Abrir o menú principal

Gran Premio do Xapón de 1988

O Gran Premio do Xapón de 1988 foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 30 de outubro de 1988. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1988 da Fórmula Un, o 15º Gran Premio do Xapón e o cuarto que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un.

Flag of Japan.svg Gran Premio de Xapón de 1988
Detalles da carreira
Carreira 15 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1988.
Trazado do circuíto de Suzuka.
Trazado do circuíto de Suzuka.
Data 30 de outubro 1988
Nome oficial XIV Fuji Television Japanese Grand Prix
Localización Circuíto de Suzuka, Suzuka, Xapón
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´859 km
Distancia 51 voltas, 298´829 km
ClimaSeco, frío, algo de chuvia no final
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:41.853
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:46.326 na volta 33
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Segundo Francia Alain Prost McLaren-Honda
Terceiro Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford

Resumo da cualificaciónEditar

Como era de esperar na pista xaponesa, onde a potencia do motor pódese compensar moito, non foi unha sorpresa para ver aos McLarens de Ayrton Senna e Alain Prost na primeira fila, no circuíto de casa de Honda (a empresa de feito é a propietaria do circuíto de Suzuka e, o piloto de probas de McLaren, Emanuele Pirro traballaba alí case a tempo completo). Ás veces, en 1988 os turbos cualificaban (e frecuentemente corrían) máis rápido do que o facían en tempadas anteriores a pesar da restrición de 2,5 bar de soprado do turbo dispoñibles. En Suzuka inverteuse a situación, o tempo da pole de Senna foi 1´8 segundos máis lento que o tempo de Gerhard Berger en 1987. Berger só puido ser terceiro na grella cun tempo que foi 3´3 segundos máis lento que o seu tempo de 1987 nunha versión actualizada do seu Ferrari, aínda que con aproximadamente 300 CV (300 PS; 221 kW) menos.

A el uníuse na 2ª fila o sensacional Iván Capelli co March-Judd de aspiración natural. O equipo March a fins de tempada fixo moi feliz ao seu patrocinador (a empresa inmobiliaria xaponesa Leyton House). Capelli clasificouse por diante dos dous Lotus - Honda do campión do mundo sainte Nelson Piquet que estaba sufrindo dun virus, e do favorito local Satoru Nakajima.

Nakajima, normalmente non era o mellor dos cualificadores ou corredores, malia ter un equipamiento superior á maioría, incluíndo o mesmo todopoderoso motor Honda V6 turbo como os McLaren. A só 30 minutos antes do inicio da sesión de práctica do venres pola mañá informóuselle que a súa nai morrera esa mañá. A pesar das circunstancias o sábado igualou a o seu ilustre compañeiro de equipo ata a milésima de segundo. Piquet e Nakajima cualificaron 5º e 6º, respectivamente.

Lotus mostrou unha gran fe en Nakajima e anunciou a súa renovación de contrato para a tempada 1989. Isto malia que o equipo utilizaría o motor V8 Judd despois do anuncio de Honda unhas cantas carreiras antes de que eles non fornecerian os seus motores ao equipo logo de 1988.

O piloto francés Yannick Dalmas foi declarado médicamente non apto para a carreira e foi substituído no equipo Larrousse polo piloto xapones Aguri Suzuki que competía e gañaría o campionato da Fórmula 3000 xaponesa de 1988. Suzuki cualificou 20 no seu debut na F1, un posto por detrás do seu temporal compañeiro de equipo Philippe Alliot. Orixinalmente pensouse que Dalmas tiña unha infección de oído que o mantivo fóra da carreira de Xapón e da carreira final en Australia, diagnosticouselle Lexionelose a finais de ano.

Resumo da carreiraEditar

A primeira fila dos McLaren foi o 11ª do ano, pero os seus pilotos tiveron distinta fortuna. Prost liderou lonxe de Berger e Capelli, mentres que Ayrton Senna se estancou na grella. Con todo, o circuíto de Suzuka tiña a única grella en costa do ano e puido arrincar o seu coche, aínda que fora 14º para entón. Derek Warwick e Nigel Mansell chocaron e tiveron que entrar en boxes por unha picada e un novo morro, respectivamente. Senna atacaba moi duro para compensar as posicións perdidas, e gañara seis lugares no inicio da segunda volta. A continuación, pasou a Riccardo Patrese, Thierry Boutsen, Alessandro Nannini e Michele Alboreto para tomar o cuarto lugar na cuarta volta. Mentres tanto, Capelli non só marcara a volta rápida, tamén pasou Berger que estaba preocupado con problemas de consumo de combustible, na volta cinco ao segundo lugar. Alboreto saíuse cando estaba en sexto lugar.

Na volta 14 o clima cambiou e comezou a chover en partes do circuíto, beneficiando a Senna. Na volta 16 Capelli aproveitou a súa oportunidade para pasar Prost para o liderado, a primeira vez que un coche non turbo lideraba un Gran Premio desde 1983. (Agás dos primeiros metros do Gran Premio do Brasil de 1988, onde Nigel Mansell herdara a Pole Position, pero foi superado rapidamente desde o principio polo McLaren de Prost e o Ferrari de Berger)[1] Prost freara cando o Lola do debutante Aguri Suzuki trompeou na chicana, consguíu poñerse en marcha de novo xusto cando chegaban Prost e Capelli. A continuación, perdeu unha marcha na saída da chicana, e o March pasouno, pero a vantaxe de Capelli só durou uns poucos centos de metros porque a potencia adicional do motor Honda turbo permitiu a Prost recuperar a vantaxe. Capelli fixo varios intentos adicionais para adiantar a Prost, antes de retirarse 3 voltas máis tarde con fallo eléctrico.

A carreira de Nigel Mansell prolongouse ata a volta 24 cando se tocou co Lotus de Nelson Piquet a quen estaba tratando dobrar (Piquet trompeara o seu Lotus na trampa de grava exterior da curva 1 e fora empuxado de novo no circuíto polos comisarios, do mesmo xeito que Alboreto un par de voltas antes). Na chicana Mansell tratou de pasalo polo interior do coche de Piquet, pero tocouse co Williams tomando voo e abandonou. Mentres que Piquet, aínda doente dun virus queixabase de visión dobre, continuaría outras 10 voltas antes de retirarse por fatiga.

Para entón Senna acercábase a Prost rapidamente, o tráfico, a caixa de cambios de Prost funcionando mal, e cunha complicada superficie mollada e seca, as condicións eran favorables para o brasileiro. Na volta 27, cando trataban de dobrar a Andrea de Cesaris, Satoru Nakajima e Maurício Gugelmin, Senna logrou adiantalo cando Prost freou a causa do Rial de de Cesaris. O famoso comentarista da BBC James Hunt chamou a de Cesaris unha "desgraza" por bloquear Prost e criticouno públicamente durante o comentario pola súa condución (non era a primeira nin a última vez que Hunt criticaría de condución Cesaris nos seu comentarios).[2] Senna a continuación, fixo nunha sucesión de voltas rápidas, rompendo a anterior marca da pista e logrando unha vantaxe de máis de tres segundos e, malia atrasarse dobrando a Nakajima.

Cos pneumáticos lisos nunha pista que agora estaba mollada, Senna xesticulaba para que detiveran a carreira, pero isto non sucedeu. A carreira esgotou toda a súa distancia e Senna liderou ata a meta diante de Prost. Honda se deleitó cun 1-2 na súa terra natal [Cómpre referencia]. Boutsen ocupou o terceiro lugar, mentres que Berger recuperouse ao cuarto lugar, Nannini tivo que conformarse coa quinta posición. Patrese terminou en sexto, e sétimo foi Nakajima.

Coa vitoria na carreira, Senna asegurou o Campionato Mundial. Debido ao sistema de puntuación en 1988, Prost só podía sumar tres puntos máis para o seu total en caso de gañar en Australia, o que lle daría 87 puntos en total. Se Senna non anotaba empatarian a puntos, pero Senna aínda gañaría o título, por ter máis vitorias (8 a 7). A vitoria en Xapón tamén foi a oitava vitoria da tempada, que superou a marca de triunfos totais nunha soa tempada, anteriormente en mans de Jim Clark e Prost.

