Abrir o menú principal

Cartago (do fenicio Kart-Hadasht, ou Qrthdst, isto é «Nova Cidade», en árabe قرطاج (Qartax) ) é unha antiga cidade, orixinariamente unha colonia fenicia no norte en Tunisia, situada a leste do Lago de Tunes, preto do centro de Tunes. Foi unha potencia do mundo antigo, disputando con Roma o control do mar Mediterráneo. Desa disputa orixináronse as tres guerras púnicas, despois das cales Cartago foi destruída.

Sitio Arqueolóxico de Cartago
Ruines de Carthage.jpg
Ruínas de Cartago
Archaeological Site of Carthage-130237.jpg
Vista das ruínas
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísTunisia Tunisia
Localización36°51′10″N 10°19′24″L / 36.85278, -10.32333
TipoCultural
CriteriosII, III, VI
Inscrición1979 (3ª sesión)
Rexión da UNESCOÁfrica
Identificador37
Localización de Cartago.

A antiga capital púnica é hoxe un barrio de Tunes e un sitio arqueolóxico e turístico importante, sendo clasificado Patrimonio Mundial pola UNESCO en 1979.

Índice

FundaciónEditar

Existen numerosas datacións propostas polos historiadores clásicos sobre a data de fundación de Cartago.[1][2][3][4] A lenda clásica sobre a fundación de Cartago di que foi a princesa Dido quen a fundou no ano 814 a.de C. Mentres o consenso actual é afirmar que a cidade foi fundada entre o 825 e o 820 a. de C.[5] co nome de Qart Hadašt ‘cidade nova’.[6]

HistoriaEditar

A cidade desenvolveuse a partir dunha colonia Fenicia ata ser a capital do Imperio Púnico que dominou o Mediterráneo durante o primeiro milenio a. de C.[7] A lendaria raíña Dido é considerada como a fundadora da cidade, aínda que a súa historicidade foi cuestionada. Segundo as contas de Timeo de Taormina, comprou a unha tribo local a cantidade de terra que podería ser cuberta pola pel dun boi. Cortando a pel en tiras, estableceu a súa reclamación e fundou un imperio que se convertería, a través das Guerras Púnicas, na única ameaza existencial para o Imperio Romano ata a chegada dos Vándalos varios séculos despois.[8]

A antiga cidade foi destruída pola República Romana na III Guerra Púnica no 146 a. de C. e posteriormente volveuse a desenvolver como Cartago romana, que se converteu na cidade máis grande do Imperio Romano na provincia de África. A cidade romana foi novamente ocupada pola conquista musulmá do Magreb no 698. O lugar permaneceu deshabitado, a potencia rexional cambiou á Medina de Tunes no período medieval, ata o inicio do século XX, cando comezou a desenvolverse como un suburbio costeiro de Tunes, incorporado como municipio de Cartago en 1919.

O sitio arqueolóxico foi estudado en 1830 polo cónsul danés Christian Tuxen Falbe. As escavacións realizáronse na segunda metade do século XIX por Charles Ernest Beulé e por Alfred Louis Delattre. O Museo Nacional de Cartago fundouno en 1875 o Cardeal Charles Lavigerie.

As escavacións realizadas polos arqueólogos franceses na década de 1920 atraeron unha atención extraordinaria debido ás probas que presentaron de sacrificios de nenos. Aínda existe un gran desacordo entre os estudiosos sobre a práctica do sacrificio de nenos na antiga Cartago,[9][10] Pescudas recentes indican que si se practicaba o sacrificio de nenos.[11][12] O Museo Paleocristiano de Cartago exhibíu as escavacións baixo os auspicios da UNESCO desde 1975 ata 1984.

NotasEditar

  1. Cicerón (en Rep., II, 23) dice que Cartago fundouse 60 anos antes que Roma e 39 anos antes da Primeira Olimpiada.
  2. Trogo Pompeyo (Justino, XVIII,6, 9 y Orosio; IV, 6, 1) a sitúa 72 anos antes que a de Roma.
  3. Veleyo Patérculo (I, 6, 4) dice que Cartago é anterior a Roma en 65 anos.
  4. Servio (Aen., I, 12) considera que son 70 os anos que separan a ambas fundacións.
  5. Todo ello proporciona una cierta seguridad para la fecha de la fundación de Cartago, que se ve reforzada por el hecho de que Flavio Josefo —autor judío del siglo I, en su libro Contra Apion (I, 18)— trasmite la noticia (de Menandro de Efeso) de que Cartago fue fundada en el séptimo año del reinado de Pigmalión en Tiro. La confrontación de este dato con la lista de los reyes de Tiro y sus años de reinado, que recoge también Josefo, y las sincronías con los reyes de Israel nos permite situar la fundación de Cartago en el último cuarto del siglo IX a. C. Se habría producido, concretamente, 155 años y 8 meses después de la subida al trono de Hiram, aliado y amigo de Salomón, en Tiro, lo que proporciona la fecha del 826 a. C., muy cercana a la de Timeo. La diferencia entre ambas puede explicarse por la imprecisión de los métodos cronológicos usados por los escribas, así como del cálculo por generaciones que usaban los historiadores griegos. Se puede aún establecer otra sincronía a partir de una inscripción de Salmanasar III (IM 55644, col. IV, 1, 10) que permite fijar la fundación de Cartago entre los años 825 y 820 a. C.
  6. Historia de Cartago en el Diccionario enciclopédico hispanoamericano (1887-1910).
  7. Hitchner, R., DARMC, R. Talbert, S. Gillies, J. Åhlfeldt, R. Warner, J. Becker, T. Elliott. "Places: 314921 (Carthago)". Pleiades. Consultado o 7 de abril de 2013. 
  8. "F-LE Dido and the Foundation of Carthage". Illustrative Mathematics (en inglés) (Illustrative Mathematics). Consultado o 12 de febreiro de 2017. 
  9. Skeletal Remains from Punic Carthage Do Not Support Systematic Sacrifice of Infants
  10. Ancient Carthaginians really did sacrifice their children. University of Oxford News.
  11. Xella, Paolo, et al. "Cemetery or sacrifice? Infant burials at the Carthage Tophet: Phoenician bones of contention." Antiquity 87.338 (2013): 1199-1207.
  12. Smith, Patricia, et al. "Cemetery or sacrifice? Infant burials at the Carthage Tophet: Age estimations attest to infant sacrifice at the Carthage Tophet." Antiquity 87.338 (2013): 1191-1199.

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar


 
 Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.