Cándido Fernández Mazas

pintor, ilustrador e escritor galego
(Redirixido desde "Denys Fernández")

Cándido Fernández Mazas, coñecido como Dichi, nado en Ourense o 18 de decembro de 1902 e finado en Pedrouzos (Castro Caldelas), o 15 de novembro de 1942, foi un pintor, debuxante, ilustrador, humorista gráfico e escritor galego de obra escasa,[1] encadrado dentro do grupo de "Os Novos" (como Maruxa Mallo, Arturo Souto, Manuel Colmeiro Guimarás, Carlos Maside e Manuel Torres). A súa pintura caracterizouse pola bimensionalidade.[2] Foi bolseiro da Deputación de Ourense en París, onde bebeu de Henri Matisse, Pablo Picasso e Paul Cézanne. No ano 2020 a Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia e a Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI) dedicáronlle o Día da Ilustración.[3]

Cándido Fernández Mazas
Cándido Fernández Mazas, Ourense, 1927.jpg
AlcumeDichi
Fermazas
Juan Drados
Denys Fernández
Nacemento18 de decembro de 1902
 Ourense
Falecemento15 de novembro de 1942
 Pedrouzos
SoterradoCemiterio de San Francisco de Ourense
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpintor, ilustrador e escritor
IrmánsArmando Fernández Mazas
InfluenciasHenri Matisse
Raoul Dufy
Amedeo Modigliani
Ramón Casas
Pablo Picasso
Fermazas firma.jpg
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Fillo de Nicanor Fernández Rodríguez, militar, e Remedios González Mazas,[4] desde moi novo distinguiuse polos seus dotes de debuxante e ós doce anos abandonou os estudos para pasar por sucesivos obradoiros de pintura. Entrou en contacto con intelectuais e artistas locais aos que foi retratando e en 1922 comezou a colaborar co diario Galicia. Diario de Vigo, facendo ilustracións, e na revista Alfar ata 1923, ano en que ilustrou Kindergarten, libro de poemas de Paco Luis Bernárdez. En 1924 comezou a colaborar con artigos e debuxos en El Pueblo Gallego e en 1925 como linoelista no diario La Zarpa. Coa axuda da Deputación de Ourense trasladouse a París para completar a súa formación pictórica, onde asistiu ao faladoiro de Miguel de Unamuno e frecuentou personaxes da vangarda francesa,[5] volvendo catro meses máis tarde. En 1926 fundou, con Augusto María Casas, a revista Galaxia.

En 1927 volveu a Francia de novo como bolseiro da Deputación e achegouse aos surrealistas. Empezou entón a ter problemas de manía persecutoria ata a súa morte.[6] En 1929 dirixiu a parte artística da revista Gaceta de Galicia. Posteriormente trasladouse a Madrid e colaborou en distintas publicacións e actos culturais, á vez que enviou colaboración gráfica e literaria á revista Escuela del Trabajo, de Ourense. Fixo o cartel e os monicreques, pintou os decorados e participou nas actividades culturais das Misións Pedagóxicas dirixidas por Rafael Dieste,[7] en 1933 por Galicia e Castropol e en 1934 nas localidades segovianas de Turégano e Cantalejo, deixando o documento gráfico do cartel do Retablo de fantoches. Namorouse platonicamente da actriz Margarida Xirgu.[8]

O comezo da guerra civil sorprendeuno no gabinete de prensa de Gobernación en Madrid e en 1937 desprazouse a Valencia. Colaborou na revista El Combatiente Rojo do Partido Obrero de Unificación Marxista, e en Umbral. Foi á Fronte de Teruel, desertou e escondeuse. Detívoo o exército sublevado en Xàbia cando pretendía pasar a Alacant.[9] Estivo preso na cadea de Valencia cinco meses ata ser liberado por influencia de seu pai, capitán do exército franquista, e de Sebastián Martínez-Risco, xuíz.[8] En moi mal estado mental e físico volveu a Penedo en Castro Caldelas, onde abandonou toda actividade plástica e intelectual.

 
Cadro de persoal de Ronsel

A súa obra artística atópase dispersa. Ademais dos debuxos publicados en diferentes publicacións, pintou numerosos cadros. Pódense citar: Ventana al campo, Rapaza, Rumba, Ángel de la paz, un retrato de Luís Seoane e outros de Sebastián Martínez-Risco. Como escritor, ademais dos seus artigos periodísticos, publicou Santa Margori (Madrid, Alcor Galaico, 1930) unha parábola en tres escenarios en prosa galega[10] e unha farsa en sete momentos titulada Los cuernos disparatados (1932).[11] Tamén deixou preparado un libro de versos titulado Aleteia.

Teñen obra súa o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside e a Colección Afundación.[8]

En 2002 o Círculo de Belas Artes de Madrid fíxolle unha exposición antolóxica.[12]

NotasEditar

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar