Motocrós das Nacións

O Motocrós das Nacións, coñecido tradicionalmente como Motocross des Nations e a miúdo abreviado coas siglas MXDN, é a única proba que se corre por equipos no deporte individual que é o motocrós. A proba dispútase anualmente en setembro (unha vez rematados os campionatos da FIM e a AMA), sendo o principal evento da tempada internacional deste deporte.

O Motocrós das Nacións foi instaurado pola FIM en 1947,[1] antes que o Campionato Mundial de Motocrós e dende o inicio foi reservado para motos de 500 cc. Máis tarde, creouse o Trophée des Nations para motocicletas de 250 cc (celebrado entre 1961 e 1984), e a Coupe des Nations para motocicletas de 125 cc (de 1981 a 1984). En 1985, a FIM presentou un novo formato que combinou os tres trofeos nun só, que comprendía tres categorías (125, 250 e 500 cc) cun corredor de cada unha e tres carreiras por cada trofeo (125/500, 125/250 e 250/500), para que todos puideran competir entre si.

En 2003, a competición adoptou o novo sistema de categorías introducido ese ano nos mundiais (MX1 e MX2) e cambiou o seu nome oficial por Motocross of Nations (abreviado MXoN). Dende 2007, o evento chámase oficialmente Red Bull FIM Motocross of Nations, xa que desde ese ano a compañía de bebidas enerxéticas Red Bull converteuse en patrocinador oficial.

FormatoEditar

 
Primeiras curvas na edición 2008

Na proba participan equipos nacionais formados por tres pilotos cada un. O sábado celébranse as carreiras clasificatorias que determinan os 20 equipos que terán dereito a correr a final, que se disputa o domingo e que consta de tres "mangas" (carreiras) que determinan a nación gañadora.

Cada un dos tres pilotos dun equipo corre nunha categoría diferente: MX1 (motores a dous tempos de ata 250 cc ou motores a catro tempos de ata 450 cc), MX2 (motores de dous tempos de ata 125 cc ou de catro tempos ata 250 cc) e Open (libre). Cada piloto corre un total de dúas mangas, xa que en cada manga participan 2 categorías ao mesmo tempo, de xeito que cada categoría compite coas outras dúas. Son tres mangas, nesta orde:

  • 1ª Manga: MX1 + MX2
  • 2ª Manga: MX2 + Open
  • 3ª Manga: MX1 + Open

Ao final das tres carreiras, engádense os cinco mellores resultados dos seis posibles de cada equipo (3 pilotos por 2 carreiras cada un) para determinar a clasificación final.

Antes da recente reintroducción neste deporte dos motores de catro tempos e o posterior nacemento de categorías MX e MX2, o Motocrós das Nacións corríase cos mesmos cilindros que os Campionatos do Mundo: 125 cc, 250 cc e 500 cc.

Historia da competiciónEditar

O motocrós, coñecido como Scramble no Reino Unido cando foi inventado nos anos vinte, desenvolveuse rapidamente nos anos 30. Despois da segunda guerra mundial, a FIM deulle un nivel internacional a este deporte, creando o Motocross des Nations (título oficial en francés).

Primeiros anos: o dominio da selección británicaEditar

A proba inaugural celebrouse preto da Haia nos Países Baixos o 20 de xullo de 1947. Tres federacións estatais foron convidadas: Países Baixos, Bélxica e Reino Unido. O belga Auguste Mingels foi o máis rápido, pero o equipo do Reino Unido con Bill Nicholson (BSA), Fred Rist (BSA) e Bob Ray (Ariel) gañaron o título, por diante do equipo belga.[2]

O segundo Motocross des Nations foi en agosto de 1948 en La Fraineuse, preto da cidade belga de Spa. Tamén foron convidadas as federacións estatais de Francia, Suecia e Luxemburgo. A carreira estivo dominada polo equipo local, deixando aos belgas Nic Jansen, Marcel Cox e Andre Milhoux en primeiro, segundo e quinto posto, logrando o primeiro trofeo para Bélxica.

A finais de agosto de 1949 tocoulle ao Reino Unido acoller a competición, en Brands Hatch. O equipo británico gañou a competición por segunda vez, mantendo así a Copa indefinidamente. Despois de que a ACU (Auto-Cycle Union, federación británica) doara outra Copa para o equipo gañador na competición.

Anos 50Editar

Ao morrer en 1954, o vicepresidente da FIM Peter Chamberlain, un gran afeccionado ao motocrós e piloto deste torneo, a copa recibiu o seu nome oficial.

Durante os anos 50 o dominio británico foi abafante: sete vitorias de 10 no Motocrós das Nacións antes de 1960. As únicas excepcións foron as vitorias de Bélxica en 1951 e Suecia en 1955 e 1958.

Anos 60Editar

 
Saída do Motocrós das Nacións de 1967, disputada en Markelo (Países Baixos) o 3 de setembro.

A partir da tempada de 1961, FIM creou un trofeo específico para motocicletas de 250 cc, chamado Trophée des Nations.[1] Os suecos foron gañados polos suecos, tras dous éxitos iniciais do Reino Unido. No caso dos 500 cc, o equipo do Reino Unido perdeu con Suecia en 1961 e 1962, pero logo gañou cinco anos consecutivos, acadando o número de 14 vitorias en 20 anos. A pesar diso, a súa última vitoria foi en 1967, e tardaron 27 anos en volver gañar.

En Chişinău, Moldavia (cidade máis coñecida entón co seu nome ruso, Kishinev) o equipo da URSS levou por primeira vez o Trofeo Chamberlain. Despois, Bélxica finalmente gañou o trofeo de novo no castelo de Farleigh (Inglaterra, 1969) despois de tentalo durante 18 anos, cun equipo integrado polos lendarios Roger de Coster, Joël Robert e Sylvain Geboers.

Anos 70Editar

Nos anos 70 experimentouse un gran cambio mecánico, coa chegada masiva de fabricantes xaponeses. Comezou Suzuki, seguida rapidamente por Yamaha, Honda e Kawasaki. Nos primeiros anos da década, os títulos foron repartidos entre Suecia e Bélxica.[3]

En 1974, en Suecia, detrás do equipo local, promoveuse por primeira vez un equipo estadounidense no podio formado por Jim Pomeroy (Bultaco), Brad Lackey (Husqvarna), Marty Tripes (Husqvarna) e Jimmy Weinert (Kawasaki), xusto diante da escuadra soviética, na que estaba Guennadi Moisséiev. En 1975 en Checoslovaquia, o equipo local rematou por diante de Bélxica, a pesar da presenza neste equipo de tres campións do mundo como Roger de Coster, Harry Everts e Gaston Rahier, e o Reino Unido. Dúas vitorias do equipo belga precederon a segunda vitoria dun equipo ruso, que incluía o campión do mundo de 250 cc Moisseiev.[2]

 
Moisséiev diante de De Coster durante o Motocross des Nations de 1976, celebrado en Sint Anthonis (Holanda) o 11 de setembro

Nos Trophée des Nations, Bélxica conquistou todos os títulos da 1969 a 1980, excepto un (Rusia, 1979), ademais de obter dous títulos no Motocrós das Nacións (en 1979[2] e 1980), pouco antes de comezar o dominio americano.

Anos 80, dominio americanoEditar

Despois de perder os torneos dos dous anos anteriores, o equipo estadounidense chegou a Lommel, en Bélxica, en setembro de 1981 para o Trofeo das Nacións, con catro pilotos de Honda, dirixidos polo 5 veces campión do mundo belga, Roger de Coster. Danny Laporte, Chuck Sun, Johnny O'Mara e Donnie Hansen gañaron con diferenza e unha semana despois volveron a gañar no Motocross des Nations de Bielstein, Alemaña. O equipo foi cambiando ano tras ano, pero todo seguiu igual. O equipo de De Coster obtivo oito vitorias (catro en cada un dos dous torneos) en catro anos.

En 1980, a FIM decidiu introducir un trofeo para un terceiro equipo con motos de 125cc: a Coupe des Nations. A selección italiana liderada por Michele Rinaldi gañou os dous primeiros títulos, seguida de Bélxica (con Eric Geboers) e Holanda (con Kees Van der Vine e John Van Den Berk).

1985, novo formatoEditar

En 1985 entrou en vigor o novo formato de carreiras de tres cilindros (500, 250 e 125 cc), desaparecendo o Trophée e a Coupe. Os estadounidenses continuaron dominando o torneo ata 1994, perdendo tras 17 vitorias consecutivas (13 no Motocross des Nations e os últimos catro Trophée des Nations), contra o Reino Unido, en Roggenburg, Suíza .

Os equipos estadounidenses estiveron sempre integrados polos mellores pilotos internacionais. Danny "Magoo" Chandler gañou as catro roldas en 1982, pero quizais a maior vitoria de todas produciuse en Maggiore, Italia, en 1986, cando o equipo formado por David Bailey, Ricky Johnson e Johnny O'Mara remataron as tres carreiras sen ser superados polos outros pilotos.

Anos 90Editar

 
James Stewart na edición de 2008

Despois da vitoria do Reino Unido en 1994, foi a quenda de Bélxica en 1995 con Stefan Everts, Joël Smets e Marnicq Bervoets. Pero os americanos seguían aí. En 1996, en Xerez, o equipo liderado polo multi-campión Jeremy McGrath venceu aos equipos franceses e belgas. Despois viñeron dúas vitorias en Bélxica e en 1999 no Brasil deuse a primeira vitoria de Italia (campioa do mundo con Andrea Bartolini e Alessio Chiodi, ademais de Claudio Federici), por diante de Francia e de Bélxica.

Século XXIEditar

Unha vez máis, os estadounidenses gañaron en 2000 en Saint-Jean-d'Angély, encabezados polo seu piloto estrela Ricky Carmichael. No 2001, no famoso circuíto belga de Namur, Francia logrou a súa primeira vitoria (con David Vuillemin, Yves DeMaría e Luigi Séguy), superando aos belgas na súa casa. Italia gañou a edición de 2002, e Bélxica (con Stefan Everts, piloto con máis títulos mundiais da historia) gañou as edicións de 2003 e 2004, antes da reaparición dos Estados Unidos nas seguintes catro, con James Stewart substituíndo en 2006 a Carmichael como o principal piloto do equipo.

Lista de gañadoresEditar

Ano Gañador Pilotos Circuíto
1947   Reino Unido Bill Nicholson / Fred Rist / Bob Ray   Wassenaar
1948   Bélxica Nic Jansen / Marcel Cox / André Milhoux   Spa
1949   Reino Unido Harold Lines / Bob Manns / Ian Soovell   Brands Hatch
1950   Reino Unido John Draper / Basil Hall / Harold Lines   Skillingaryd
1951   Bélxica Victor Leloup / Nic Jansen / Marcel Meunier   Namur
1952   Reino Unido Brian Stonebridge / Geoff Ward / Phil Nex   Brands Hatch
1953   Reino Unido Les Archer / John Draper / Geoff Ward   Skillingaryd
1954   Reino Unido Geoff Ward / Brian Stonebridge / Dave Curtis   Norg
1955   Suecia Bill Nilsson / Sten Lundin / Lasse Gustavsson   Randers
1956   Reino Unido Jeff Smith / Geoff Ward / John Draper   Namur
1957   Reino Unido Jeff Smith / Dave Curtis / Martin   Brands Hatch
1958   Suecia Bill Nilsson / Lasse Gustavsson / Ove Lundell   Knutstorp
1959   Reino Unido Don Rickman / Jeff Smith / John Draper   Namur
1960   Reino Unido Don Rickman / Dave Curtis / Jeff Smith   Cassel
1961   Suecia Bill Nilsson / Rolf Tibblin / Ove Lundell   Schijndel
1962   Suecia Rolf Tibblin / Jan Johanson / Ove Lundell   Wohlen
1963   Reino Unido Don Rickman / Derek Rickman / John Burton   Knutstorp
1964   Reino Unido Jeff Smith / Derek Rickman / Don Rickman   Hawkstone Park
1965   Reino Unido Jeff Smith / Vic Eastwood / Arthur Lampkin / Don Rickman   Namur
1966   Reino Unido Dave Bickers / Don Rickman / Vic Eastwood / Arthur Lampkin   Remalard
1967   Reino Unido Vic Eastwood / Dave Bickers / Jeff Smith   Markelo
1968   Unión Soviética Leonid Shinkarenko / Evgeni Petushkov / Vladímir Pogrbniak / Arnis Angers   Chișinău
1969   Bélxica Roger De Coster / Jef Teuwissen / Joël Robert / Sylvain Geboers   Farleigh Castle
1970   Suecia Christer Hammargren / Arne Kring / Bengt Åberg / Åke Jonsson   Maggiora
1971   Suecia Åke Jonsson / Bengt Åberg / Olle Petersson / Christer Hammargren   Gwened
1972   Bélxica Roger De Coster / Jaak van Velthoven / René Van De Vorst   Norg
1973   Bélxica Roger De Coster / René Heeren / Jaak van Velthoven / Sylvain Geboers   Wohlen
1974   Suecia Bengt Åberg / Arne Kring / Hakan Andersson / Åke Jonsson   Huskvarna
1975   Checoslovaquia Antonin Bavorovský / Juri Churavý / Miroslav Navácek / Znedek Velký   Sedlcany
1976   Bélxica Roger De Coster / Gaston Rahier / Harry Everts / Jaak van Velthoven   Sint Anthonis
1977   Bélxica André Malherbe / Jaak van Velthoven / Roger De Coster / Jean-Paul Mingels   Cognac
1978   Unión Soviética Guennadi Moisséiev / Vladímir Kàvinov / Valery Korneev / Yuri Khudiakov  Gaildorf
1979   Bélxica Roger De Coster / Harry Everts / André Malherbe / Ivan Van den Broek   Ruskeasanta
1980   Bélxica André Malherbe / Georges Jobé / André Vromans / Ivan Van den Broek   Farleigh Castle
1981   Estados Unidos Chuck Sun / Johnny O’Mara / Danny Laporte / Donnie Hansen  Bielstein
1982   Estados Unidos David Bailey / Johnny O’Mara / Danny Chandler / Jim Gibson   Wohlen
1983   Estados Unidos David Bailey / Mark Barnett / Jeff Ward / Broc Glover   Angreau
1984   Estados Unidos David Bailey / Johnny O’Mara / Jeff Ward / Ricky Johnson   Vantaa
1985   Estados Unidos David Bailey / Jeff Ward / Ron Lechien  Gaildorf
1986   Estados Unidos David Bailey / Ricky Johnson / Johnny O’Mara   Maggiora
1987   Estados Unidos Bob Hannah / Ricky Johnson / Jeff Ward   Unadilla Valley
1988   Estados Unidos Ron Lechien / Ricky Johnson / Jeff Ward   Villars-sous-Écot
1989   Estados Unidos Jeff Ward / Jeff Stanton / Mike Kiedrowski   Gaildorf
1990   Estados Unidos Jeff Ward / Jeff Stanton / Damon Bradshaw   Vimmerby
1991   Estados Unidos Mike Kiedrowski / Jeff Stanton / Damon Bradshaw   Valkenswaard
1992   Estados Unidos Billy Liles / Mike LaRocco / Jeff Emig   Manjimup
1993   Estados Unidos Mike Kiedrowski / Jeremy McGrath / Jeff Emig   Schwanenstadt
1994   Reino Unido Kurt Nicoll / Rob Herring / Paul Malin   Roggenburg
1995   Bélxica Joël Smets / Marnicq Bervoets / Stefan Everts   Sverepec
1996   Estados Unidos Jeff Emig / Jeremy McGrath / Steve Lamson   Xerez da Fronteira
1997   Bélxica Marnicq Bervoets / Stefan Everts / Joël Smets   Nismes
1998   Bélxica Stefan Everts / Marnicq Bervoets / Patrick Caps   FoxHill
1999   Italia Alessio Chiodi / Claudio Federici / Andrea Bartolini   Indaiatuba
2000   Estados Unidos Travis Pastrana / Ricky Carmichael / Ryan Hughes   Saint-Jean-d'Angély
2001   Francia Yves Demaria / Luigi Séguy / David Vuillemin   Namur
2002   Italia Andrea Bartolini / Alessio Chiodi / Alessandro Puzar   Bellpuig
2003   Bélxica Stefan Everts / Steve Ramon / Joël Smets   Zolder
2004   Bélxica Stefan Everts / Steve Ramon / Kevin Strijbos   Lierop
2005   Estados Unidos Ricky Carmichael / Ivan Tedesco / Kevin Windham   Ernée
2006   Estados Unidos James Stewart / Ryan Villopoto / Ivan Tedesco   Matterley Basin
2007   Estados Unidos Ricky Carmichael / Ryan Villopoto / Tim Ferry   Budds Creek
2008   Estados Unidos James Stewart / Ryan Villopoto / Tim Ferry   Donington Park
2009   Estados Unidos Ryan Dungey / Jake Weimer / Ivan Tedesco   Franciacorta
2010   Estados Unidos Ryan Dungey / Trey Canard / Andrew Short   Lakewood
2011   Estados Unidos Ryan Dungey / Blake Bagget / Ryan Villopoto   Saint-Jean-d'Angély
2012   Alemaña Maximilian Nagl / Ken Roczen / Marcus Schiffer   Lommel
2013   Bélxica Ken De Dycker / Jeremy Van Horebeek / Clement Desalle   Teutschenthal
2014   Francia Gautier Paulin / Dylan Ferrandis / Steven Frossard   Kegums
2015   Francia Gautier Paulin / Marvin Musquin / Romain Febvre   Ernée
2016   Francia Gautier Paulin / Benoît Paturel / Romain Febvre   Maggiora
2017   Francia Gautier Paulin / Christophe Charlier / Romain Febvre   Matterley Basin
2018   Francia Gautier Paulin / Dylan Ferrandis / Jordi Tixier   Red Bud
2019   Países Baixos[4] Calvin Vlaanderen / Jeffrey Herlings / Glenn Coldenhoff   Assen
2020   Ernée

Total de vitorias por equiposEditar

Equipo (*) Vitorias
  Estados Unidos 22
  Reino Unido 16
  Bélxica 15
  Suecia 7
  Francia 6
  Italia 2
  Unión Soviética 2
  Checoslovaquia 1
  Alemaña 1
  Países Baixos 1
Total 74

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 Fraile, María José (2000). "Historia del motocross". Atlas visual de los deportes (en castelán) 5. L'Eliana: Producciones Editoriales Clannad. ISBN 84-95664-05-4. 
  2. 2,0 2,1 2,2 "L'histoire du moto-cross ainsi que ses principaux stars pilotes internationaux". www.motoclub.gimont.free.fr (en francés). Consultado o 12 de setembro de 2019. 
  3. "TROFÉU DAS NAÇÕES". www.motosclassicas70.com.br (en portugués). Consultado o 12 de setembro de 2019. 
  4. "Holanda reina en el Motocross of Nations; un gran Prado acaba 4º" (en castelán). 29 de setembro de 2019. Consultado o 30 de setembro de 2019. 

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar