Abrir o menú principal

Johan de Cangas, nado no século XIII, foi un trobador galego activo no último cuarto do XIII e comezos do XIV, procedente da Península do Morrazo.

Johan de Cangas
Estatua dos xograres.JPG
Na illa de San Simón, cantada polo poeta Mendinho, encóntrase unha estatua dedicada aos tres poetas da ría de Vigo: Martín Codax, Mendinho e Johan de Cangas.
Nacementoséculo XIII
 Morrazo, Pontevedra
Falecementoséculo XIV
 Morrazo
NacionalidadeEspaña
Ocupacióntrobador
Xéneroscantigas de amigo
Coñecido/a porAmigo, se mi gran ben queredes
editar datos en Wikidata ]

Foi homenaxeado no Día das Letras Galegas de 1998 xunto a Martín Codax e Mendinho.

Índice

CantigasEditar

Recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B) de Lisboa —ou Cancioneiro Colocci-Brancuti— e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (V), consérvanse unicamente tres cantigas de amigo da súa autoría.[1]

Do subxénero de romaría, sobre a capela de San Mamede, situado en Beluso,[2] Bueu, as súas composicións teñen como elemento importante o mar. Empregaba mozas namoradas como voz poética.

 
Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou Cancioneiro Colocci-Brancuti: B 1267, B 1268 e B 1269.
Em Sam Momed', u sabedes
B 1267
V 873
Fui eu, madr', a Sam Momed', u me cuidei
B 1268
V 874
Amigo, se mi gram bem queredes
B 1269
V 875

Em Sam Momed', u sabedes
que viste'lo meu amigo
(hoj'houvera seer migo!),
mia madre, fé que devedes,
leixedes-mi-o ir veer.
  
O que vistes esse dia
andar por mi mui coitado
chegou-m'ora seu mandado;
madre, por Santa Maria,
leixedes-mi-o ir veer.
  
Pois el foi d'atal ventura
que sofreu tam muito mal
por mi e rem nom lhi val,
mia madre, e por mesura
leixedes-mi-o ir veer,
  
Eu serei por el coitada
pois el é por mi coitado;
se de Deus hajades grado,
madre bem aventurada,
leixedes-mi-o ir veer.

Fui eu, madr', a Sam Momed', u me cuidei
que veess'o meu amig', e nom foi i;
por mui fremosa, que triste m'en parti!
e dix'eu como vos agora direi:
- Pois i nom vem, sei ũa rem:
por mi se perdeu, que nunca lhi fiz bem.
  
Quand'eu a Sam Momede fui e nom vi
meu amigo, com que quisera falar
a mui gram sabor, nas ribeiras do mar,
sospirei no coraçom e dix'assi:
- Pois i nom vem, sei ũa rem:
por mi se perdeu, que nunca lhi fiz bem.
  
Depois que fiz na ermida oraçom
e nom vi o que mi queria gram bem,
com gram pesar filhou-xi-me gram tristem
e dix'eu log[o]assi esta razom:
- Pois i nom vem, sei ũa rem:
por mi se perdeu, que nunca lhi fiz bem.

Amigo, se mi gran ben queredes,
id’ a San Momed’ e veer m’ edes;
oje non mi mençades, amigo!

Pois mh aqui ren non podedes dizer,
id’ u ajades comigo lezer;
oje non mi mençades, amigo!

Serei vosc' en San Momede do mar
na ermida, se mho Deus aguisar;
oje nom mi meçades, amigo!

 
Cancioneiro da Vaticana - V 873.
 
Cancioneiro da Vaticana - V 874.
 
Cancioneiro da Vaticana - V 875.

NotasEditar

  1. Lopes, Graça Videira; Ferreira, Manuel Pedro et al. (2011-), Cantigas medievais galego-portuguesas. Lisboa: Instituto de Estudos Medievais, FCSH/NOVA.
  2. En 42°18′52.92″N 8°48′4.6″O / 42.3147000, -8.801278.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar