Abrir o menú principal

Xente ao lonxe

novela de Eduardo Blanco Amor

Xente ao lonxe é unha novela de Eduardo Blanco Amor publicada en 1972 pola Editorial Galaxia. Está considerada unha das grandes creacións da novelística galega do século XX.

Xente ao lonxe
Autor/aEduardo Blanco Amor
Ilustrador/aIsaac Díaz Pardo
CubertaIsaac Díaz Pardo [1]
Linguagalego
EditorialEditorial Galaxia
Data de pub.1972
Formato20,3 x 13,5 cm
Páxinas322
ISBNDepósito Legal: Vg 53 - 1972
Precedido porOs biosbardos (1962)
Seguido porFarsas para títeres (1973)

Índice

TraduciónsEditar

  • Ao castelán polo propio autor co título de Aquella gente publicado en 1976 pola Editorial Seix Barral, Col. Biblioteca Breve[2].

Premio Galicia e problemática con Blanco AmorEditar

En 1970 convocouse o Premio Galicia de novela, outorgado polo Centro Gallego de Buenos Aires e onde resultou gañadora Xohana Torres coa súa novela Adiós, María. Outras novelas que acudiron ao certame foron O silencio redimido (de Silvio Santiago), O mesón do birollo (de Fariña Jamardo) e Xente ao lonxe (de Blanco Amor).  No xurado do certame figuraba o presidente da RAG, Sebastián Martínez Risco, Freyre de Andrade, Leandro Carré Alvarellos, ambos os dous propostos pola RAG, Xosé María Álvarez Blázquez, proposto por editorial Castrelos e mais por Isidoro Millan, a proposta da editorial Galaxia.  

A novela de Blanco Amor non resultou gañadora xa que, segundo un membro do xurado (Carré Alvarellos) a obra de Blanco Amor é “un relato férido, esfalazado; unha godalleirada, que por respecto aos lectores non consideramos axeitado pra sere acetado neste Certame”. O autor acabou moi anoxado e molesto coa resolución deste certame e a elección da novela premiada, e declarou: “Los mismos académicos que me habían votado por unanimidad para ocupar un sillón en la Real Academia Gallega la rechazaron de plano, la novela, porque era una novela procaz, es decir una novela mal hablada” (Ruíz de Ojeda, páx. 118). Despois de todo isto, Blanco Amor empezou a sentirse perseguido por todo este asunto e declarou no seu devandito libro: “No, no fue finalista. Ni siquiera la consideraron. Envié cinco ejemplares, dos de ellos pegados, y me los devolvieron en las mismas condiciones. Creían que algunas cosas eran obscenas. Pero yo no las había escrito para las Hijas de María.” [Ruiz de Ojeda, páx. 142)

NotasEditar

Véxase taménEditar