Na mitoloxía hinduísta, Indra é o rei dos deuses ou devas e señor do Ceo (Suargá) e deus principal da relixión védica (previa ao hinduísmo) na India.

Indra e a súa esposa Sachi sobre o seu vehículo Airavata.
O deus Indra e o elefante de tres cabezas Erawan (Airavata). Detalle do Phra Prang, a torre central do Wat Arun (‘templo do crepúsculo’) en Bangkok (Tailandia). Fotografía satelital do templo en Maps,
Figura indonesia de Indradev para teatro de sombras
Indra rodeado de servidores; nos extremos ven elefantes-leóns (gaja-simha). Friso camboxano, da provincia de Siemreap (Prasat Koki, Phnom Kulen); estilo de Kulen, século IX, en gres; actualmente propiedade do museo Guimet (en París).
Ao centro: Indra cabalga sobre o elefante tricéfalo Airavana (sic, por Airavata) e blande o raio. Friso en estilo preRup, fins do século X; actualmente propiedade do museo Guimet (en París).

Aparece como heroe, deidade e figura central no libro Rig-veda (mediados do II milenio a. C.). É considerado o deus da guerra, a atmosfera, o ceo visible, a tormenta e o raio, que era representado como unha espada con ondulacións (como un raio). Sería o creador das Perlas de Indra na cosmología hindú.

Posteriormente, no hinduísmo, converteuse no rei de todos os semideuses (deuses inferiores) e foi superado polos deuses Brahma, Vishnu e Shiva.

A súa arma é o lóstrego (vashra) .[1] O seu vajana (vahana: ‘vehículo, montura’) é o elefante Airavata, que representa a nube da cal Indra fai descargar a súa choiva.

Entre outras cousas é o deus rexente da pupila do ollo dereito (mentres que a do esquerdo é representada pola súa esposa, a deusa Indrānī) ou Sachi.

A súa pel é branca ou amarelada e o seu corpo está cuberto de ollos con pálpebras que lle permiten ver todo o que sucede no mundo.

En realidade eses ollos foron unha maldición-bendición de sabio Gótama. Indra seducira á esposa do sabio, Ajalia (Ahalya). Ao decatarse o asceta do adulterio, fixo que o corpo de Indra se enchese de decenas de vulvas. Indra fixo penitencias para pedir perdón, e o sabio terminou accedendo a converter as vulvas en ollos.

Nas escrituras hinduístas, Indra, ao ser un deva coñecedor do karma, é un deus medorento de perder o seu posto como deus principal. Por iso, cando se decata de que algún humano (como Vishuámitra) realiza moitas austeridades para gañar karma que lle permita ascender nunha seguinte encarnación e poida así chegar a ocupar o posto de Indra, leste envía ás prostitutas celestiais, as apsaras (como Urvashí, Rambhá ou Menaká) para que o seduzan e fáganlle perder todo avance místico. Con todo ao final igualmente termo por perder o seu status de Deus principal en favor dos deuses da Trimurti.

OrixesEditar

Na primeira relixión védica (previa á relixión hinduísta) Indra é fillo de Diaus Pitar o Pai dos Ceos, esposo de Prituí (a Terra) e pai de Agní (deus do lume) e Indra (deus do ceo). e sería igualmente o irmán de Suria (o deus do sol).[2] Coa aparición do hinduísmo (relixión puránica) Diaus Pitar directamente desaparece, sendo substituído polo seu fillo Indra.

Pódese clasificar a Indra como unha deidad afín a outros deuses indoeuropeos, como Dieus, Thor, Perun, Zeus, Xúpiter e o deus hitita-anatolio Tarhun, tamén con outros deuses das bebidas alcohólicas como Dionisos, tamén invoca lexións de espíritos de apoio. O nome de Indra tamén se menciona entre os deuses dos mitanni, un pobo hurrita que gobernou o norte de Siria entre o 1500 e o 1270 a. C.

No «Rig-veda»Editar

Nos versos do Rig-veda (mediados do II milenio a. C.) dise:

El, baixo cuxa máis alta xerarquía de control están os cabalos, todos os carros, as cidades e o gando. El, que se entregou ao Sol da mañá, que guía as augas, el, Ó homes, é Indra.
Rig-veda 2:12:7
Indra, ti que tes elevado aos marxinados que estaban oprimidos, que glorificas aos cegos e os coxos.
Rig-veda 2:13:12[3]

Indra, con Váruna e Mitra, é un dos Aditias, os deuses principais do 'Rig-veda' (ademais do deus do lume Agní e dos Ashvins). El deléitase no consumo da droga soma, e o mito védico central é a súa heroica vitoria sobre o asura Vritrá, liberando os ríos, ou, alternativamente, a súa destrución do asura Valá, un demo con forma de caverna na montaña, onde os Panis encerraran ás vacas e a Ushas. Indra é o deus da guerra, rompendo as fortalezas de pedra dos Dasius, e invocado polos combatentes de ambos os bandos na batalla dos Dez Reis.

O Rig-veda frecuentemente refírese a el como Shakrá (‘poderoso’). No período védico (entre os séculos XV e VII aC., supúñase que o número de deuses era de 33, e que Indra era o seu señor (Traias-triṁśa-pati). O Brijad-araniaka-upanishad enumera os deuses como o oito Vasus, o once Rudras, os doce Aditias, Indra e Prayapati Brahmá). Indra tamén é mencionado baixo o nome de Vasavá (‘señor dos deuses Vasus’).

Na idade do Vedanta (cara ao século III a. C.), Indra converteuse no prototipo de todos os deuses e por tanto como rei que podía chamarse Mānavendra (Mánava-Indra, ‘señor dos homes’). O divos Rama (o heroe do Ramaiana) foi citado baixo o nome de Raghavendra (Rághava-Indra, ‘señor dos Rághavas’). Por tanto o Indra orixinal foi chamado tamén Devendra (Devá-Indra, señor dos deuses). Con todo, os nomes Shakrá e Vasavá foron utilizados exclusivamente polo Indra orixinal. Aínda que os textos modernos polo xeral adhírense ao nome de Indra, os textos hinduístas tradicionais (os Vedas, as epopeas Itijasa e os Puranas) usan Indra, Śakrá e Vasavá indistintamente e coa mesma frecuencia.

Dos Vedas son o Sama-veda; dos semideuses son Indra, o rei do ceo; dos sentidos son a mente; e nos seres vivos son a conciencia da forza viva.
Krishná, no Bhagavad-guitá 10: 22[4]

Relacións con outros deusesEditar

Indra ascendería ao trono dos Devas logo de matar ao seu pai Diaus Pitar (o antigo deus do ceo) arrastrándoo por un pé e facéndoo caer desde o ceo.

Indra está casado con Indrani (cuxo pai, Puloman, el matara). Foi pai —con distintas mulleres— de Áryuna, Yaianta, Midhusa, Nilambara, Kamla, Bhus e Rishabha, entre outros.

Respecto da súa relación con outras deidades, Indra matou os fillos da deusa Diti, feito polo cal esta deusa decidiu esperar un fillo que fose máis poderoso que Indra e os vingase. Para iso mantívose embarazada durante un século, mediante a práctica da maxia. Pero antes do nacemento Indra descubriuna, e arroxoulle o seu raio, o cal esnaquizou o feto en 7 (ou 49) partes. Cada parte rexenerouse como un individuo, e convertéronse nos Maruts, un grupo de deuses da tormenta menos poderosos que Indra.

NotasEditar

  1. Nas transliteracións inglesas escríbese vajra (cuxa jota se pronuncia como a inglesa no nome John).
  2. Según el Rig-veda 4.17.4.
  3. Bharatvani.org (texto del Rig-veda).
  4. Bhagavad-gita.us (capítulo 10 do Bhágavad-guitá; en inglés).

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar