Abrir o menú principal

TraxectoriaEditar

Con catorce anos, por mor da Guerra civil española e da persecución da que foi obxecto seu pai, trasladouse coa súa familia primeiramente a Lugo e, logo, a Larache (Marrocos). De volta en Galicia, instalouse en Viveiro. Ten estudos musicais que deixarán unha singular pegada na súa poética, estudos de maxisterio e de filoloxía románica. Posteriormente desenvolveu en Vigo unha longa traxectoria de docente de lingua e literatura españolas no ensino secundario, xubilándose en 1987 no Instituto de Nigrán. Entre 1975 e 1976 codirixiu a revista Nordés xunto a Tomás Barros. Promoveu tamén a creación da revista Clave Orión.

É membro da Real Academia Galega dende o 29 de novembro de 1996. O seu discurso de ingreso na RAG titulouse Diálogos con Rosalía[1] e foi respondido por Xesús Alonso Montero.

Luz Pozo Garza é, segundo Rosario Álvarez[2] "unha voz ilustre na nosa poesía desde a publicación do seu primeiro poemario en galego, O paxaro na boca (1952), que inaugurou a colección Xistral". Na súa obra posterior Luz Pozo achega unha poesía inzada de sensualidade e profunda, na cal o amor, a inquedanza existencial, a patria, a liberdade e mesmo a morte se entrecruzan compondo textos de sublime autenticidade e madurez.

Obra en galegoEditar

PoesíaEditar

EnsaioEditar

  • A bordo de "Barco sin luces" ou o mundo poético de Luís Pimentel, 1990, Sotelo Blanco. Edición corrixida e ampliada no 2011, publicada en Alvarellos.
  • Álvaro Cunqueiro e "Herba aquí ou acolá", 1991, Galaxia.
  • Galicia ferida: a visión de Luís Seoane, 1994, Edicións do Castro.
  • Diálogos con Rosalía, 1996, Real Academia Galega.
  • Ondas do mar de Vigo: erotismo e conciencia mítica nas cantigas de amigo, 1996, Espiral Maior.
  • Tres poetas medievais da ría de Vigo, 1998, Galaxia.

En antoloxías e obras colectivasEditar

Obra en castelánEditar

PoesíaEditar

  • Ánfora, 1948, Vigo.
  • El vagabundo, 1952, Ribadeo.
  • Cita en el viento, 1962, edición da autora, Viveiro.
  • Últimas palabras/Verbas derradeiras, 1976. A Coruña: Nordés.
  • Sol de medianoche, 2013, Eurisaces.

PremiosEditar

No 2001 foi nomeada socia de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega.

O concello de Culleredo adicoulle unha rúa no Burgo, ao igual que o da Coruña.[3]

En 2018 déronlle o seu nome á Escola de Idiomas de Viveiro[4] e Viveiro nomeouna filla adoptiva.[5]

En 2019 a Fundación Otero Pedrayo anunciou a concesión do Premio Trasalba.[6]

NotasEditar

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Códice calixtino de Luz Pozo Garza, de Carmen Panero, 1993, Edicións do Cumio.
  • Luz Pozo Garza: Códice Calixtino (curso de orientación universitaria), de Xosé Manuel Fernández Costas e Henrique Rabuñal, 1993, Baía Edicións.
  • Códice calixtino, Luz Pozo Garza, de Anxos Sanmartín, 1994, Sotelo Blanco.
  • Códice Calixtino de Luz Pozo Garza, de Helena González, 1997, Xerais.
  • Entre la llum i l'ombra: l'obra poètica de Luz Pozo Garza, de Victoria Sanjurjo Fernández, 1998, Parsifal, Barcelona.
  • Luz Pozo Garza: a ave do norte, de Carmen Blanco, 2002, Linteo.
  • Á procura da poesía. Vida e obra de Luz Pozo Garza, de Aurora López e Andrés Pociña, 2014, Alvarellos.

Ligazóns externasEditar