Francisco Lloréns

pintor español

Francisco Lloréns Díaz, nado na Coruña o 10 de abril de 1874 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1948, foi un pintor paisaxista galego.

Francisco Lloréns Díaz
Francisco Lloréns 1922.jpg
Francisco Lloréns, retrato en Vida Gallega, 1922.
NomeFrancisco Lloréns Díaz
Nacemento1874
 A Coruña
Falecemento1948
 Madrid
Nacionalidadegalego
FillosEva Lloréns Rodríguez
Influenciado por
  • Román Navarro
  • Velázquez
  • Murillo
  • Rubens
  • Sorolla
  • Cézanne
  • Museo Pontevedra, 6 Edificio, 02-80 Francisco Lloréns (r).jpg
    editar datos en Wikidata ]

    TraxectoriaEditar

     
    Tumba de Francisco Lloréns no cemiterio de Santo Amaro da Coruña.

    Foi o menor de tres irmáns, fillo de industrial catalán e nai galega. Estudou na Escola de Artes e Oficios da Coruña, onde foi alumno de Román Navarro. En 1892 trasladouse á Escuela de Bellas Artes de San Fernando de Madrid, onde tivo como profesor ao belga Carlos de Haes. Copiou obras de Velázquez, Murillo e Rubens, completando a formación, dende 1893, no taller de Joaquín Sorolla, de quen aprendeu a paixón pola luz na paisaxe. Alí coñeceu a outros pintores como Josep Benlliure i Gil ou Manuel Benedito Vives.

    En 1902 viaxou de bolseiro a Roma, pasando por Barcelona, onde coñeceu a Ramon Casas, Santiago Rusiñol, Antoni Gaudí e Enric Galwey. Na capital de Italia residiu catro anos e publicou as súas impresións no xornal coruñés El Noroeste, asinando Sor Checco.

    En 1903 percorreu París (onde quedou seducido por Paul Cézanne e o impresionismo) os Países Baixos e Bruxas, onde residiu preto dun ano antes de tornar a Italia e, en 1906 á Coruña, onde asistía con frecuencia aos faladoiros da súa amiga Emilia Pardo Bazán no Pazo de Meirás.

    Exerceu con mestría o cartelismo. Chegou a facer propaganda para o Deportivo de La Coruña, tomando como modelos ás damas da alta sociedade.

     
    Exposición no Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González del Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, Emilia Pardo Bazán e Picadillo.

    Casou en 1918 con Eva Rodríguez, de quen enviuvou en 1925, quedando con dúas fillas.

    En 1943 foi nomeado académico numerario da Real Academia de San Fernando e catedrático de paisaxe. Adicáronlle artigos Wenceslao Fernández Flórez e Ramón Cabanillas e foi designado académico de honra da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario.

    Poden contemplarse obras súas, entre outros, no Museo de Belas Artes da Coruña, na Pinacoteca Francisco Fernández del Riego e no Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside.

    Véxase taménEditar

    BibliografíaEditar

    Outros artigosEditar

    Ligazóns externasEditar