ClasificaciónEditar

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 12   Ayrton Senna McLaren-Honda 1:42.157 1:41.853
2 11   Alain Prost McLaren-Honda 1:43.806 1:42.177 +0.324
3 28   Gerhard Berger Ferrari 1:43.548 1:43.353 +1.500
4 16   Ivan Capelli March-Judd 1:44.583 1:43.605 +1.752
5 1   Nelson Piquet Lotus-Honda 1:45.171 1:43.693 +1.840
6 2   Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:45.156 1:43.693 +1.840
7 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 1:46.915 1:43.816 +1.963
8 5   Nigel Mansell Williams-Judd 1:44.448 1:43.893 +2.040
9 27   Michele Alboreto Ferrari 1:44.909 1:43.972 +2.119
10 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:44.882 1:44.499 +2.686
11 6   Riccardo Patrese Williams-Judd 1:45.510 1:44.555 +2.702
12 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:45.047 1:44.611 +2.758
13 15   Maurício Gugelmin March-Judd 1:45.138 1:45.156 +3.285
14 22   Andrea de Cesaris Rial-Ford 1:48.393 1:45.558 +3.705
15 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:45.845 1:46.189 +3.992
16 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:47.828 1:45.916 +4.063
17 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:47.638 1:46.449 +4.596
18 14   Philippe Streiff AGS-Ford 1:47.583 1:46.486 +4.633
19 30   Philippe Alliot Lola-Ford 1:47.057 1:46.521 +4.668
20 29   Aguri Suzuki Lola-Ford 1:48.448 1:46.920 +5.067
21 36   Alex Caffi Dallara-Ford 1:47.813 1:46.982 +5.129
22 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:48.769 1:47.134 +5.281
23 25   René Arnoux Ligier-Judd 1:49.165 1:47.193 +5.340
24 21   Nicola Larini Osella 1:48.706 1:47.547 +5.694
25 10   Bernd Schneider Zakspeed 1:49.897 1:47.599 +5.746
26 4   Julian Bailey Tyrrell-Ford 1:49.420 1:48.589 +6.736
NSC 26   Stefan Johansson Ligier-Judd 1:49.127 1:48.716 +6.863
NSC 32   Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 1:50.224 1:49.265 +7.412
DNQ 9   Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:49.706 1:50.550 +7.853
NSC 33   Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:49.812 1:50.047 +7.959
NSCP 31   Gabriele Tarquini Coloni-Ford 1:52.234

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 12   Ayrton Senna McLaren-Honda 51 1:33:26.173 1 9
2 11   Alain Prost McLaren-Honda 51 + 13.363 2 6
3 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford 51 + 36.109 10 4
4 28   Gerhard Berger Ferrari 51 + 1:26.714 3 3
5 19   Alessandro Nannini Benetton-Ford 51 + 1:30.603 12 2
6 6   Riccardo Patrese Williams-Judd 51 + 1:37.615 11 1
7 2   Satoru Nakajima Lotus-Honda 50 + 1 volta 6
8 14   Philippe Streiff AGS-Ford 50 + 1 volta 18
9 30   Philippe Alliot Lola-Ford 50 + 1 volta 19
10 15   Maurício Gugelmin March-Judd 50 + 1 volta 13
11 27   Michele Alboreto Ferrari 50 + 1 volta 9
12 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 50 + 1 volta 16
13 23   Pierluigi Martini Minardi-Ford 49 + 2 voltas 17
14 4   Julian Bailey Tyrrell-Ford 49 + 2 voltas 26
15 24   Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 49 + 2 voltas 22
16 29   Aguri Suzuki Lola-Ford 48 + 3 voltas 20
17 25   René Arnoux Ligier-Judd 48 + 3 voltas 23
Ret 22   Andrea de Cesaris Rial-Ford 36 Temperatura 14
Ret 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 35 Encendido 15
Ret 21   Nicola Larini Osella 34 Freos 24
Ret 1   Nelson Piquet Lotus-Honda 34 Piloto enfermo 5
Ret 5   Nigel Mansell Williams-Judd 24 Colisión 8
Ret 36   Alex Caffi Dallara-Ford 22 Trompo 21
Ret 16   Ivan Capelli March-Judd 19 Eléctrico 4
Ret 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 16 Trompo 7
Ret 10   Bernd Schneider Zakspeed 14 Piloto no apto 25
NSC 26   Stefan Johansson Ligier-Judd
NSC 32   Oscar Larrauri EuroBrun-Ford
NSC 9   Piercarlo Ghinzani Zakspeed
NSC 33   Stefano Modena EuroBrun-Ford
NSCP 31   Gabriele Tarquini Coloni-Ford
Fonte:[3]

NotasEditar

Posicións logo da carreiraEditar

  • Texto en negra indica Campión mundial.
  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Os puntos son os exactos ao final da carreira. Benetton foi descualificado oficialmente posteriormente polo Gran Premio de Bélxica e os seus puntos restados.

ReferenciasEditar

  1. MrViniciusf11995 (2012-11-21). "gp do brasil 1988 completo (Brazilian Grand Prix 1988 Complete)". Consultado o 2016-03-20. 
  2. Senna overtakes Prost - Suzuka 1988 w/BBC Commentary
  3. "1988 Japanese Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 de decembro de 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de España de 1988
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1988
Carreira seguinte:
Gran Premio de Australia de 1988
Carreira anterior:
Gran Premio do Xapón de 1987
Gran Premio do Xapón Carreira seguinte:
Gran Premio do Xapón de 1989