Abrir o menú principal

Gran Premio de Italia de 1981

O Gran Premio de Italia de 1981 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 13 de setembro de 1983. A carreira, que se disputou sobre 52 voltas, foi a décimo terceira proba da tempada de 1981. A carreira foi o 50º Gran Premio de Italia

Italia Gran Premio de Italia de 1981
Detalles da carreira
Carreira 13 de 15 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1981.
Trazado do circuíto de Monza
Trazado do circuíto de Monza
Data 13 de setembro 1981
Nome oficial LII Gran Premio d'Italia
Localización Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´800 km
Distancia 52 voltas, 301´600 km
ClimaSeco e asollado
Pole position
Piloto Francia René Arnoux Renault
Tempo 1:33.467
Volta rápida
Piloto Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Williams-Ford
Tempo 1:37.528 na volta 48
Podio
Primeiro Francia Alain Prost Renault
Segundo Australia Alan Jones Williams-Ford
Terceiro Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Williams-Ford

A Fórmula Un regresou ao circuíto de Monza logo dun ano de ausencia, o ano do anterior o Gran Premio de Italia celebrouse no circuíto de Imola.

Ao chegar a Italia, Nelson Piquet e Carlos Reutemann estaban empatados a puntos no campionato de pilotos. Alain Prost tamén loitaba polo título mundial, logo dos seus resultados nas últimas carreiras.

Tamén foi a primeira vez na que un Toleman - Hart cualificou nunha carreira con Brian Henton que cualificou o coche no lugar 23.

CarreiraEditar

Cando a carreira comezou, o pole René Arnoux caeu á terceira posición, mentres que Prost e Reutemann loitaron polo liderado. Detrás, Didier Pironi colocouse cuarto tras adiantar catro coches. Pironi continuou o seu ataque contra Reutemann e Arnoux e pronto quedaron detrás de él. A medida que os seus rivais caeron detrás, Prost aumentou a súa vantaxe que manteríaa o resto da carreira. Jacques Laffite tamén fixo unha excelente saída, e corría terceiro cando se retirou da carreira cunha picada nunha roda na volta 11.

Na volta 19, John Watson perdeu o control do seu coche na curva Lesmo e estrelouse contra as barreiras a alta velocidade, prendendo un pequeno lume na parte traseira do coche. O motor do seu McLaren desprendeuse do coche e encheu a pista de refugallos. Michele Alboreto, que marchaba detrás de Watson, estrelouse contra os restos do motor, mentres Carlos Reutemann tomou á herba rozando a barreira para evitar o accidente, perdeu un lugar pero só sufriu danos menores. Afortunadamente, Watson escapou ileso.

Na metade da carreira, a táboa de posicións era: Prost, Jones, Piquet, Reutemann e De Angelis. Nun incrible caso de infortunio, o motor do Piquet explotou na última volta, deixando a Reutemann terceiro e cambiando drasticamente as posibilidades para as aspiracións ao título dos dous.

ClasificaciónEditar

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Tempo Distancia
1 16   René Arnoux Renault 1:33.467 -
2 2   Carlos Reutemann Williams-Ford 1:34.140 0.673
3 15   Alain Prost Renault 1:34.374 0.907
4 26   Jacques Laffite Ligier-Matra 1:35.062 1.575
5 1   Alan Jones Williams-Ford 1:35.359 1.892
6 5   Nelson Piquet Brabham-Ford 1:35.449 1.982
7 7   John Watson McLaren-Ford 1:35.557 2.090
8 28   Didier Pironi Ferrari 1:35.596 2.129
9 27   Gilles Villeneuve Ferrari 1:35.627 2.160
10 23   Bruno Giacomelli Alfa Romeo 1:35.946 2.479
11 11   Elio de Angelis Lotus-Ford 1.36.158 2.691
12 12   Nigel Mansell Lotus-Ford 1:36.210 2.743
13 22   Mario Andretti Alfa Romeo 1:36.296 2.829
14 6   Héctor Rebaque Brabham-Ford 1:36.472 3.005
15 25   Patrick Tambay Ligier-Matra 1:36.515 3.048
16 8   Andrea de Cesaris McLaren-Ford 1:37.019 3.552
17 3   Eddie Cheever Tyrrell-Ford 1:37.160 3.693
18 32   Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 1:37.264 3.797
19 17   Derek Daly March-Ford 1:37.309 3.842
20 29   Riccardo Patrese Arrows-Ford 1:37.355 3.888
21 9   Slim Borgudd ATS-Ford 1:37.807 4.340
22 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:37.912 4.445
23 35   Brian Henton Toleman-Hart 1:38.012 4.545
24 14   Eliseo Salazar Ensign-Ford 1:38.053 4.586
NSC 33   Marc Surer Theodore-Ford 1:38.114 4.647
NSC 31   Beppe Gabbiani Osella-Ford 1:38.474 5.007
NSC 36   Derek Warwick Toleman-Hart 1:39.279 5.812
NSC 30   Siegfried Stohr Arrows-Ford 1:39.713 6.246
NSC 20   Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 1:40.345 6.878
NSC 21   Chico Serra Fittipaldi-Ford 1:40.437 6.970

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 15   Alain Prost Renault 52 1:26:36.897 3 9
2 1   Alan Jones Williams-Ford 52 + 22.175 5 6
3 2   Carlos Reutemann Williams-Ford 52 + 50.587 2 4
4 11   Elio de Angelis Lotus-Ford 52 + 1:32.902 11 3
5 28   Didier Pironi Ferrari 52 + 1:34.522 8 2
6 5   Nelson Piquet Brabham-Ford 51 Motor 6 1
7 8   Andrea de Cesaris McLaren-Ford 51 Picada 16
8 23   Bruno Giacomelli Alfa Romeo 50 + 2 voltas 10
9 32   Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 50 + 2 voltas 18
10 35   Brian Henton Toleman-Hart 49 + 3 voltas 23
Ret 22   Mario Andretti Alfa Romeo 40 Motor 13
Ret 17   Derek Daly March-Ford 36 Caixa de cambios 19
Ret 25   Patrick Tambay Ligier-Matra 22 Picada 15
Ret 12   Nigel Mansell Lotus-Ford 21 Suspensión 12
Ret 7   John Watson McLaren-Ford 19 Accidente 7
Ret 29   Riccardo Patrese Arrows-Ford 18 Caixa de cambios 20
Ret 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford 17 Accidente 22
Ret 14   Eliseo Salazar Ensign-Ford 13 Trompo 24
Ret 16   René Arnoux Renault 12 Trompo 1
Ret 26   Jacques Laffite Ligier-Matra 11 Picada 4
Ret 3   Eddie Cheever Tyrrell-Ford 11 Trompo 17
Ret 9   Slim Borgudd ATS-Ford 10 Trompo 21
Ret 27   Gilles Villeneuve Ferrari 5 Motor 9
Ret 6   Héctor Rebaque Brabham-Ford 1 Eléctrico 14
NSC 33   Marc Surer Theodore-Ford
NSC 31   Beppe Gabbiani Osella-Ford
NSC 36   Derek Warwick Toleman-Hart
NSC 30   Siegfried Stohr Arrows-Ford
NSC 20   Keke Rosberg Fittipaldi-Ford
NSC 21   Chico Serra Fittipaldi-Ford

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio dos Países Baixos de 1981
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1981
Carreira seguinte:
Gran Premio de Canadá de 1981
Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1980
Gran Premio de Italia Carreira seguinte:
Gran Premio de Italia de 1982

NotasEditar

  • Atormentado polo trauma de case matar ao mecánico Dave Luckett nunha carreira anterior, Siegfried Stohr estrelou o seu Arrows durante a sesión de cualificación. Finalmente decidiu deixar as carreiras e fundou unha exitosa academia de automobilismo.
  • Nelson Piquet marchaba terceiro cando o seu motor explotou na penúltima volta.
  • John Watson tivo un grande accidente nas curvas Lesmo cando saíuse na segunda curva de Lesmo, tocou a herba e trompeou a través da pista, e o seu McLaren de fibra de carbono estrelouse violentamente cara atrás contra as barreira Armco, explotou e rompeu o coche pola metade espraiando os restos do coche alén da pista, o que causou o choque de Michele Alboreto, aínda que saíu saíu con só unas poucas magulladuras. Pero Watson saíu ileso demostrando a resistencia da fibra de carbono do McLaren.[1][2]

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-16. 

  1. "John Watson Accidente en Monza, GP Italia 1981". YouTube. Consultado o 2012-06-16. 
  2. "Italian GP, 1981 Race Report - GP Encyclopedia - F1 History on". Grandprix.com. Arquivado dende o orixinal o 05 de xullo de 2015. Consultado o 2012-06-16. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar