Abrir o menú principal

Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1955

Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA de 1955
Previo: 1954 Vindeiro: 1956
Índice: Carreiras por país | Carreiras por tempada

O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1955 é o sexto campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 7 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 16 de xaneiro, e finalizou o 11 de setembro. Foi gañado por Juan Manuel Fangio, que revalidou o título do ano anterior nunha tempada reducida a causa das traxedias.

ResumoEditar

Os pilotos de Mercedes dominaron de novo o campionato, con Fangio gañando catro carreiras, e o seu novo compañeiro de equipo Stirling Moss gañando o Gran Premio do Reino Unido. Ferrari gañou en Mónaco despois de que todos os coches de Mercedes romperan e o piloto de Lancia Alberto Ascari estrelárase no porto. Aínda que Ascari saíu aparentemente ileso, o dobre campión do mundo morreu catro días máis tarde ao estrelarse en Monza durante as probas anteriores á carreira.

O desastre nas 24 Horas de Le Mans o 11 de xuño onde morreron Pierre Levegh e máis de 80 espectadores levou á cancelación dos grandes premios de Francia, Alemaña, España e Suíza.[1] A carreira francesa, que se ía celebrar en Reims entre as carreiras holandesa e británica, foi cancelado primeiro. A continuación, o evento alemán en Nürburgring, a carreira suíza en Bremgarten e carreira española en Pedralbes fixeron o mesmo. Pedralbes e Bremgarten foron abandonados e nunca volvéronse a utilizar para as carreiras, o automobilismo foi prohibido por completo en Suíza e desde entón, mantense a prohibición. Estas cancelacións entregaron efectivamente o título de pilotos a Fangio logo de terminar segundo detrás de Moss no Gran Premio de Gran Bretaña, aínda que en realidade non se coroou campión ata ben despois do Gran Premio do Reino Unido, xa que as carreiras alemá, suíza e española foron canceladas despois de disputarse o Gran Premio do Reino Unido.

1955 sería a última tempada de Mercedes Benz como construtor ata o renacemento do equipo na tempada de Fórmula Un de 2010. Tamén marcaría a última vitoria para Mercedes ata o Gran Premio de China de 2012.

Ademais da morte de Ascari este ano, o italiano Mario Alborghetti morreu na carreira fora de campionato do Gran Premio de Pau en Francia pilotando un Maserati; e durante as 500 Millas de Indianápolis, dous pilotos perderon a vida durante o evento dun mes de duración, os estadounidenses Manny Ayulo na práctica e o gañador da carreira anterior Bill Vukovich durante a carreira 2 semanas máis tarde.

Calendario de Grandes PremiosEditar

Clasificación do Mundial de Construtores de 1955Editar

O primeiro Campionato de Construtores non foi disputado ata 1958.

Clasificación do Mundial de Pilotos de 1955Editar

Pos. Piloto ARX
 
MON
 
500
 
BEL
 
NED
 
GBR
 
ITA
 
Pts.
1   Juan Manuel Fangio 1 Ret 1 1 2 1 40 (41)
2   Stirling Moss 4†/ Ret 9 2 2 1 Ret 23
3   Eugenio Castellotti Ret† 2 Ret 5 6†/ Ret 3 12
4   Maurice Trintignant 2†/ 3†/ Ret 1 6 Ret Ret 8 11´33
5   Nino Farina 2†/ 3† 4 3 NTS 10´33
6   Piero Taruffi 8† 4 2 9
7   Bob Sweikert 1 8
8   Roberto Mieres 5 Ret 5† 4 Ret 7 7
9   Jean Behra 6†/ Ret†/ Ret 3†/ Ret† 5†/ Ret 6 Ret 4 6
10   Luigi Musso 7†/ Ret† Ret 7 3 5 Ret 6
11   Karl Kling 4†/ Ret Ret Ret 3 Ret 5
12   Jimmy Davies 3 4
13   Tony Bettenhausen 2† 3
14   Paul Russo 2† 3
15   Paul Frère 8† 4 3
16   Johnny Thomson 4 3
17   José Froilán González 2 2
18   Cesare Perdisa 3†/ Ret† 8 2
19   Luigi Villoresi Ret†/ Ret 5 NTS 2
20   Carlos Menditeguy Ret†/ Ret 5 2
21   Umberto Maglioli 3† 6 1´33
22   Hans Herrmann 4† NSC 1
23   Walt Faulkner 5† 1
24   Bill Homeier 5† 1
25   Bill Vukovich Ret 1
26   Mike Hawthorn Ret Ret 7 6† 10 0
27   Harry Schell 6†/ 7†/ Ret† Ret NTS 9†/ Ret Ret 0
28   Louis Chiron 6 0
29   Andy Linden 6 0
30   Jacques Pollet 7 10 Ret 0
31   Al Herman 7 0
32   Mike Sparken 7 0
33   Sergio Mantovani 7† / Ret† 0
34   Hernando da Silva Ramos 8 Ret Ret 0
35   Lance Macklin NSC 8 0
36   Pat O'Connor 8 0
37   Louis Rosier Ret 9 9 0
38   Ken Wharton 9† Ret 0
39   Jimmy Daywalt 9 0
40   John Fitch 9 0
41   Pat Flaherty 10 0
42   Duane Carter 11 0
43   Johnny Claes NTS 11 0
44   Chuck Weyant 12 0
45   Eddie Johnson 13 0
46   Jim Rathmann 14 0
  Robert Manzon Ret Ret Ret 0
  Horace Gould Ret Ret Ret 0
  Alberto Ascari Ret Ret 0
  Élie Bayol Ret Ret 0
  André Simon Ret Ret 0
  Peter Collins Ret Ret 0
  Peter Walker Ret Ret† 0
  Jesús Iglesias Ret 0
  Pablo Birger Ret 0
  Alberto Uria Ret 0
  Don Freeland Ret 0
  Cal Niday Ret 0
  Art Cross Ret 0
  Shorty Templeman Ret 0
  Sam Hanks Ret 0
  Keith Andrews Ret 0
  Johnnie Parsons Ret 0
  Eddie Russo Ret 0
  Ray Crawford Ret 0
  Jimmy Bryan Ret 0
  Jack McGrath Ret 0
  Al Keller Ret 0
  Johnny Boyd Ret 0
  Ed Elisian Ret 0
  Rodger Ward Ret 0
  Jerry Hoyt Ret 0
  Jimmy Reece Ret 0
  Fred Agabashian Ret 0
  Kenneth McAlpine Ret 0
  Jack Brabham Ret 0
  Roy Salvadori Ret 0
  Leslie Marr Ret 0
  Jean Lucas Ret 0
  Clemar Bucci Ret† 0
  Tony Rolt Ret† 0
  Ted Whiteaway NSC 0
  Jack Fairman NTS 0
  Luigi Piotti NTS 0
  Piero Valenzano 0
  Jacques Swaters 0
  Prince Bira 0
  Olivier Gendebien 0
Pos. Piloto ARX
 
MON
 
500
 
BEL
 
NED
 
GBR
 
ITA
 
Pts.
Lenda
Cor Resultado
Ouro Gañador
Prata 2º posto
Bronce 3º posto
Verde Remata nos puntos
Azul Non remata nos puntos
Non se califica (NC)
Púrpura Non remata (Ret)
Vermello Non se califica (NSC)
Non se precalifica (NSPC)
Negro Descualificado (DSC)
Branco Non tomou a saída (NTS)
Carreira cancelada (C)
Azul claro Prácticas só (PS)
Piloto de probas dos venres (PP)
(desde 2003 en diante)
En branco Non participou nas prácticas (NPP)
Excluído (EX)
Non chegou (NCG)
  • Negra. Volta rápida (1 punto)
  • † Posición compartida entre os condutores do mesmo auto
  • Só os 5 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son puntos do campionato, os números entre paréntese son puntuación total obtida.

NotasEditar

  1. Lang, Mike (1981). Grand Prix! Vol 1. Haynes Publishing Group. p. 82. ISBN 0-85429-276-4. 

Ligazóns externasEditar