Abrir o menú principal

Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1984

Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA de 1984
Previo: 1983 Vindeiro: 1985
Índice: Carreiras por país | Carreiras por tempada

O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1984 foi a 35ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 27ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 25 de marzo e finalizaron o 21 de outubro.

Resumo do campionatoEditar

 
Niki Lauda gañou o Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula 1 de 1984
 
Stefan Bellof pilotando un Tyrrell no Gran Premio de Gran Dallas de 1984. O equipo e os seus pilotos foron descualificados do campionato debido a unha infracción técnica que se detectou no Gran Premio de Detroit.
 
Keke Rosberg gañou o Gran Premio de Dallas en 1984
 
Boutsen conducindo un Arrows no Gran Premio de Gran Dallas de 1984.
 
Michele Alboreto cuarto no Campionato do Mundo de Pilotos de Fórmula 1 de 1984.

Nesta tempada esperábase ver a continuación da batalla Brabham-Renault-Ferrari, co apoio de McLaren, Williams e Lotus. Con todo, McLaren rouboulles a carteira aos seus competidores grazas ao seu motor TAG turbo.

A FISA introduciu novas regras da economía de combustible para reducir as velocidades, limitando a 240 litros de combustible durante toda a carreira. TAG encargou a Porsche, o fabricante alemán de automóbiles deportivos o deseño e construción dun motor turbo. Porsche tiña unha ampla experiencia coas normas de economía debido á súa participación en carreiras de resistencia, o que se traduciu nunha economía de combustible superior.

O piloto defensor do título Nelson Piquet e o seu Brabham-BMW parecían a mellor combinación para revalidar o campionato, pero unha pésima fiabilidade significou que nunca foran unha alternativa.

A tempada viu unha batalla titánica entre os dous pilotos de McLaren, Niki Lauda e Alain Prost. Prost fora despedido por Renault logo de non poder gañar o título 1983. Rápido e ambicioso, o francés estableceu rapidamente o seu dominio sobre o seu compañeiro de equipo.

O austríaco Niki Lauda volveu á F1 en 1982 e pronto demostrou que non perdera nada da súa primitiva determinación e astucia. Regularmente, nas tempadas 1982-1983 xogou co ritmo do seu compañeiro de equipo en McLaren, John Watson, pero Alain Prost era fariña doutra muiñada. Lauda deuse conta rapidamente que non podía vencer ao seu compañeiro de equipo en velocidade. O astuto austríaco polo tanto, ignorou a clasificación e concentrouse nas estratexias de carreira. Gañou carreiras cando Prost tiña problemas e anotaba sen descanso, cando Prost era máis rápido, Lauda foi capaz de gañar o título. El é un dos dous únicos pilotos, logo de Denny Hulme en 1967, que gañaron o título sen lograr unha soa pole position na tempada.

Durante a tempada, o equipo Tyrrell foi desposuído dos seus resultados logo dunha infracción técnica.

Pilotos e construtoresEditar

Equipo Construtor Chasis Motor Pneum. Piloto Carreiras Piloto de probas
  MRD International Brabham BT53 BMW M12/13 1.5 L4t M


1   Nelson Piquet Todas   Paolo Barilla[Cómpre referencia]
2   Teo Fabi 1-5, 8, 10-15
  Corrado Fabi 6-7, 9
  Manfred Winkelhock 16
  Tyrrell Racing Organisation Tyrrell 012 Ford Cosworth DFY 3.0 V8 G 3   Martin Brundle 1-9 n/a
  Stefan Johansson 10-13
4   Stefan Bellof 1-10, 12-13
  Mike Thackwell 11
  Williams Grand Prix Engineering Williams FW09
FW09B
Honda RA163E 1.5 V6t
Honda RA164E 1.5 V6t
G 5   Jacques Laffite Todas n/a
6   Keke Rosberg Todas
  Marlboro McLaren International McLaren MP4/2 TAG TTE PO1 1.5 V6t M


7   Alain Prost Todas n/a
8   Niki Lauda Todas
  Skoal Bandit Formula 1 Team RAM 01
02
Hart 415T 1.5 L4t P 9   Philippe Alliot Todas n/a
10   Jonathan Palmer 1-6, 8-16
  Mike Thackwell 7
  John Player Team Lotus Lotus 95T Renault EF4B 1.5 V6t G 11   Elio de Angelis Todas   Johnny Dumfries
12   Nigel Mansell Todas
  Team ATS ATS D7 BMW M12/13 1.5 L4t P 14   Manfred Winkelhock 1-14 n/a
  Gerhard Berger 16
31 12, 14-15
  Equipe Renault Elf Renault RE50 Renault EF4 1.5 V6t M


15   Patrick Tambay Todas n/a
16   Derek Warwick Todas
33   Philippe Streiff 16
  Barclay Nordica Arrows BMW Arrows A6
A7
Ford Cosworth DFV 3.0 V8
BMW M12/13 1.5 L4t
G 17   Marc Surer Todas   Hannu Mikkola[Cómpre referencia]
18   Thierry Boutsen Todas
  Toleman Group Motorsport Toleman TG183B
TG184
Hart 415T 1.5 L4t P 19   Ayrton Senna 1-13, 15-16   John Watson[Cómpre referencia]
  Stefan Johansson 14
20 15-16
  Johnny Cecotto 1-10
  Pierluigi Martini 14
  Spirit Racing Spirit 101B
101C
Hart 415T 1.5 L4t
Ford Cosworth DFV 3.0 V8
P 21   Mauro Baldi 1-6, 15-16   Emerson Fittipaldi[Cómpre referencia]
  Huub Rothengatter 7-14
  Benetton Team Alfa Romeo Alfa Romeo 184T Alfa Romeo 890T 1.5 V8t G 22   Riccardo Patrese Todas n/a
23   Eddie Cheever Todas
  Osella Squadra Corse Osella FA1F Alfa Romeo 890T 1.5 V8t P 24   Piercarlo Ghinzani Todas n/a
30   Jo Gartner 4, 10-16
  Ligier Loto Ligier JS23
JS23B
Renault EF4 1.5 V6t M


25   François Hesnault Todas n/a
26   Andrea de Cesaris Todas
  Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126C4 Ferrari 031 1.5 V6t G 27   Michele Alboreto Todas n/a
28   René Arnoux Todas

Calendario de Grandes PremiosEditar

Rnd Carreira Data Circuíto Pole Position Volta rápida Piloto gañador Construtor Resultados
1   Gran Premio de Brasil 25 de marzo Jacarepaguá   Elio de Angelis   Alain Prost   Alain Prost McLaren-TAG Resultados
2   Gran Premio de Suráfrica 7 de abril Circuíto de Kyalami   Nelson Piquet   Patrick Tambay   Niki Lauda McLaren-TAG Resultados
3   Gran Premio de Bélxica 29 de abril Autódromo de Zolder   Michele Alboreto   René Arnoux   Michele Alboreto Ferrari Resultados
4   Gran Premio de San Marino 6 de maio Imola   Nelson Piquet   Nelson Piquet   Alain Prost McLaren-TAG Resultados
5   Gran Premio de Francia 20 de maio Dijon   Patrick Tambay   Alain Prost   Niki Lauda McLaren-TAG Resultados
6   Gran Premio de Mónaco[1] 3 de xuño Mónaco   Alain Prost   Ayrton Senna   Alain Prost McLaren-TAG Resultados
7   Gran Premio do Canadá 17 de xuño Circuíto Gilles Villeneuve   Nelson Piquet   Nelson Piquet   Nelson Piquet Brabham-BMW Resultados
8   Gran Premio de Detroit 24 de xuño Detroit   Nelson Piquet   Derek Warwick   Nelson Piquet Brabham-BMW Resultados
9   Gran Premio de Dallas 8 de xullo Dallas   Nigel Mansell   Niki Lauda   Keke Rosberg Williams-Honda Resultados
10   Gran Premio do Reino Unido 22 de xullo Circuíto de Brands Hatch   Nelson Piquet   Niki Lauda   Niki Lauda McLaren-TAG Resultados
11   Gran Premio de Alemaña 5 de agosto Hockenheimring   Alain Prost   Alain Prost   Alain Prost McLaren-TAG Resultados
12   Gran Premio de Austria 19 de agosto Österreichring   Nelson Piquet   Niki Lauda   Niki Lauda McLaren-TAG Resultados
13   Gran Premio dos Países Baixos 26 de agosto Zandvoort   Alain Prost   René Arnoux   Alain Prost McLaren-TAG Resultados
14   Gran Premio de Italia 9 de setembro Monza   Nelson Piquet   Niki Lauda   Niki Lauda McLaren-TAG Resultados
15   Gran Premio de Europa 7 de outubro Nürburgring   Nelson Piquet   Nelson Piquet

  Michele Alboreto

  Alain Prost McLaren-TAG Resultados
16   Gran Premio de Portugal 21 de outubro Estoril   Nelson Piquet   Niki Lauda   Alain Prost McLaren-TAG Resultados

Clasificación do Mundial de Pilotos de 1984Editar

Para o Campionato Mundial de pilotos de 1984 de Fórmula 1 concedéronse 9-6-4-3-2-1 puntos aos seis primeiros clasificados de cada carreira.

Pos Piloto BRA
 
RSA
 
BEL
 
SMR
 
FRA
 
MON
 [2]
CAN
 
DET
 
DAL
 
RU
 
ALE
 
AUT
 
HOL
 
ITA
 
EUR
 
POR
 
Pts
1   Niki Lauda Ret 1 Ret Ret 1 Ret 2 Ret Ret 1 2 1 2 1 4 2 72
2   Alain Prost 1 2 Ret 1 7 1 3 4 Ret Ret 1 Ret 1 Ret 1 1 71´5
3   Elio de Angelis 3 7 5 3 5 5 4 2 3 4 Ret Ret 4 Ret Ret 5 34
4   Michele Alboreto Ret 11 1 Ret Ret 6 Ret Ret Ret 5 Ret 3 Ret 2 2 4 30´5
5   Nelson Piquet Ret Ret 9 Ret Ret Ret 1 1 Ret 7 Ret 2 Ret Ret 3 6 29
6   René Arnoux Ret Ret 3 2 4 3 5 Ret 2 6 6 7 11 Ret 5 9 27
7   Derek Warwick Ret 3 2 4 Ret Ret Ret Ret Ret 2 3 Ret Ret Ret 11 Ret 23
8   Keke Rosberg 2 Ret 4 Ret 6 4 Ret Ret 1 Ret Ret Ret 8 Ret Ret Ret 20´5
9   Ayrton Senna Ret 6 6 NSC Ret 2 7 Ret Ret 3 Ret Ret Ret Ret 3 13
10   Nigel Mansell Ret Ret Ret Ret 3 Ret 6 Ret 6 Ret 4 Ret 3 Ret Ret Ret 13
11   Patrick Tambay 5 Ret 7 Ret 2 Ret NTS Ret Ret 8 5 Ret 6 Ret Ret 7 11
12   Teo Fabi Ret Ret Ret Ret 9 3 Ret Ret 4 5 Ret Ret 9
13   Riccardo Patrese Ret 4 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 12 Ret 10 Ret 3 6 8 8
14   Jacques Laffite Ret Ret Ret Ret 8 8 Ret 5 4 Ret Ret Ret Ret Ret Ret 14 5
15   Thierry Boutsen 6 12 Ret 5 11 NSC Ret Ret Ret Ret Ret 5 Ret 10 9 Ret 5
16   Eddie Cheever 4 Ret Ret 7 Ret NSC 11 Ret Ret Ret Ret Ret 13 9 Ret 17 3
17   Stefan Johansson DSC DSC NSC DSC 4 Ret 11 3
18   Andrea de Cesaris Ret 5 Ret 6 10 Ret Ret Ret Ret 10 7 Ret Ret Ret 7 12 3
19   Piercarlo Ghinzani Ret DNS Ret NSC 12 7 Ret Ret 5 9 Ret Ret Ret 7 Ret Ret 2
20   Marc Surer 7 9 8 Ret Ret NSC Ret Ret Ret 11 Ret 6 Ret Ret Ret Ret 1
  Jo Gartner Ret Ret Ret Ret 12 5 Ret 16 0
  Gerhard Berger 12 6 Ret 13 0
  François Hesnault Ret 10 Ret Ret NTS Ret Ret Ret Ret Ret 8 8 7 Ret 10 Ret 0
  Corrado Fabi Ret Ret 7 0
  Mauro Baldi Ret 8 Ret 8 Ret NSC 8 15 0
  Manfred Winkelhock EX Ret Ret Ret Ret Ret 8 Ret 8 Ret Ret DNS Ret NTS 10 0
  Jonathan Palmer 8 Ret 10 9 13 NSC Ret Ret Ret Ret 9 9 Ret Ret Ret 0
  Huub Rothengatter NC NSC Ret NC 9 NC Ret 8 0
  Johnny Cecotto Ret Ret Ret NC Ret Ret 9 Ret Ret NSC 0
  Philippe Alliot Ret Ret NSC Ret Ret NSC 10 Ret NTS Ret Ret 11 10 Ret Ret Ret 0
  Stefan Bellof DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC EX DSC 0
  Martin Brundle DSC DSC DSC DSC DSC NSC DSC DSC NSC 0
  Mike Thackwell Ret NSC 0
  Philippe Streiff Ret 0
  Pierluigi Martini NSC 0
Pos Piloto BRA
 
