Abrir o menú principal

O Gran Premio de Mónaco de 1987 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 31 de maio de 1987 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1987.

Flag of Monaco.svg Gran Premio de Mónaco de 1987
Detalles da carreira
Carreira 4 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987.
Trazado do circuíto de Mónaco.
Trazado do circuíto de Mónaco.
Data 31 de maio de 1987
Nome oficial XLV Gran Premio de Mónaco
Localización Circuíto de Mónaco
Monte Carlo, Principado de Mónaco
Percorrido Circuíto urbano
3´328 km
Distancia 78 voltas, 259´584 km
ClimaSoleado e cálido
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Tempo 1:23.039
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda
Tempo 1:27.685 na volta 72
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda
Segundo Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Terceiro Italia Michele Alboreto Ferrari

A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Ayrton Senna pilotando un Lotus 99T, a primeira das súas seis vitorias no famoso circuíto urbano e a quinta vitoria nun Gran Premio da súa carreira. Senna gañou por 33 segundos sobre o tamén brasileiro Nelson Piquet que pilotaba un Williams FW11B, terceiro foi o italiano Michele Alboreto que anotou o primeiro podio do ano para Ferrari no seu Ferrari F1/87.

Índice

Resumo da carreiraEditar

Tradicionalmente, o número de participantes permitidos neste Gran Premio, era menor que nos outros circuítos, debido á natureza estreita e revirada da pista. Orixinalmente eran 16, logo se incrementaron a 20, e en 1987 incrementouse a unha grella completa de 26. De acordo coa FISA isto foi para polo en consonancia cos outros Grandes Premios, pero houbo outros puntos de vista que decian que isto se fixo co fin de reducir o número dos non clasificados, para tranquilizar aos patrocinadores. Había unha preocupación xeneralizada acerca dos resultados polo hacinamento na pista e a diferenza de velocidade dos diferentes coches. Durante a sesión de práctica, Christian Danner (Zakspeed 871)) e Michele Alboreto engancharonse, dando lugar a un grave accidente: o Ferrari F1/87 saiu disparado polo aire e incendiouse, pero afortunadamente aterrou de novo na pista. A FISA tomou a decisión de descualificar a Danner para todo o fin de semana, foi a primeira vez que sucedeu un caso como este na historia do Campionato Mundial de Fórmula 1. Houbo obxeccións xeneralizadas en todo o paddock, houbo varios accidentes no resto das prácticas e se considerou que Danner non tiña máis culpa que calquera outro piloto implicado nestes accidentes.[1]

A pole position foi lograda por Nigel Mansell no Williams FW11B, segundo foi Ayrton Senna no seu Lotus 99T, e terceiro foi o outro Williams, de Nelson Piquet. Os tres primeiros estaban no mesmo orde despois da saída. Na terceira volta, Philippe Streiff, que aínda se recuperaba do grave accidente que sufriu na carreira anterior en Bélxica, estrelouse fortemente de novo co seu Tyrrell DG016. Mansell liderou ata a volta 30, cando se retirou pola perda de empuxe do seu turbo. Isto deulle o primeiro lugar a Senna, que dominou o resto da carreira, facendo unha parada para cambiar os pneumáticos sen perder a cabeza, e marcou a volta rápida da carreira.

Os pilotos de Arrows Derek Warwick e Eddie Cheever eran competitivos, pero retiraronse por fallos na caixa de cambios e no motor, respectivamente. Alain Prost retirouse co seu McLaren MP4 / 3 cando ia no terceiro lugar por un fallo no motor a só dúas voltas para o final. Piquet chegou segundo, Alboreto terceiro e Gerhard Berger cuarto. Jonathan Palmer terminou en quinto lugar, acadando os seus primeiros puntos no Campionato do Mundo no Tyrrell DG016 (e gañando o Jim Clark Trophy de 1987 para pilotos con coches sen turbo de pilotos), mentres que Ivan Capelli logrou o último punto no seu March 871. A vitoria de Senna foi notable, xa que foi a primeira para un coche con suspensión activa.

ClasificaciónEditar

Os números entre paréntese refírense ás posicións dos participantes con motores aspirados que compiten polo trofeo Jim Clark.

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 12   Ayrton Senna Lotus-Honda 78 1:57:54.085 2 9
2 6   Nelson Piquet Williams-Honda 78 + 33.212 3 6
3 27   Michele Alboreto Ferrari 78 + 1:12.839 5 4
4 28   Gerhard Berger Ferrari 77 + 1 volta 8 3
5 (1) 3   Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 76 + 2 voltas 15 2
6 (2) 16   Ivan Capelli March-Ford 76 + 2 voltas 19 1
7 9   Martin Brundle Zakspeed 76 + 2 voltas 14
8 19   Teo Fabi Benetton-Ford 76 + 2 voltas 12
9 1   Alain Prost McLaren-TAG 75 Motor 4
10 11   Satoru Nakajima Lotus-Honda 75 + 3 voltas 17
11 25   René Arnoux Ligier-Megatron 74 + 4 voltas 22
12 26   Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 74 + 4 voltas 20
13 (3) 14   Pascal Fabre AGS-Ford 71 + 7 voltas 24
Ret 18   Eddie Cheever Arrows-Megatron 59 Quecemento 6
Ret 17   Derek Warwick Arrows-Megatron 58 Caixa cambios 11
Ret 2   Stefan Johansson McLaren-TAG 57 Motor 7
Ret 30   Philippe Alliot Lola-Ford 42 Motor 18
Ret 7   Riccardo Patrese Brabham-BMW 41 Eléctrico 10
Ret 21   Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 39 Eléctrico 16
Ret 8   Andrea de Cesaris Brabham-BMW 38 Suspensión 21
Ret 5   Nigel Mansell Williams-Honda 29 Escape 1
Ret 24   Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 21 Eléctrico 13
Ret 4   Philippe Streiff Tyrrell-Ford 9 Accidente 23
Ret 20   Thierry Boutsen Benetton-Ford 5 Transmisión 9
NTS 23   Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 0 Non arrancou 0
EX 10   Christian Danner Zakspeed Excluído

Posicións logo da carreiraEditar

  • Notas: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Bélxica de 1987
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1987
Carreira seguinte:
Gran Premio de Detroit de 1987
Carreira anterior:
Gran Premio de Mónaco de 1986
Gran Premio de Mónaco Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 1988

NotasEditar

  1. Walker, Murray (1987). Murray Walker's Grand Prix Year. Hazleton Publishing. p. 144. ISBN 1-870066-04-9. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar