Abrir o menú principal

Ollanta Moisés Humala Tasso, nado en Lima, o 27 de xuño de 1962, é un político e militar retirado peruano. É membro fundador do Partido Nacionalista Peruano. En xuño de 2011 gañou as eleccións presidenciais de Perú.

Ollanta Humala
Ollanta Humala (Brasilia, March 2006).jpeg
Presidente de Perú
Período28 de xullo de 2011 - actualidade
AntecesorAlan García Pérez
Datos persoais
Nacemento27 de xuño de 1962
 Lima
OrganizaciónPartido Nacionalista Peruano - PNP
PaiIsaac Humala
CónxuxeNadine Heredia
Alma máterNational Agrarian University, Chorrillos Military School e Pontifical Catholic University of Peru
Profesiónmilitar e político
Relixióncatolicismo
Firmahumala.png
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Ollanta Humala é o segundo de sete irmáns, fillo dos ayacuchanos Elena Tasso e Isaac Humala Núñez. O pai, un ex dirixente próximo ao socialismo, é o ideólogo fundador do chamado etnocacerismo. De acordo con iso, chamou os seus fillos con nomes incaicos como Pachacutec, Ima Sumac, Cusicollur ou Antauro. Segundo Humala pai, o de Ollanta quere dicir "o guerreiro que todo o mira".

Estudou no colexio peruano-xaponés La Unión de Lima. Comezou a súa carreira militar en 1982, cando entrou do mesmo xeito que o seu irmán Antauro á Escola Militar de Chorrillos "Coronel Francisco Bolognesi". En 1983 foi alumno da Escola das Américas (SOA, polas súas siglas en inglés), no curso de combate para cadetes. Nesa época o grupo clandestino estivo baixo a observación do director da escola.

O caso Madre MíaEditar

En 1991, co rango de capitán, Humala prestou servizo en Tingo María (Huánuco) combatendo os remanentes de Sendero Luminoso. Foi acusado de matar guerrileiros peruanos, e en 1992, na zona de Madre Mía, cometéronse unha serie de abusos contra a poboación civil, polos que foi investigado xudicialmente. O caso pechouse por falta de probas, pois a testemuña principal, Jorge Ávila, trasacordou da súa declaración inicial.[1]. Porén, en marzo de 2011, xúlgase a Amílcar Gómez, home de confianza de Humala, por intento de suborno a testemuñas do caso Madre Mía. Rubén Gómez, un dos implicados, declarou ante o xulgado que en 2006, Amílcar Gómez lle pedira de convencer o seu cuñado Jorge Ávila para que variase a súa declaración a cambio de diñeiro[2] Humala aceptou a súa proximidade con Amílcar Gómez, pero negou todas as imputacións.[3].

O golpe de estadoEditar

En 1995, Humala foi destinado a unha base militar de apoio preto da fronteira con Ecuador durante a Guerra do Cenepa aínda que non combateu directamente. En 2000, Humala, sendo militar en activo, deu un golpe de estado en Locumba (Moquegua) xunto ao seu irmán Antauro, contra o goberno de Alberto Fujimori. O levantamento armado produciuse o 1 de outubro de 2000, o mesmo día en que o ex asesor presidencial Vladimiro Montesinos fuxía do país no veleiro "Karisma".[4][5] Logo da caída do goberno fujimorista, Humala seguiu en rebeldía durante un tempo ata que lle solicitou unha entrevista ao presidente Paniagua para entregarse. O seu avogado, Javier Valle Riestra, presentou un hábeas corpus en favor do seu representado, que se transformou nunha amnistía por parte do Congreso daquel entón.

Durante o posterior goberno de Alejandro Toledo Humala regresou ás súas funcións militares. Entre o 2001 e o 2002, cursou un mestrado en Ciencias Políticas na Pontificia Universidade Católica do Perú e un curso acelerado de defensa nacional no CAEN. Despois foi destinado como agregado militar en Francia e logo en Corea do Sur. Mentres estivo en Francia aproveitou para seguir cursos de Dereito Internacional na Sorbonne de París (2003). En decembro de 2004 Ollanta Humala foi obrigado a retirarse, o que deu orixe á sublevación do seu irmán Antauro Humala, e o posterior asalto á comisaría de Andahuaylas.

Candidatura presidencial de 2006Editar

En outubro de 2005 fundou o Partido Nacionalista Peruano, e anunciou a súa candidatura á presidencia de Perú nas eleccións de 2006. Por cuestións burocráticas non puido inscribir o partido en tempo, co que tivo que coaligarse co partido Unión polo Perú de xeito que o acompañaban como candidatos á vicepresidencia o membro do consello de dirección do Banco Central de Reserva (BCR) Gonzalo García Núñez (na primeira vicepresidencia) e o avogado Carlos Torres Caro na segunda.

Humala apostou pola súa presenza na zona sur do país e pola súa crítica ao modelo neoliberal e aos partidos políticos tradicionais que, segundo el, non enchían as expectativas da poboación. O 9 de abril sóubose que disputarían a segunda volta Ollanta Humala, que vencera con 30% dos votos válidos, e o expresidente e candidato polo APRA Alan García, que obtivera o 24%. Humala venceu nos departamentos do interior, mentres que os candidatos de centro e dereita venceran nos departamentos costeiros.

Durante a campaña da segunda volta, Humala visitou Trujillo, cidade eminentemente aprista, onde foi apupado e agredido por seguidores do seu rival. O 9 de maio encontrouse co presidente boliviano Evo Morales na localidade fronteiriza de Copacabana e recibiu o seu respaldo

O domingo 21 de maio, Ollanta Humala afrontou o seu primeiro debate presidencial televisado ante o candidato do Apra, Alan García. Algunhas das súas propostas no debate foron a redución dos prezos do combustible e do gas, o equilibrio do orzamento nacional e rexional, renunciar ao salario de presidente, estender a xornada educativa co almorzo e o xantar, a revisión do Tratado de Libre Comercio con Estados Unidos e a elevación da porcentaxe de participación en Fonocomún.

O 4 de xuño de 2006 Alan García impúxose por cinco puntos de diferenza (52% a 47%) a Humala, vencendo sobre todo nos departamentos da liña costeira, agás en Arequipa. Ollanta Humala recoñeceu a súa derrota, e pediulles aos seus seareiros que formasen a "Fronte Nacionalista Democrática" unha coalición de distintos sectores para esixirlle ao novo goberno o cumprimento das súas promesas. Con todo, foi criticado por incluír nesa coalición a sectores de esquerda radical representados por Patria Roja e o Movimiento Nueva Izquierda.[6] Isto provocou a renuncia de tres deputados de Unión polo Perú, encabezados polo seu brazo dereito e ex candidato á vicepresidencia Carlos Torres Caro, que foi cualificado por Humala de desleal e traidor.

Candidatura presidencial de 2011Editar

En 2011 intenta de novo o acceso á presidencia peruana, levando neste caso no ticket como candidatos vicepresidenciais a Marisol Espinoza e Omar Chehade. Para estas eleccións conformou a alianza electoral Gana Perú, coalición do Partido Nacionalista Peruano con diversos partidos da esquerda tradicional. Os grupos de esquerda que forman parte da coalición son o Partido Comunista de Perú, Partido Socialista, Partido Socialista Revolucionario, Movimiento Político Voz Socialista e un sector importante de Lima para Todos.

Ollanta Humala vence na primeira volta o 10 de abril co 31% dos votos e pasa a enfrontarse na segunda volta con Keiko Fujimori, co 23%. Neste caso, os apoios de Humala concentráronse no sur do país, mentres que o norte e a capital Lima, foron para outros candidatos.

NotasEditar

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar

Presidente de Perú

Segue a:
Alan García Pérez
Ollanta Humala
(2011-presente)

Precede a:
-
Partido Nacionalista Peruano - PNP