RSA
 
BEL
 
SMR
 
FRA
 
MON
 [2]
CAN
 
DET
 
DAL
 
RU
 
ALE
 
AUT
 
HOL
 
ITA
 
EUR
 
POR
 
Pts
Lenda
Cor Resultado
Ouro Gañador
Prata 2º posto
Bronce 3º posto
Verde Remata nos puntos
Azul Non remata nos puntos
Non se califica (NC)
Púrpura Non remata (Ret)
Vermello Non se califica (NSC)
Non se precalifica (NSPC)
Negro Descualificado (DSC)
Branco Non tomou a saída (NTS)
Carreira cancelada (C)
Azul claro Prácticas só (PS)
Piloto de probas dos venres (PP)
(desde 2003 en diante)
En branco Non participou nas prácticas (NPP)
Excluído (EX)
Non chegou (NCG)

Negra – Pole
Cursiva – Volta rápida

Clasificación do Mundial de Construtores de 1984Editar

 
Lotus quedou terceiro no Campionato Mundial de Construtores de Fórmula 1 de 1984

Para o Campionato Mundial de pilotos de 1984 de Fórmula 1 concedéronse 9-6-4-3-2-1 puntos aos seis primeiros clasificados de cada carreira.

Pos Construtor Coche
BRA
 
RSA
 
BEL
 
SMR
 
FRA
 
MON
 
CAN
 
DET
 
DAL
 
RU
 
ALE
 
AUT
 
HOL
 
ITA
 
EUR
 
POR
 
Pts
1   McLaren-TAG 7 1 2 Ret 1 7 1 3 4 Ret Ret 1 Ret 1 Ret 1 1 143´5
8 Ret 1 Ret Ret 1 Ret 2 Ret Ret 1 2 1 2 1 4 2
2   Ferrari 27 Ret 11 1 Ret Ret 6 Ret Ret Ret 5 Ret 3 Ret 2 2 4 57´5
28 Ret Ret 3 2 4 3 5 Ret 2 6 6 7 11 Ret 5 9
3   Lotus-Renault 11 3 7 5 3 5 5 4 2 3 4 Ret Ret 4 Ret Ret 5 47
12 Ret Ret Ret Ret 3 Ret 6 Ret 6 Ret 4 Ret 3 Ret Ret Ret
4   Brabham-BMW 1 Ret Ret 9 Ret Ret Ret 1 1 Ret 7 Ret 2 Ret Ret 3 6 38
2 Ret Ret Ret Ret 9 Ret Ret 3 7 Ret Ret 4 5 Ret Ret 10
5   Renault 15 5 Ret 7 Ret 2 Ret DNS Ret Ret 8 5 Ret 6 Ret Ret 7 34
16 Ret 3 2 4 Ret Ret Ret Ret Ret 2 3 Ret Ret Ret 11 Ret
33 Ret
6   Williams-Honda 5 Ret Ret Ret Ret 8 8 Ret 5 4 Ret Ret Ret Ret Ret Ret 14 25´5
6 2 Ret 4 Ret 6 4 Ret Ret 1 Ret Ret Ret 8 Ret Ret Ret
7   Toleman-Hart 19 Ret 6 6 NSC Ret 2 7 Ret Ret 3 Ret Ret Ret 4 Ret 3 16
20 Ret Ret Ret NC Ret Ret 9 Ret Ret NSC NSC Ret 11
8   Alfa Romeo 22 Ret 4 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 12 Ret 10 Ret 3 6 8 11
23 4 Ret Ret 7 Ret NSC 11 Ret Ret Ret Ret Ret 13 9 Ret 17
9   Ligier-Renault 25 Ret 10 Ret Ret NTS Ret Ret Ret Ret Ret 8 8 7 Ret 10 Ret 3
26 Ret 5 Ret 6 10 Ret Ret Ret Ret 10 7 Ret Ret Ret 7 12
10   Arrows-Ford 17 7 9 8 Ret NSC Ret Ret 3
18 6 12 5
11   Arrows-BMW 17 Ret Ret 11 Ret 6 Ret Ret Ret Ret 3
18 Ret 11 NSC Ret Ret Ret Ret Ret 5 Ret 10 9 Ret
12   Osella-Alfa Romeo 24 Ret NTS Ret NSC 12 7 Ret Ret 5 9 Ret Ret Ret 7 Ret Ret 2
30 Ret Ret Ret Ret 12 5 Ret 16
  ATS-BMW 14 EX Ret Ret Ret Ret Ret 8 Ret 8 Ret Ret NTS Ret NTS 13 0
31 12 6 Ret
  Spirit-Hart 21 Ret 8 Ret 8 Ret NSC NC Ret NC 9 NC Ret 8 8 15 0
  RAM-Hart 9 Ret Ret NSC Ret Ret NSC 10 Ret NTS Ret Ret 11 10 Ret Ret Ret 0
10 8 Ret 10 9 13 NSC Ret Ret Ret Ret Ret 9 9 Ret Ret Ret
  Spirit-Ford 21 NSC 0
DSC   Tyrrell-Ford 3 DSC DSC DSC DSC DSC NSC DSC DSC NSC DSC DSC NSC DSC 0
4 DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC DSC NSC EX DSC
Pos Construtor Coche
BRA
 
RSA
 
BEL
 
SMR
 
FRA
 
MON
 
CAN
 
DET
 
DAL
 
RU
 
ALE
 
AUT
 
HOL
 
ITA
 
EUR
 
POR
 
Pts
  • O 18 de xullo, Tyrrell foi descualificado de todas as carreiras disputadas ata o momento nesa tempada, e prohibíuselle competir nas carreiras restantes, xa que o equipo cometio unha infracción técnica - que se detecto na carreira de Detroit.

Ligazóns externasEditar

NotasEditar

  1. Outorgáronse a metade dos puntos. A carreira detívose debido a condicións perigosas.
  2. 2,0 2,1 No Gran Premio de Mónaco outorgáronse a metade dos puntos ao completarse menos do 75% da distancia programada.