Abrir o menú principal

Eugenio Montes Domínguez, nado en Vigo o 24 de novembro de 1900 e finado en Madrid o 27 de outubro de 1982[1], foi un político e escritor galego, que escribiu en galego e castelán. Participou na fundación de Falange Española.

Eugenio Montes
Eugenio Montes 1935.jpg
Nacemento23 de novembro de 1897 e 23 de novembro de 1900
 Vigo
Falecemento27 de outubro de 1982
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Barcelona
Ocupaciónescritor
PremiosPremio Mariano de Cavia, Gran Cruz de la Orden de Cisneros e sen etiquetar
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

A familia trasladouse a Bande, en Ourense, polo que o escritor considerouse sempre bandés e ourensán. Estudou o bacharelato en Ourense, e máis tarde iniciou en Barcelona Filosofía e Letras e Dereito, carreiras que rematou, respectivamente, en Madrid e Oviedo. Doutorouse en Filosofía e Letras cunha tese dirixida por José Ortega y Gasset na Universidade Central de Madrid. Por esta época iniciouse como escritor con colaboracións literarias en xornais de Ourense e Vigo.

 
Cadro de persoal de Ronsel

En 1922 trasladouse a Madrid, fíxose socio do Ateneo e participou no faladoiro de La Ballena Alegre, xunto a Rafael Cansinos Asséns, Ramón Gómez de la Serna e Pedro Mourlane Michelena. Da man de Ortega colaborou na Revista de Occidente e entrou en contacto con Miguel de Unamuno. Tamén se relacionou coa vida cultural da Residencia de Estudiantes e con algúns poetas da xeración do 27: Federico García Lorca, Rafael Alberti e Gerardo Diego (a través do que se inclina polo ultraísmo). Publicou en revistas ultraístas como Cervantes, Grecia, Ultra, Perseo, Cosmópolis e Horizonte.

En 1926 obtivo a cátedra de Filosofía en Cádiz, onde coñeceu a José María Pemán. Logo pasou dous anos en París estudando na Sorbona.

Colaborou coa Revista Nós, dirixida por Vicente Risco, na que publicou poemas en galego que combinan a vangarda coa tradición galega. Ao mesmo tempo que en Nós, publicou noutros diarios e revistas galegos. En lingua galega publicou tres libros e mais un pequeno ensaio, "Estética da muñeira" que saiu na revista Nós (1922). Seus son os libros de relatos O vello mariñeiro toma o sol (1922) e Tres contos (1930). O título do poemario Versos a tres cás o neto (1930) está inspirado as obras Pomes Penyeach de James Joyce (1917, traducible como "Mazás a un penique")[2] ou A ópera dos tres reás de Bertolt Brecht (1928).

A principios da década de 1930, decidiu dedicarse exclusivamente ao xornalismo, e foi correspondente dos xornais ABC e El Debate en varias capitais europeas durante os anos 30.

Durante a Segunda República, a súa relación con Rafael Sánchez Mazas e José Antonio Primo de Rivera levouno a colaborar cos seus artigos na revista monárquica Acción Española, inspirada no tradicionalismo católico español, o integrismo lusitano e as ideas nacionalistas de Charles Maurras. En 1933 foi un dos fundadores de Falange Española, aínda que as súas ideas políticas estaban máis preto do tradicionalismo monárquico que do fascismo. Acompañou a José Antonio Primo de Rivera nas súas viaxes á Alemaña e á Italia fascistas (1934-1935). Colaborou con artigos e conferencias á difusión da ideoloxía falanxista, que diagnosticaba unha crítica feroz contra o liberalismo político, tanto con anterioridade á guerra como durante a mesma.

Despois da guerra, Montes continuou exercendo como xornalista, sendo correspondente dos xornais ABC e Arriba. Tamén realizou frecuentes xiras por Hispanoamérica como conferenciante. Publicou varios libros de artigos e ensaios breves: El viajero y su sombra (1940), Federico II de Sicilia y Alfonso X de Castilla (1943), Elegías europeas (1949), La estrella y la estela (1953) e Discurso a la catolicidad española (1954).

En 1963 foi nomeado director do Instituto de España en Roma. En 1978 leu o seu discurso de ingreso na Real Academia Española, acerca de "El romanticismo de los clásicos".

ObraEditar

En galegoEditar

  • O vello mariñeiro toma o sol (Ed. Céltiga, Ferrol, 1922)
  • Versos a tres cás o neto (Ed. Nós, A Coruña, 1930)
  • Tres contos (Bos Aires, 1930)

En castelánEditar

  • El viajero y su sombra (Madrid, Cultura Hispánica, 1940)
  • Federico II de Sicilia y Alfonso X de Castilla (1943)
  • Melodía italiana (Madrid, 1944)
  • Elegías europeas (Madrid, Afrodisio Aguado, 1949)
  • La estrella y la estela (1953)
  • Discurso a la catolicidad española (1954)

NotasEditar

  1. Carbajosa, M. e Carbajosa, P.: La corte literaria de José Antonio. Barcelona, Crítica, 2003. ISBN 84-8432-452-4 (páxina 22). Outras fontes sitúan o seu nacemento en Bande o 4 de novembro de 1897.
  2. Rodríguez Fer, Claudio (1981): "A poesía galega de Álvaro Cunqueiro”. Grial: 74, 171-181.

Véxase taménEditar