Abrir o menú principal

Gran Premio de Australia de 1986

O Gran Premio de Australia de 1986 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 26 de outubro de 1986 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. Foi a 51º carreira na historia combinada do Gran Premio de Australia, que remontase ás 100 Miles Road Race de 1928 e a primeira que se celebrou nas rúas de Adelaida nunha presentación deseñada especificamente para o debut do Campionato do Mundo en Australia. O Gran Premio de Australia foi a décimo sexta e última carreira da tempada de 1986. A carreira disputouse sobre 82 voltas aos 3´780 quilómetros do circuíto para unha distancia total de carreira de 310 quilómetros.

Australia Gran Premio de Australia de 1986
Detalles da carreira
Carreira 16 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1986.
Trazado do circuíto de Adelaide.
Trazado do circuíto de Adelaide.
Data 26 de outubro 1986
Nome oficial LI Foster's Australian Grand Prix
Localización Circuíto urbano de Adelaida
Adelaide, Australia do Sur, Australia
Percorrido Circuíto urbano
3´780 km
Distancia 82 voltas, 309´960 km
ClimaAsollado
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Tempo 1:18.403
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Tempo 1:20.787 na volta 82
Podio
Primeiro Francia Alain Prost McLaren-TAG
Segundo Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Terceiro Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Ferrari

A carreira decidiu unha pelexa a tres bandas polo campionato de pilotos. Os pilotos na pelexa polo título eran Nigel Mansell, Nelson Piquet, ambos dos cales corrían co equipo Williams - Honda, e Alain Prost co McLaren.

Mansell logrou a pole position, pero unha mala saída habilitou a seu compañeiro Piquet, a Ayrton Senna e Keke Rosberg para adiantalo e quedar cuarto a finais da primeira volta.

Logo dun par de voltas, o finlandés Keke Rosberg, no seu último Gran Premio, tomou o liderado de Piquet. Con todo, o finlandés retirouse cunha picada na volta 63, devolvendo o liderado de novo a Piquet e deixando a Mansell no terceiro lugar, o que sería suficiente para que o inglés lograra o campionato. Unha volta máis tarde, a carreira de Mansell terminou cando o seu pneumático traseiro esquerdo explotou na recta principal a falta de 19 voltas para o final. O título quedou entón entre Piquet e Prost co francés necesitando terminar por diante do brasileiro para defender con éxito o seu título. Tralos fracasos dos pneumáticos de Rosberg e Mansell, o equipo Williams chamou a Piquet para facer un cambio de pneumáticos por precaución, saíndo 15 segundos atrás. Fixo unha última carga para pechar a brecha de 4,2 segundos, pero Prost levouse a vitoria e gañar o segundo dos seus catro títulos.

Non foi ata o Gran Premio de Brasil de 2007 que houbo de novo tres posibles pilotos aspirantes ao título na última carreira da tempada.

AntecedentesEditar

Ao inicio da carreira, tres pilotos tiñan a oportunidade de gañar o título. O piloto británico Nigel Mansell era o líder do campionato, seis puntos por detrás estaba o campión da tempada anterior Alain Prost, e un punto detrás de Prost estaba o compañeiro de equipo de Mansell en Williams, Nelson Piquet. Cuarto era Ayrton Senna, que tiña garantido terminar nesa posición. Prost tiña o obxectivo de converterse no primeiro piloto desde Jack Brabham en 1959 e 1960 en gañar dou Campionatos Mundiais de Pilotos consecutivos.

Os Williams de Mansell e Piquet eran moi superiores en velocidade ao McLaren de Prost. Con todo, a consistencia de Prost permitíralle acumular puntos durante todo o ano, mentres que os Williams loitaran un co outro e os seus xogos erosionaron o que houbera sido unha tempada dominante para o equipo.

Para gañar o campionato Mansell necesitaba a terceira posición ou superior, ou que Prost e Piquet terminaran no segundo lugar ou inferior. Para gañar o campionato Prost ou Piquet, tiñan que gañar a carreira, e que Mansell rematara en cuarta posición ou inferior.

A diferenza do Campionato de Pilotos, o Campionato de Construtores xa se decidira a favor de Williams, xa que tiñan unha vantaxe de 48 puntos sobre McLaren. O lugar de McLaren como subcampión estaba asegurado, con 30 puntos de vantaxe sobre o terceiro clasificado, Lotus.

Resumo da carreiraEditar

Mansell logrou a pole position cun tempo de 1 minuto 18.403 segundos. O seu compañeiro de equipo, Nelson Piquet, e Ayrton Senna no Lotus foron os únicos pilotos no mesmo segundo de tempo de Mansell. O terceiro aspirante ao título, Alain Prost, estaba na segunda fila da grella, cuarto.

A perspectiva dunha batalla a tres bandas para o Campionato de pilotos atraeu a unha multitude de 150 mil espectadores, no estreito pero rápido circuíto de Adelaida.[1]

Mansell comezou desde a pole position, pero cedeu o liderado ao Lotus de Ayrton Senna na segunda curva da 1ª volta e caeu detrás de Piquet e Keke Rosberg na mesma volta. Piquet tamén superou a Senna na 1ª volta para tomar o liderado, pero que ía a durar só seis voltas xa que na volta 7, Rosberg púxose por diante de Piquet e comezou a construír unha brecha considerable entre el e o resto dos participantes.

Na 23ª volta Piquet trompeou, aínda que o seu coche non sufriu danos, e continuou a carreira malia perder de novo varias posicións. Prost sufriu unha picada un par de voltas máis tarde e descendeu ao cuarto lugar logo de ter que parar en boxes. Piquet atacou de novo, pasando a Mansell polo segundo lugar na volta 44, Prost quedou entre os dous monoprazas de Williams e, a falta de 25 voltas para o final, os tres aspirantes ao título corrían xuntos nas posicións 2ª, 3ª e 4ª.

A batalla foi polo liderado na volta 63 cando Rosberg sufriu un fallo no pneumático traseiro dereito e retirouse da carreira. Máis tarde Rosberg revelou que de todos os xeitos el nunca gañaría a carreira, a menos de que Prost non lograr terminar ou tivera problemas que non le permitiran competir polo título, prometeralle a Prost e ao equipo que axudaría ao seu compañeiro de equipo no seu intento de gañar dous campionatos consecutivos.[2][3] Prost púxose terceiro que se converteu en segundo cando Rosberg retirouse, con Piquet agora líder. Mansell só necesitaba un terceiro lugar para gañar o campionato.

Mansell aínda estaba en terceira posición cando, na volta 64, o seu pneumático traseiro esquerdo rebentou a 290 km/h na recta Brabham de alta velocidade cando dobraba ao Ligier de Philippe Alliot, deixando unha choiva de faíscas detrás del e danando gravemente a súa suspensión traseira esquerda. O Williams continuou en inercia ata deterse na zona de escape de final da recta, Mansell pilotou para evitar chocar con nada. Temendo que sucedera o mesmo co segundo coche, Williams chamou a Piquet a boxes e Prost tomou o liderado. Piquet faría un último ataque, pechando a brecha de 15.484 segundos con 2 voltas para o final a apenas 4.205 segundos na meta e Prost logrou tanto a carreira como o campionato do mundo. Prost tiña tan pouco combustible que se detivo a poucos metros máis aló da liña de meta.

Na súa última carreira con Ferrari, Stefan Johansson completou o podio en terceira posición, aínda que cunha volta perdida con Prost e Piquet. Martin Brundle quedouse sen combustible mentres cruzaba a meta en cuarto lugar no seu Tyrrell - Renault. O seu compañeiro de equipo Philippe Streiff terminou quinto con 2 voltas perdidas, mentres que Johnny Dumfries terminou sexto no seu Lotus-Renault.

Esta foi a última carreira do motor turbo de Renault, a compañía francesa foi a pioneira na turboalimentación na F1 en 1977, así como a última carreira de Fórmula Un de Renault como fornecedor de motores ata o seu regreso con Williams no Gran Premio do Brasil de 1989. Tamén foi a última carreira de Fórmula Un para o Campión Mundial de 1980 Alan Jones e do seu compañeiro de equipo Patrick Tambay, e a última carreira do Equipo Haas Lola, donde pilotaban tanto Jones como Tambay. Tamén foi a última carreira para o piloto de Lotus Johnny Dumfries, Berg Allen de Osella, Huub Rothengatter de Zakspeed e do Campión do Mundo de 1982 Keke Rosberg.

