Abrir o menú principal

Tancredo de Sicilia, tamén coñecido como Tancredo de Lecce e como Tancredo I de Sicilia, nado en Lecce contra 1138 e finado o 20 de febreiro de 1194, foi conde de Lecce (1149-1154 e 1169-1194) e despois rei de Sicilia desde 1189 até 1194.

Tancredo de Sicilia
Rei de Sicilia
Tancred von Lecce.jpg
Tancredo de Sicilia, no Liber ad honorem Augusti, 1196.

Reinado1190 - 1194
Nacemento1138
Lecce
Falecemento20 de febreiro de 1194
Palermo
PredecesorGuillerme II de Sicilia
SucesorGuillerme III de Sicilia
ConsorteSibila de Acerra
DescendenciaRoger de Sicilia
Guillerme de Sicilia
María Albina de Lecce
Valdrada de Hauteville
Casa realCasa de Hauteville
ProxenitoresRoger de Puglia
Emma de Lecce

Escudo de Tancredo de Sicilia
Escudo da familia Hauteville

TraxectoriaEditar

Primeiros anosEditar

Era fillo ilexítimo do príncipe Roger de Puglia, duque de Puglia, fillo maior do rei Roger II de Sicilia, e de Emma, filla do conde Acardo II de Lecce. Herdou o título de conde de Lecce do seu avó en 1149. Proscrito no reino normando de Sicilia no tormentoso reinado do rei Guillerme o Mao, viviu en Bizancio con outros exiliados do Reino.

En 1174 comandou a frota que o seu primo o rei Guillerme II enviara contra Exipto. A frota chegou ás proximidades de Alexandría o 28 de xullo dese mesmo ano, o exército que transportaba desembarcou e puxo cerco á cidade. Pero a falta de coordinación co Reino de Xerusalén, onde o rei Amalarico I acababa de morrer, fixo que o rexente Miles de Plancy non enviara un exército como distracción. Saladino, que podía dedicar todos os seus recursos para contrarrestar a invasión, destruiu as máquinas de guerra sicilianas o 31 de xullo e repeleu aos cruzados o 2 de agosto.[1][2]

ReinadoEditar

En 1189 Tancredo rebelouse e tomou o control do Reino de Sicilia, sendo coroado como rei Tancredo I de Sicilia a principios de 1190. O seu golpe foi apoiado polo chanceler Mateo d'Ajello e os oficiais desta, mentres que as reclamacións da súa rival, a filla de Roger I, Constanza, e o seu marido, Henrique VI, Rei de romanos, foron apoiadas pola maioría dos nobres.

A pesar dol apoio popular, o seu goberno enfrontouno a grandes desafíos desde o principio. En 1190 Ricardo I de Inglaterra chegou a Sicilia á cabeza dun grande exército cruzado no seu camiño cara a Terra Santa. Ricardo inmediatamente pediu a liberación da súa irmá, Xoana, encarcerada por Tancredo en 1189, xunto con cada penique do seu dote e a súa herdanza. Tamén insistiu en que Tancredo cumprira os compromisos financeiros feitos por Guillerme II á Tereceira Cruzada. Cando Tancredo se resistiu ás súas peticións, Ricardo tomou un mosteiro e o castelo de La Bagnara.

Ricardo uniuse en Sicilia co exército cruzado francés, encabezado por Filipe II de Francia. A presenza de dous exércitos estranxeiros causou o descontento entre os sicilianos. En outubro, o pobo de Mesina rebelouse, demandando que os estranxeiros abandonaran a illa. Ricardo respondeu atacando Mesina, que foi conquistada o 4 de outubro de 1190. Despois de que a cidade fora saqueada e queimada, Ricardo estableceu a súa base alí e decidiu quedar aquel inverno.

Permaneceu en Mesina até marzo de 1191, cando Tancredo por fin accedeu a concertar un acordo:

Segundo os principais termos dese acordo:

  • Xoana sería posta en liberdade, recibindo a súa herdanza ao mesmo tempo que o dote que seu pai lle dera pola defunción de Guillerme.
  • Ricardo e Filipe recoñecían a Tancredo como rei legal de Sicilia e xuraban os tres gardar a paz entre os seus reinos.
  • Ricardo proclamaba oficialmente ao seu sobriño Artur da Bretaña, fillo póstumo de Godofredo, o seu herdeiro e Tancredo prometía casar cunha das súas fillas cando Artur chegara á maioría de idade (tiña daquela catro anos).

Despois de asinar o tratado, Ricardo e Felipe partiron de Sicilia cara a Terra Santa.

Libre por fin dos cruzados, Tancredo enfrontouse a unha ameaza procedente do norte. En abril de 1191, en Roma, Henrique e Constanza foran coroados emperador e emperatriz do Sacro Imperio polo papa Celestino III, e entón a parella volveu ao sur para reclamar o Reino de Sicilia en nome de Constanza, que era a filla póstuma de Roger II e da súa terceira esposa Beatriz de Rethel, e por conseguinte era a herdeira lexítima ao trono.

Constanza acompañou ao seu marido á cabeza dun considerábel exército imperial que entrou no Regno. As cidades do norte do Reino (é dicir, as situadas na península) abriron as súas portas a Henrique, incluso as fortalezas normandas de Capua e Aversa. Salerno, que foi a principal capital de Roger II, fixo correr a voz de que Henrique era benvido e invitou a Constanza a quedar no antigo palacio de seu pai para librarse da calor do verán. Nápoles foi a primeira en ofrecer resistencia á campaña, soportando o asedio coa axuda da frota de Margaritone de Brindisi, até que gran parte do exército sucumbiu á malaria. Ao final, o exército imperial foi forzado a retirarse totalmente do Reino. Constanza quedou en Salerno cunha pequena gornición, como sinal de que Henrique regresaría cedo.

En canto Henrique se retirou coa maior parte do exército imperial, as cidades que teoricamente recaeran no Imperio, inmediatamente declararon a súa lealdade a Tancredo, porque a maioría tiñan medo a que as castigara. O pobo de Salerno viu a oportunidade de gañar o favor de Tancredo e entregoulle a Constanza en Mesina, un premio importante dado que Henrique tiña intención de regresar. Porén, Tancredo estaba disposto a prescindir da vantaxe da súa negociación, é dicir, a emperatriz, a cambio de que o papa Celestino III o lexitimara como rei de Sicilia. Pola súa parte, o papa tiña a esperanza de que conseguindo a viaxe de regreso de Constanza a Roma, Henrique tería mellor disposición cara ao papado, e tamén esperaba que o Imperio e o Reino se mantiveran unidos. Porén, os soldados imperiais puideron intervir antes de que Constanza fora a Roma, e devolvérona sen perigo a través dos Alpes.

Derradeiros anos e morteEditar

Henrique deixara gornicións ao longo das fronteiras do Regno. Tancredo tratou de gañar o apoio das cidades con considerábeis concesións de privilexios. En Gravina (xuño de 1192) reforzou o seu apoio ao papa entregándolle a un membro da familia real de Sicilia. En 1192 e 1193 liderou persoalmente exitosas campañas contra os baróns da Puglia. Pero aos poucos días, a súa morte en Palermo (20 de febreiro de 1194) abría o camiño ao goberno Hohenstaufen en Sicilia.

Rexencia de Sibila. Fin da dinastía HautevilleEditar

 
O emperador Henrique VI castrando e cegando ao rei Guillerme III.
Ilustración dunha edición de De casibus Virorum illustrium de Giovanni Boccaccio.

A esposa de Tancredo, Sibila de Acerra, estableceu a rexencia do seu segundo fillo Guillerme III. Pero en maio de 1194 Henrique VI volveu a Italia, onde acaba de morrer Tancredo, co seu exército financiado polo lucrativo rescate de Ricardo I.

O exército imperial encontrou pouca resistencia. Nápoles rendeuse en maio, case sen loita, e o resto do Reino fixo o mesmo. Sibila e o leal Margaritone prepararon a defensa de Palermo, pero os seus habitantes admitiron ao emperador o 20 de novembro de 1194. Henrique foi coroado como rei de Sicilia o 25 de decembro.

Henrique Hohenstaufen emprendeu nese mesmo día un masacre sanguento dos baróns normandos. Os nobres e os bispos que asistiran á coroación do seu rival Tancredo foron queimados vivos nun campo cerca de Palermo, a cincocentos metros do palacio real. Henrique fixo logo desenterrar os restos de Tancredo e do seu fillo Roger, aos que lles arricou as súas coroas de ouro antes de mandar decapitar os seus cadáveres.

O rei neno Guillerme foi capturado e obrigado a ceder a súa coroa. Foi torturado antes de que lle sacaran os ollos de ser castrado. Despois foi enviado ao exilio a Alemaña (talvez a Alsacia ou ao actual cantón dos Grisóns), onde morreu, probabelmente pouco despois, en condicións escuras o último rei normando de Sicilia,

O único fillo de Henrique e Constanza, o futuro Fededrico II, naceu ao día seguinte en Iesi, cerca de Ancona.[3]

Acababa así a dinastía da casa de Hauteville e entraba a dos Hohenstaufen.

Predecesor:
Guillerme II
 
Rey de Sicilia

1190 - 1194
Sucesor:
Guillerme III
(Baixo a rexencia da súa nai Sibila de Acerra)

NotasEditar

  1. René Grousset (1935): Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem. II 1131-1187. Paris: Perrin. L'équilibre (reimpr. 2006). ISBN 2-262-02568-1, pp. 586-588.
  2. Aubé, Pierre (1981): Baudouin IV de Jérusalem, le roi lépreux. Paris: Hachette, col. Pluriel (reimpr. 1996). ISBN 2-01-278807-6, pp. 90-91.
  3. Bogdan 2003, p. 114.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar