Abrir o menú principal

Santiago Sanz Fraile

futbolista galego

Santiago Sanz Fraile, nado en Santander o 15 de maio de 1914, foi un futbolista cántabro, que xogaba na demarcación de centrocampista, máis coñecido deportivamente como Yayo.

Santiago Sanz Fraile
Información persoal
Nacemento 15 de maio de 1914
  Santander
Nacionalidade España
Posición centrocampista

TraxectoriaEditar

Cunha xuventude marcada pola estancia de tres anos no penal de El Dueso, en espera dun xuízo que finalmente o condenou a só un ano de cárcere. Finalmente debutou en Primeira División co Racing de Santander o 3 de febreiro de 1935.

No ano 1942 tanto o Real Zaragoza coma o Celta de Vigo apostaron forte por fichalo, recalando finalmente en Vigo. Militou no club celeste durante dez tempadas. No Celta disputaría a primeira final de Copa do Xeneralísimo do club no ano 1948, final que perdeu por 1-4 ante o Sevilla FC. Nese encontro o Celta remataou con nove xogadores ante a expulsión de Pahiño e a lesión do porteiro Francisco Simón, xa que naquela época o regulamento prohibía as substitucións.

Despois de 10 anos no Celta Yayo retirouse aos 38 anos de idade, sendo na última tempada xogador-adestrador axudando a Roberto Ozores trala substitución de Luís Casas Pasarín, e na que só xogou un encontro, lesionándose ante o Racing en Santander, a súa vila natal.

A raíz do falecemento dun antigo compañeiro seu no Celta, o ferrolán Juan Vázquez Tenreiro, en abril de 1957 ofreceuse para substituílo á fronte do banco do Racing Club de Ferrol, que estaba na 2ª División, na parte final desa temporada 1956/57.

O seu vencello co equipo vigués seguiu ao longo dos anos, e chegou a facerse cargo do primeiro equipo a finais da tempada 1959-60 en Segunda División, unha tempada na que pasaron polo banco do Celta catro adestradores, primeiro o arxentino Enrique Lúpiz que tivo que deixar o posto por problemas coa homologación do titulo de adestrador, foi substituído por Baltasar Albéniz que dirixiu o equipo a maior parte da tempada clasificándoo para a fase de ascenso pero a directiva do club tentou contratar a Helenio Herrera para os encontros de fase de ascenso de costas ao adestrador polo que este dimitiu. Finalmente fíxose cargo Yayo do equipo que ao final acabou compartindo a dirección con Ricardo Zamora.

Yayo permanecería como adestrador tamén a tempada seguinte pero no ano 1961 foi substituído polo francés Louis Hon.

Rematou a súa carreira como adestrador dirixindo a UP Langreo, co que non acabaría a tempada ao ser substituído a cinco encontros do final.

Os méritos contraídos por Santiago ao servizo do Celta foron premiados coa imposición da Medalla ao Mérito da Federación Española de Fútbol e a insignia de ouro e brillantes do Celta.

O seu fillo Quecho tamén xogou no Celta a comezos dos anos 80.