Hector Berlioz

Louis Hector Berlioz, nado o 11 de decembro de 1803 en La Côte-Saint-André e finado o 8 de marzo de 1869 en París, foi un compositor francés. Foi unha figura destacada no desenvolvemento do romanticismo, é moi coñecido pola súa Sinfonía fantástica, estreada en 1830, e o Réquiem, estreado en 1837, así como pola súa extraordinaria utilización da orquestra sinfónica que incluía catro grupos de metais "antifonais". É considerado o primeiro músico romántico de Francia e o creador da instrumentación moderna. Co Grand traité de l'instrumentation et d'orchestration modernes (1842-43) influíu sobre as xeracións posteriores, e especialmente sobre os músicos rusos do Grupo dos Cinco. A música e a vida de Berlioz encarnan os ideais románticos máis que os de calquera outro compositor, excepto Liszt. A súa orixinal imaxinación, as súas concepcións grandiosas e a súa extraordinaria calidade para orquestra achegaron unha nova cor á música. Berlioz, o primeiro gran compositor que non era intérprete, converteuse nun dos primeiros directores modernos, e nun crítico perspicaz.

Hector Berlioz
Berlioz-1.jpg
Hector Berlioz en 1863.
Nome completoLouis-Hector Berlioz
Nacemento11 de decembro de 1803
 La Côte-Saint-André
Francia República Francesa
Falecemento8 de marzo de 1869 (65 anos)
 París
Francia Imperio Francés
SoterradoCemiterio de Montmartre
NacionalidadeFrancia
Relixiónateísmo
Educado enConservatorio de París
Composicións destacadasSymphonie fantastique
Harold en Italie
Requiem
Benvenuto Cellini
Les Nuits d'été
La Damnation de Faust
L’Enfance du Christ
Les Troyens
PaiLouis Berlioz
Parella/sHarriet Smithson († 1854)
Marie Recio († 1862)
PremiosPrix de Rome
Hector Berlioz Signature.svg
editar datos en Wikidata ]

Separadamente da Sinfonía fantástica, as obras de Berlioz escoitáronse moi pouco ata a década de 1880, cando en Francia recuperáronse como antídoto contra Wagner. A partir de 1960 escoitouse moito a súa música, aínda que as dificultades loxísticas aínda impiden a interpretación normal dalgunhas das súas obras.

TraxectoriaEditar

Primeiros anosEditar

Hector Berlioz naceu o 11 de decembro de 1803 na localidade francesa de La Côte-Saint-André[1], no departamento de Isère, preto de Grenoble, no seo dunha familia do Delfinado. Seu pai, Louis-Joseph Berlioz, era un respectado[2] médico de provincias[3] e académico, foi o responsable de boa parte da educación inicial de Berlioz.[2] Louis-Joseph Berlioz era un ateo,[3] cunha perspectiva liberal;[4]. Súa nai, Marie-Antoinette, era unha católica ortodoxa.[2][3] Tivo cinco irmáns en total, tres deles non chegaron á idade adulta[5], mentres que os outros dous, Nanci e Adèle, mantivéronse preto de Berlioz ao longo da súa vida.[6]

Berlioz non foi un neno prodixio, a diferenza doutros famosos compositores do seu tempo; comezou a estudar música aos 12 anos, cando comezou a escribir pequenas composicións e arranxos. Como resultado do desánimo de seu pai, nunca aprendeu a tocar o piano, unha peculiaridade que posteriormente describiu tanto como beneficiosas como prexudiciais.[7] Porén, seu pai aprendeulle a dixitación do flageolet e iniciouno no estudos musicais.[8] Converteuse nun experto en flageolet, guitarra e frauta.[6][8][9][10] Aprendeu harmonía só a partir de libros de texto.[6][10] A meirande parte das súas primeiras composicións foron pezas de cámara.[10][11]

Se ben aínda tiña 12 anos, como lembra nas súas Mémoires, experimentou a súa primeira paixón por unha muller, unha veciña súa de 18 anos chamada Estelle Fornier (nada Dubœuf).[2][12] Berlioz semella ter sido romántico de xeito innato, esta característica maniféstase nas súas relacións amorosas, a adoración da gran literatura romántica,[13] e o seu lamento nas pasaxes de Virxilio [6] (aos doce anos xa aprendera a ler a Virxilio en latín e a traducilo ao francés baixo a tutela de seu pai), Shakespeare, e Beethoven.

1821–1824: estudante de medicinaEditar

En marzo de 1821 Berlioz superou o exame de baccalauréat na Universidade de Grenoble – non se sabe con certeza se no primeiro ou no segundo intento[14] – e a finals de setembro, aos dezasete anos, mudouse a París. Ante a insistencia de seu pai matriculouse na Escola de Medicina da Universidade de París.[15][16] Tivo que loitar duro para superar a súa repulsión pola disección de corpos, mais por deferencia aos desexos de seu pai, obrigouse a continuar os seus estudos de medicina.[17]

 
A Opéra na Rue le Peletier, París, c. 1821.

The horrors of the medical college were mitigated thanks to an ample allowance from his father, which enabled him to take full advantage of the cultural, and particularly musical, life of Paris. Music did not at that time enjoy the prestige of literature in French culture,[18] but Paris nonetheless possessed two major opera houses and the country's most important music library.[19] Berlioz took advantage of them all. Within days of arriving in Paris he went to the Opéra, and although the piece on offer was by a minor composer, the staging and the magnificent orchestral playing enchanted him.[n 1] He went to other works at the Opéra and the Opéra-Comique; at the former, three weeks after his arrival, he saw Gluck's Iphigénie en Tauride, which thrilled him. He was particularly inspired by Gluck's use of the orchestra to carry the drama along. A later performance of the same work at the Opéra convinced him that his vocation was to be a composer.[21]

The dominance of Italian opera in Paris, against which Berlioz later campaigned, was still in the future,[22] and at the opera houses he heard and absorbed the works of Étienne Méhul and François-Adrien Boieldieu, other operas written in the French style by foreign composers, particularly Gaspare Spontini, and above all five operas by Gluck.[22][n 2] He began to visit the Paris Conservatoire library in between his medical studies, seeking out scores of Gluck's operas and making copies of parts of them.[23] By the end of 1822 he felt that his attempts to learn composition needed to be augmented with formal tuition, and he approached Jean-François Le Sueur, director of the Royal Chapel and professor at the Conservatoire, who accepted him as a private pupil.[24]

In August 1823 Berlioz made the first of many contributions to the musical press: a letter to the journal Le Corsaire defending French opera against the incursions of its Italian rival.[25] He contended that all Rossini's operas put together could not stand comparison with even a few bars of those of Gluck, Spontini or Le Sueur.[26] By now he had composed several works including Estelle et Némorin and Le Passage de la mer Rouge (The Crossing of the Red Sea) – both since lost.[27]

In 1824 Berlioz graduated from medical school,[27] after which he abandoned medicine, to the strong disapproval of his parents. His father suggested law as an alternative profession and refused to countenance music as a career.[28][n 3] He reduced and sometimes withheld his son's allowance, and Berlioz went through some years of financial hardship.[18]

NotasEditar

  1. Matthew B. Tepper. "Matthew B. Tepper". Home.earthlink.net. Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2012. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 "Caltech". Its.caltech.edu. 1996-06-03. 
  3. 3,0 3,1 3,2 "Think Quest". Library.thinkquest.org. Arquivado dende o orixinal o 06 de outubro de 2009. 
  4. "Andante.com". Andante.com. Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2009. 
  5. IMDb
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 "EssentialsOfMusic.com". EssentialsOfMusic.com. Arquivado dende o orixinal o 11 de abril de 2009. 
  7. "HBerlioz.com". HBerlioz.com. 
  8. 8,0 8,1 Berlioz, Louis Hector (1848). "Chapitre IV". Mémoires de Hector Berlioz comprenant ses voyages en Italie, en Allemagne, en Russie et en Angleterre, 1803-1865 (en francés). 
  9. Berlioz: Volume One: The Making of an Artist, 1803-1832, David Cairns, 2003
  10. 10,0 10,1 10,2 "Hector Berlioz". Encyclopedia Britannica (en inglés). Consultado o 2018-06-29. 
  11. "Rhapsody.com". Rhapsody.com. Consultado o 2010-03-13. 
  12. "Berlioz and Shakespeare". Home.vicnet.net.au. Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2010. 
  13. "Karadar.com". Karadar.it. 2009-11-15. Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2008. 
  14. Cairns 2000, pp. 87–88.
  15. Bloom 2000, p. xv.
  16. Cairns 2000, p. 101.
  17. Holoman 1989, p. 19.
  18. 18,0 18,1 Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome grove
  19. Anderson, Gordon A., et al. "Paris" Arquivado 11 October 2018 en Wayback Machine., Grove Music Online, Oxford University Press, 2001. Retrieved 19 October 2018. (require subscrición)
  20. Holoman (1989), p. 20
  21. Cairns (2000), p. 106
  22. 22,0 22,1 22,2 Barzun, p. 41
  23. Cairns (2000), p. 112
  24. Holoman (1989), pp. 25–27
  25. Barzun, p. 47
  26. Letter published 12 August 1823, quoted in Cairns (2000), p. 130
  27. 27,0 27,1 Bloom (2000), p. xv
  28. Cairns (2000), p. 119
  29. Barzun, p. 49

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • BERLIOZ Hector, Mémoires, Flammarion, París, 1991, ISBN 2-08-212539-4
  • BERLIOZ Hector, Memorias de Hector Berlioz de 1803 a 1865 y sus viajes a Italia, Alemania, Rusia e Inglaterra, contados por él mismo, Taurus, Col·lecció Ensayistas (n° 258), Madrid, 1985, tradución ao castelán de José Vega Merino, rústica, 21 x 13,5 cm., ISBN 84-306-9954-6. Esta edición existe tamén en dous volumos separados:
  • BALLIF Claude, Berlioz, Seuil, Col·lecció Solfèges, París, 1979, ISBN 978-2-02-000249-3
  • PIATIER François, Benvenuto Cellini de Berlioz ou le Mythe de l'artiste, Aubier, Colección Les grands opéras, París, 1979, ISBN 2-7007-0160-7
  • BARRAUD Henri, Hector Berlioz, Fayard, Col·lecció Les Indispensables de la musique, París, 1989, 506 p., ISBN 978-2-213-02415-8
  • CAIRNS David, Hector Berlioz Vol.1, La formation d'un artiste : 1803 - 1832, Fayard, París, outubro de 2002, tradución ao francés de Dennis Collins, 720 p. : 13,5 x 21,5 cm., ISBN 2-213-61249-8
  • CAIRNS David, Hector Berlioz Vol.2, Servitude et grandeur : 1832 - 1869, Fayard, París, outubro de 2002, tradución ao francés de Dennis Collins, 954 p. : 13,5 x 21,5 cm., ISBN 2-213-61250-1
  • WASSELIN Christian e SERNA Pierre-René, Cahier Berlioz, n° 77, Éditions de L'Herne, París, xaneiro de 2003, ISBN 2-85197-090-9
  • WASSELIN Christian, Berlioz : les deux ailes de l'âme, Éditions Gallimard, París, xaneiro de 2003, ISBN 2-07-076522-9
  • Colectivo de autores baixo a dirección de MASSIP Catherine e REYNAUD Cécile, Berlioz, la voix du romantisme, catálogo da exposición realizada na Biblioteca Nacional de Francia os anos 2003 e 2004, BnF/Fayard, París, setembro de 2003, ISBN 2-213-61697-3;
  • REYNAUD Cécile, BARTOLI Jean-Pierre, BLOOM Peter, baixo a dirección de CITRON Pierre, Dictionnaire Berlioz, Fayard, París, outubro de 2003, ISBN 2-213-61528-4
  • WASSELIN Christian, Berlioz ou le Voyage d'Orphée, Éditions du Rocher, París, outubro de 2003, ISBN 2-268-04795-4
  • SERNA Pierre-René, Berlioz de B à Z, Éditions Van de Velde, París, xuño de 2006, ISBN 2-85868-379-4
  • HOLOMAN Dallas Kern, Catalogue of the Works of Hector Berlioz, Bärenreiter, Kassel, 1987, ISBN 3-7618-0449-0
  • HOLOMAN Dallas Kern, Berlioz, Cambridge MA, Harvard University Press, 1989, ISBN 0-674-06778-9

Da biografía de Berlioz por David Cairns existen dúas edicións. A edición de 1989 corresponde ao que máis tarde sería o primeiro volume de dous:

  • CAIRNS David, Berlioz: The making of an artist, Andre Deutsch Ltd., 1989, cartoné, 586 p., ISBN 0-233-97994-8

A edición de 2000 publica o segundo volumo (ata aquela inédito) así como completa o primeiro:

  • CAIRNS David, Berlioz, Vol.1, The making of an artist: 1803 - 1832, University of California Press, mars de 2000, cartoné, 672 p., ISBN 0-520-22199-0
  • CAIRNS David, Berlioz, Vol.2, Servitude and Greatness: 1832 - 1869, University of California Press, mars de 2000, cartoné, 907 p., ISBN 0-520-22200-8

Nota: cómpre sinalar que na bibliografía en francés menciónase unha tradución ao francés desta edición de 2000 da biografía de Berlioz por David Cairns.

  • O compositor alemán Alfred Schattmann escribiu unha monografía moi completa de Berlioz.

Ligazóns externasEditar


Erro no código da cita: As etiquetas <ref> existen para un grupo chamado "n", pero non se atopou a etiqueta <references group="n"/> correspondente