Abrir o menú principal

Gran Premio de Italia de 1975

O Gran Premio de Italia de 1975 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 7 de setembro de 1975. Foi a décimo terceira proba da tempada de 1975, o 45º Gran Premio de Italia e o 41º que se celebrou en Monza. A carreira celebrouse sobre 52 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.

Italia Gran Premio de Italia de 1975
Detalles da carreira
Carreira 13 de 14 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975.
Trazado do circuíto de Monza.
Trazado do circuíto de Monza.
Data 7 de setembro 1975
Nome oficial XLVI Gran Premio d'Italia
Localización Circuíto de Monza, Monza,Italia
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´780 km
Distancia 52 voltas, 300´56 km
ClimaSeco e asollado
Pole position
Piloto Austria Niki Lauda Ferrari
Tempo 1:32.24[1]
Volta rápida
Piloto Suíza Clay Regazzoni Ferrari
Tempo 1:33.1[2] na volta 47
Podio
Primeiro Suíza Clay Regazzoni Ferrari
Segundo Flag of Brazil.svg Emerson Fittipaldi McLaren-Ford
Terceiro Austria Niki Lauda Ferrari

A carreira foi gañada polo piloto suízo Clay Regazzoni no seu Ferrari 312T nun día glorioso para a Scuderia Ferrari. Foi a terceira vitoria de Regazzoni, e a quinta vitoria de Ferrari na tempada. Regazzoni sacoulle dezaseis segundos ao McLaren M23 do campión do mundo saínte, o piloto brasileiro Emerson Fittipaldi. Detrás de Fittipaldi quedou o segundo Ferrari do piloto austríaco Niki Lauda. O terceiro posto foi suficiente para que Lauda asegurara o seu primeiro campionato mundial. Os 16´5 puntos de vantaxe de Lauda eran demasiados para que Fittipaldi puidera superalos na rolda final do campionato no GP dos Estados Unidos. Con Regazzoni e Lauda anotando 13 puntos entre ambos, Ferrari tamén conseguiu o campionato de construtores, a súa primeira vitoria desde a tempada 1964.

Resumo da carreiraEditar

Os afeccionados italianos estaban reunidos á espera de que Ferrari gañara o seu primeiro campionato en 11 anos no seu propio terreo, con moitos austríacos que cruzaron á fronteira para apoiar a Niki Lauda e quedaron encantados cando Ferrari acaparou ambos espazos na primeira fila. Tony Brise encantou ó seu preparador Graham Hill ao obter un lugar na terceira fila.

Lauda só necesitaba terminar quinto ou mellor para ser campión, pero o arxentino Carlos Reutemann e o brasileiro Emerson Fittipaldi necesitaban gañar e que Lauda quedara fóra dos puntos. Fittipaldi, que gañara na Arxentina e Gran Bretaña, era o rival máis forte de Lauda.

O domingo pola mañá houbo un chuvasco e durante algún tempo perigou o futuro da carreira, pero afortunadamente a choiva parou ao redor dunha hora antes do comezo. Clay Regazzoni liderou por diante de Lauda e Jody Scheckter.

Vittorio Brambilla queimou o embrague na primeira volta, mentres que Bob Evans detívose cun fallo nunha buxía do motor. Houbo un accidente na chicane, Scheckter tivo que tomar a estrada de escape que a rodeaba, Jochen Mass golpeou os pianos, danando a suspensión do seu coche. Ronnie Peterson chocou con outro coche, bloqueando o acelerador. Mario Andretti e Rolf Stommelen retiráronse con danos do accidente e Brise trompeou na chicane. Harald Ertl subiuse por encima do coche de Hans-Joachim Stuck, danando o coche.

Logo de seis voltas, Carlos Pace retirouse co acelerador roto, pronto se uniron Hans-Joachim Stuck e Lella Lombardi. Os Ferraris circulaban 1º e 2º con Clay Regazzoni liderando diante de Niki Lauda. Na volta 14, Emerson Fittipaldi pasou a Carlos Reutemann polo terceiro posto, as esperanzas de Reutemann polo campionato terminaron, rematou cuarto na carreira. Malia a ter os Ferrari moi por diante, Fittipaldi non renunciou á persecución, limando unha diferenza de máis de dez segundos. A tan só seis voltas do final, pasou a Lauda .

Mentres tanto, Patrick Depailler pasou a James Hunt para a quinta posición. Hunt, Tom Pryce e Reutemann loitaban entre eles, Pryce pasouno cando Hunt trompeou na volta 27, pero volveulle a ceder a posición logo doutras dez voltas.

Regazzoni chegou primeiro, Lauda foi terceiro e proclamouse campión e Ferrari gañou o campionato por primeira vez desde 1961, diante do seu público.

ClasificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 11   Clay Regazzoni Ferrari 52 1:22:42.6 2 9
2 1   Emerson Fittipaldi McLaren-Ford 52 + 16.6 3 6
3 12   Niki Lauda Ferrari 52 + 23.2 1 4
4 7   Carlos Reutemann Brabham-Ford 52 + 55.1 7 3
5 24   James Hunt Hesketh-Ford 52 + 57.1 8 2
6 16   Tom Pryce Shadow-Ford 52 + 1:15.9 14 1
7 4   Patrick Depailler Tyrrell-Ford 51 + 1 volta 12
8 3   Jody Scheckter Tyrrell-Ford 51 + 1 volta 4
9 34   Harald Ertl Hesketh-Ford 51 + 1 volta 17
10 25   Brett Lunger Hesketh-Ford 50 + 2 voltas 21
11 30   Arturo Merzario Fittipaldi-Ford 48 + 4 voltas 26
12 32   Chris Amon Ensign-Ford 48 + 4 voltas 19
13 6   Jim Crawford Lotus-Ford 46 + 6 voltas 25
14 20   Renzo Zorzi Williams-Ford 46 + 6 voltas 22
Ret 17   Jean-Pierre Jarier Shadow-Matra 32 Bomba gasolina 13
Ret 29   Lella Lombardi March-Ford 21 Accidente 24
Ret 10   Hans Joachim Stuck March-Ford 15 Accidente 16
Ret 21   Jacques Laffite Williams-Ford 7 Caixa de cambios 18
Ret 8   Carlos Pace Brabham-Ford 6 Acelerador 10
Ret 22   Rolf Stommelen Hill-Ford 3 Accidente 23
Ret 2   Jochen Mass McLaren-Ford 2 Accidente 5
Ret 5   Ronnie Peterson Lotus-Ford 1 Motor 11
Ret 23   Tony Brise Hill-Ford 1 Accidente 6
Ret 27   Mario Andretti Parnelli-Ford 1 Accidente 15
Ret 9   Vittorio Brambilla March-Ford 1 Embrague 9
Ret 14   Bob Evans BRM 0 Eléctrico 20
NSC 31   Roelof Wunderink Ensign-Ford
NSC 35   Tony Trimmer Maki-Ford

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 6 mellores resultados das primeiras 7 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.


Carreira anterior:
Gran Premio de Austria de 1975
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1975
Carreira seguinte:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1975
Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1974
Gran Premio de Italia Carreira seguinte:
Gran Premio de Italia de 1976

NotasEditar

  1. Lang, Mike (1983). Grand Prix! Vol 3. Haynes Publishing Group. p. 96. ISBN 0-85429-380-9. 
  2. Lang, Mike (1983). Grand Prix! Vol 3. Haynes Publishing Group. p. 98. ISBN 0-85429-380-9. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-15.