cualificación e polo tanto non completar a grella (Alboreto cinco veces e Badoer dúas veces). Como consecuencia, os equipos acordaron por unanimidade permitir que os 26 coches se clasificaran antes do Gran Premio de Alemaña. O límite de 12 voltas, con todo, durou case unha década, ata o final da tempada de 2002.

Tamén se implementaron dous cambios nos automóbiles para reducir as velocidades en curva.[4] O primeiro foi a redución da distancia entre as rodas do mesmo eixe dos automóbiles, de 2´15 m. a 2 m.; o segundo foi unha redución considerable no ancho dos pneumáticos traseiros, a fin de proporcionar menos agarre que os anteriores 'gordos' slicks traseiros.

ResultadosEditar

Calendario de Grandes Premios de 1993Editar

Rnd Carreira Data Circuíto Pole Position Volta rápida Piloto gañador Construtor Resultados
1   Gran Premio de Suráfrica 14 de marzo Kyalami   Alain Prost   Alain Prost   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
2   Gran Premio do Brasil 28 de marzo Autódromo José Carlos Pace   Alain Prost   Michael Schumacher   Ayrton Senna   McLaren-Ford Resultados
3   Gran Premio de Europa 11 de abril Donington Park   Alain Prost   Ayrton Senna   Ayrton Senna   McLaren-Ford Resultados
4   Gran Premio de San Marino 25 de abril Autódromo Enzo e Dino Ferrari,   Alain Prost   Alain Prost   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
5   Gran Premio de España 9 de maio Circuíto de Cataluña,   Alain Prost   Michael Schumacher   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
6   Gran Premio de Mónaco 23 de maio Mónaco,   Alain Prost   Alain Prost   Ayrton Senna   McLaren-Ford Resultados
7   Gran Premio do Canadá 13 de xuño Gilles Villeneuve,   Alain Prost   Michael Schumacher   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
8   Gran Premio de Francia 4 de xullo Nevers Magny-Cours   Damon Hill   Michael Schumacher   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
9   Gran Premio do Reino Unido 11 de xullo Silverstone   Alain Prost   Damon Hill   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
10   Gran Premio de Alemaña 25 de xullo Hockenheimring   Alain Prost   Michael Schumacher   Alain Prost   Williams-Renault Resultados
11   Gran Premio de Hungría 15 de agosto Hungaroring   Alain Prost   Alain Prost   Damon Hill   Williams-Renault Resultados
12   Gran Premio de Bélxica 29 de agosto Spa-Francorchamps   Alain Prost   Alain Prost   Damon Hill   Williams-Renault Resultados
13   Gran Premio de Italia 12 de setembro Monza   Alain Prost   Damon Hill   Damon Hill   Williams-Renault Resultados
14   Gran Premio de Portugal 26 de setembro Autódromo do Estoril   Damon Hill   Damon Hill   Michael Schumacher   Benetton-Ford Resultados
15   Gran Premio do Xapón 24 de outubro Suzuka   Alain Prost   Alain Prost   Ayrton Senna   McLaren-Ford Resultados
16   Gran Premio de Australia 7 de novembro Adelaida   Ayrton Senna   Damon Hill   Ayrton Senna   McLaren-Ford Resultados

PilotosEditar

Pos Piloto RSA
 
BRA
 
EUR
 
SMR
 
ESP
 
MON
 
CAN
 
FRA
 
RU
 
ALE
 
HUN
 
BEL
 
ITA
 
POR
 
XPN
 
AUS
 
Puntos
1   Alain Prost 1 Ret 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12 2 2 2 99
2   Ayrton Senna 2 1 1 Ret 2 1 18 4 5 4 Ret 4 Ret Ret 1 1 73
3   Damon Hill Ret 2 2 Ret Ret 2 3 2 Ret 15 1 1 1 3 4 3 69
4   Michael Schumacher Ret 3 Ret 2 3 Ret 2 3 2 2 Ret 2 Ret 1 Ret Ret 52
5   Riccardo Patrese Ret Ret 5 Ret 4 Ret Ret 10 3 5 2 6 5 16 Ret 8 20
6   Jean Alesi Ret 8 Ret Ret Ret 3 Ret Ret 9 7 Ret Ret 2 4 Ret 4 16
7   Martin Brundle Ret Ret Ret 3 Ret 6 5 5 14 8 5 7 Ret 6 9 6 13
8   Gerhard Berger 6 Ret Ret Ret 6 14 4 14 Ret 6 3 10 Ret Ret Ret 5 12
9   Johnny Herbert Ret 4 4 8 Ret Ret 10 Ret 4 10 Ret 5 Ret Ret 11 Ret 11
10   Mark Blundell 3 5 Ret Ret 7 Ret Ret Ret 7 3 7 11 Ret Ret 7 9 10
11   Michael Andretti Ret Ret Ret Ret 5 8 14 6 Ret Ret Ret 8 3 7
12   Karl Wendlinger Ret Ret Ret Ret Ret 13 6 Ret Ret 9 6 Ret 4 5 Ret 15 7
13   JJ Lehto 5 Ret Ret 4 Ret Ret 7 Ret 8 Ret Ret 9 Ret 7 8 Ret 5
14   Christian Fittipaldi 4 Ret 7 Ret 8 5 9 8 12 11 Ret Ret 8 9 5
15   Mika Häkkinen Ret 3 Ret 4
16   Derek Warwick 7 9 Ret Ret 13 Ret 16 13 6 17 4 Ret Ret 15 14 10 4
17   Philippe Alliot Ret 7 Ret 5 Ret 12 Ret 9 11 12 8 12 9 10 2
18   Rubens Barrichello Ret Ret 10 Ret 12 9 Ret 7 10 Ret Ret Ret Ret 13 5 11 2
19   Fabrizio Barbazza Ret Ret 6 6 Ret 11 Ret Ret 2
20   Alessandro Zanardi Ret 6 8 Ret 14 7 11 Ret Ret Ret Ret NTS 1
21   Érik Comas Ret 10 9 Ret 9 Ret 8 16 Ret Ret Ret Ret 6 11 Ret 12 1
22   Eddie Irvine 6 Ret 1
  Pierluigi Martini Ret 14 Ret Ret 7 8 10 Ret 0
  Aguri Suzuki Ret Ret Ret 9 10 Ret 13 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 7 0
  Luca Badoer Ret 12 NSC 7 Ret NSC 15 Ret Ret Ret Ret 13 10 14 0
  Thierry Boutsen Ret Ret 11 Ret 12 11 Ret 13 9 Ret 0
  Andrea de Cesaris Ret Ret Ret Ret DSC 10 Ret 15 NC Ret 11 Ret 13 12 Ret 13 0
  Ukyo Katayama Ret Ret Ret Ret Ret Ret 17 Ret 13 Ret 10 15 14 Ret Ret Ret 0
  Michele Alboreto Ret 11 11 NSC NSC Ret NSC NSC NSC 16 Ret 14 Ret Ret 0
  Pedro Lamy 11 Ret 13 Ret 0
  Toshio Suzuki 12 14 0
  Jean-Marc Gounon Ret Ret 0
  Ivan Capelli Ret NSC 0
  Marco Apicella Ret 0
  Emanuele Naspetti Ret 0
Pos Piloto RSA
 
BRA
 
EUR
 
SMR
 
ESP
 
MON
 
CAN
 
FRA
 
RU
 
ALE
 
HUN
 
BEL
 
ITA
 
POR
 
XPN
 
AUS
 
Puntos
Lenda
Cor Resultado
Ouro Gañador
Prata 2º posto
Bronce 3º posto
Verde Remata nos puntos
Azul Non remata nos puntos
Non se califica (NC)
Púrpura Non remata (Ret)
Vermello Non se califica (NSC)
Non se precalifica (NSPC)
Negro Descualificado (DSC)
Branco Non tomou a saída (NTS)
Carreira cancelada (C)
Azul claro Prácticas só (PS)
Piloto de probas dos venres (PP)
(desde 2003 en diante)
En branco Non participou nas prácticas (NPP)
Excluído (EX)
Non chegou (NCG)

Negra – Pole
Cursiva – Volta rápida

ConstrutoresEditar

Pos Construtor Coche
RSA
 
BRA
 
EUR
 
SMR
 
ESP
 
MON
 
CAN
 
FRA
 
RU
 
ALE
 
HUN
 
BEL
 
ITA
 
POR
 
XPN
 
AUS
 
Puntos
1   Williams-Renault 0 Ret 2 2 Ret Ret 2 3 2 Ret 15 1 1 1 3 4 3 168
2 1 Ret 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12 2 2 2
2   McLaren-Ford 7 Ret Ret Ret Ret 5 8 14 6 Ret Ret Ret 8 3 Ret 3 Ret 84
8 2 1 1 Ret 2 1 18 4 5 4 Ret 4 Ret Ret 1 1
3   Benetton-Ford 5 Ret 3 Ret 2 3 Ret 2 3 2 2 Ret 2 Ret 1 Ret Ret 72
6 Ret Ret 5 Ret 4 Ret Ret 10 3 5 2 6 5 16 Ret 8
4   Ferrari 27 Ret 8 Ret Ret Ret 3 Ret Ret 9 7 Ret Ret 2 4 Ret 4 28
28 6 Ret Ret Ret 6 14 4 14 Ret 6 3 10 Ret Ret Ret 5
5   Ligier-Renault 25 Ret Ret Ret 3 Ret 6 5 5 14 8 5 7 Ret 6 9 6 23
26 3 5 Ret Ret 7 Ret Ret Ret 7 3 7 11 Ret Ret 7 9
6   Lotus-Ford 11 Ret 6 8 Ret 14 7 11 Ret Ret Ret Ret NTS 11 Ret 13 Ret 12
12 Ret 4 4 8 Ret Ret 10 Ret 4 10 Ret 5 Ret Ret 11 Ret
7   Sauber-Ilmor 29 Ret Ret Ret Ret Ret 13 6 Ret Ret 9 6 Ret 4 5 Ret 15 12
30 5 Ret Ret 4 Ret Ret 7 Ret 8 Ret Ret 9 Ret 7 8 Ret
8   Minardi-Ford 23 4 Ret 7 Ret 8 5 9 8 12 11 Ret Ret 8 9 Ret Ret 7
24 Ret Ret 6 6 Ret 11 Ret Ret Ret 14 Ret Ret 7 8 10 Ret
9   Footwork-Mugen-Honda 9 7 9 Ret Ret 13 Ret 16 13 6 17 4 Ret Ret 15 14 10 4
10 Ret Ret Ret 9 10 Ret 13 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 7
10   Larrousse-Lamborghini 19 Ret 7 Ret 5 Ret 12 Ret 9 11 12 8 12 9 10 12 14 3
20 Ret 10 9 Ret 9 Ret 8 16 Ret Ret Ret Ret 6 11 Ret 12
11   Jordan-Hart 14 Ret Ret 10 Ret 12 9 Ret 7 10 Ret Ret Ret Ret 13 5 11 3
15 Ret NSC Ret Ret 11 Ret 12 11 Ret 13 9 Ret Ret Ret 6 Ret
  Tyrrell-Yamaha 3 Ret Ret Ret Ret Ret Ret 17 Ret 13 Ret 10 15 14 Ret Ret Ret 0
4 Ret Ret Ret Ret DSC 10 Ret 15 NC Ret 11 Ret 13 12 Ret 13
  Lola-Ferrari 21 Ret 11 11 NSC NSC Ret NSC NSC NSC 16 Ret 14 Ret Ret 0
22 Ret 12 NSC 7 Ret NSC 15 Ret Ret Ret Ret 13 10 14
Pos Construtor Coche
RSA
 
BRA
 
EUR
 
SMR
 
ESP
 
MON
 
CAN
 
FRA
 
RU
 
ALE
 
HUN
 
BEL
 
ITA
 
POR
 
XPN
 
AUS
 
Puntos

NotasEditar

  1. Collantine, Keith (11 de abril de 2013). "Today in 1993: Senna's last great race at Donington". F1 Fanatic. Consultado o 18 de agosto de 2015. 
  2. Coa retirada do campión reinante Nigel Mansell, o auto número 1 non foi asignado, Damon Hill correu co número 0.
  3. Hilton, Christopher, Ayrton Senna: The Whole Story (Haynes Publishing, 2004). ISBN 978-1-84425-096-7
  4. "Formula 1 Technical Regulation changes for 1998" Arquivado 04 de febreiro de 2015 en Wayback Machine.. grandprix.com. Retrieved 2014-10-20.

Véxase taménEditar