ClasificaciónEditar

CualificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 5   Nigel Mansell Williams-Honda 1:19.255 1:18.403
2 6   Nelson Piquet Williams-Honda 1:20.088 1:18.714 +0.311
3 12   Ayrton Senna Lotus-Renault 1:21.302 1:18.906 +0.503
4 1   Alain Prost McLaren-TAG 1:19.785 1:19.654 +1.251
5 25   René Arnoux Ligier-Renault 1:20.491 1:19.976 +1.573
6 20   Gerhard Berger Benetton-BMW 1:22.260 1:20.554 +2.151
7 2   Keke Rosberg McLaren-TAG 1:21.295 1:20.778 +2.375
8 26   Philippe Alliot Ligier-Renault 1:22.765 1:20.981 +2.578
9 27   Michele Alboreto Ferrari 1:21.709 1:21.747 +3.306
10 4   Philippe Streiff Tyrrell-Renault 1:23.262 1:21.720 +3.317
11 23   Andrea de Cesaris Minardi-Motori Moderni 1:23.476 1:22.012 +3.609
12 28   Stefan Johansson Ferrari 1:22.050 1:22.309 +3.647
13 19   Teo Fabi Benetton-BMW 1:22.584 1:22.129 +3.726
14 11   Johnny Dumfries Lotus-Renault 1:23.786 1:22.664 +4.261
15 15   Alan Jones Lola-Ford 24:46.383 1:22.796 +4.393
16 3   Martin Brundle Tyrrell-Renault 1:24.061 1:23.004 +4.601
17 16   Patrick Tambay Lola-Ford 1:24.584 1:23.008 +4.605
18 24   Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 1:25.593 1:23.052 +4.649
19 7   Riccardo Patrese Brabham-BMW 1:23.396 1:23.230 +4.827
20 8   Derek Warwick Brabham-BMW 1:23.552 1:23.313 +4.910
21 14   Jonathan Palmer Zakspeed 1:24.509 1:23.476 +5.073
22 18   Thierry Boutsen Arrows-BMW 1:24.768 1:24.295 +5.892
23 29   Huub Rothengatter Zakspeed 1:25.746 1:25.181 +6.778
24 17   Christian Danner Arrows-BMW 1:25.296 1:25.233 +6.831
25 21   Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 3:03.680 1:25.257 +6.855
26 22   Allen Berg Osella-Alfa Romeo 1:28.912 1:27.208 +8.806

CarreiraEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 1   Alain Prost McLaren-TAG 82 1:54:20.388 4 9
2 6   Nelson Piquet Williams-Honda 82 + 4.205 2 6
3 28   Stefan Johansson Ferrari 81 + 1 volta 12 4
4 3   Martin Brundle Tyrrell-Renault 81 + 1 volta 16 3
5 4   Philippe Streiff Tyrrell-Renault 80 Sen combustible 10 2
6 11   Johnny Dumfries Lotus-Renault 80 + 2 voltas 14 1
7 25   René Arnoux Ligier-Renault 79 + 3 voltas 5
8 26   Philippe Alliot Ligier-Renault 79 + 3 voltas 8
9 14   Jonathan Palmer Zakspeed 77 + 5 voltas 21
10 19   Teo Fabi Benetton-BMW 77 + 5 voltas 13
NC 16   Patrick Tambay Lola-Ford 70 Non clasificado 17
Ret 5   Nigel Mansell Williams-Honda 63 Pneumático 1
Ret 7   Riccardo Patrese Brabham-BMW 63 Eléctrico 19
Ret 2   Keke Rosberg McLaren-TAG 62 Pneumático 7
NC 22   Allen Berg Osella-Alfa Romeo 61 Non clasificado 26
Ret 8   Derek Warwick Brabham-BMW 57 Freos 20
Ret 17   Christian Danner Arrows-BMW 52 Motor 24
Ret 18   Thierry Boutsen Arrows-BMW 50 Motor 22
Ret 12   Ayrton Senna Lotus-Renault 43 Motor 3
Ret 23   Andrea de Cesaris Minardi-Motori Moderni 40 Mecánica 11
Ret 20   Gerhard Berger Benetton-BMW 40 Motor 6
Ret 29   Huub Rothengatter Zakspeed 29 Suspensión 23
Ret 15   Alan Jones Lola-Ford 16 Motor 15
Ret 24   Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 10 Accidente 18
Ret 21   Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 2 Transmisión 25
Ret 27   Michele Alboreto Ferrari 0 Colisión 9
Fonte:[4]

Líderes por voltaEditar

Nelson Piquet 8 (1–6, 63–64), Keke Rosberg 56 (7–62), Alain Prost 18 (65–82)

Posicións logo da carreiraEditar

  • Texto en negra indican ao Campión Mundial.
  • Nota: só se inclúen as cinco primeiras posicións en ambas as clasificacións.

NotasEditar

  1. "Australian classic – Adelaide, 1986". Official Formula One website. 31 March 2006. Consultado o 13 November 2014. 
  2. "Ask Nigel: May 23". AutoSport. 23 May 2001. Consultado o 13 November 2014. 
  3. "Heartbreak for Mansell in dramatic Adelaide finale". F1Fanatic. 18 October 2007. Consultado o 13 November 2014. 
  4. "1986 Australian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 13 November 2014. Consultado o 23 December 2015. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar


Carreira anterior:
Gran Premio de México de 1986
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1986
Carreira seguinte:
Gran Premio de Brasil de 1987
Carreira anterior:
Gran Premio de Australia de 1985
Gran Premio de Australia Carreira seguinte:
Gran Premio de Australia de 1987