Xogos Olímpicos de 1988

Os Xogos Olímpicos de 1988, oficialmente chamados Xogos da XXIV Olimpíada, foron realizados en Seúl, capital da Corea do Sur, entre o 17 de setembro e o 2 de outubro de 1988, coa participación récord de 159 países e 8.465 atletas, entre eles 2.194 mulleres.

Xogos Olímpicos de 1988
Cidade anfritioaSeúl, Flag of South Korea.svg Corea do Sur
LemaHarmony and Progress
(en coreano: 화합과 전진)
Nacións159
Atletas8 391 (6 197 homes, 2 194 mulleres)
Eventos237 en 23 deportes (31 disciplinas)
Apertura17 de setembro de 1988
Clasura2 de outubro de 1988
Inaugurado porPresidente Roh Tae-woo[1]
Lapa olímpicaSohn Kee-chung
Chung Sun-man
Kim Won-tak[1][2]
EstadioEstadio Olímpico de Seúl
AnteriorOs Ánxeles 1984
SeguinteBarcelona 1992
Fachada do Estádio Olímpico de Seúl.

Após os boicots ocorridos nos xogos anteriores en Montreal, Moscova e Os Ánxeles, estes Xogos tiveron a presenza de estados de todo o planeta, a excepción de Corea do Norte, a súa veciña comunista, que non tivo atendido o seu pedido para unha co-participación como sede olímpica e de Cuba.

Países como Etiopía, Illas Seychelles e Nicaragua tampouco participaron debido a dificultades económicas para enviaren os seus equipos.

Os Xogos de Seúl lémbranse polo seu suceso máis escandaloso: o dopaxe do velocista canadense Ben Johnson, que conseguira unha medalla de ouro e unha marca mundial na proba dos 100 metros lisos.

CuriosidadesEditar

  • Os Xogos de Seúl comezaron baixo o clima dunha emoción sen precedentes, co facho olímpico entrando no estadio conducido por Sohn Kee-Chung, ós 75 anos maior heroe olímpico coreano, que 52 anos antes, co nome de Kitei Son, gañou a medalla de ouro no maratón representando o Xapón, que ocupaba militar e politicamente a Corea naqueles tempos.
  • O canadense Ben Johnson produciu o maior escándalo de dopaxe dos Xogos e da historia olímpica nos 100m lisos. Nunha proba agardada e acompañada en directo pola televisión por millóns de persoas ó redor do mundo, Johnson derrotou ó seu maior adversario e máis famoso corredor da época, o estadounidense Carl Lewis establecendo a marca mundial en 9s79, marca impensable para a proba naqueles días. Dous días despois, o mundo perplexo tomaba coñecemento de que Johnson dera positivo no exame antidopaxe polo uso do esteroide stanozolol, sendo obrigado a devolver a súa medalla de ouro –entregada a Carl Lewis, segundo na proba– e recibindo a pena de dous anos de afastamento do deporte.
  • Florence Griffith Joyner conquista tres ouros nas probas de velocidade para o atletismo dos Estados Unidos.
  • Kristin Otto, de Alemaña Oriental, é o maior nome da natación en Seúl gañando seis medallas de ouro. Matt Biondi dos Estados Unidos conquista cinco e Janet Evans tres.
  • A esgrimista sueca Kerstin Palm tórnase a primeira atleta en participar en sete Xogos Olímpicos consecutivos.
  • O estadounidense Greg Louganis conquista por segunda vez o ouro nos saltos ornamentais, despois de abrir a cabeza batendo no trampolín durante un salto nas eliminatorias da proba.
  • Seúl marca a estrea do Tenis de mesa, dominado por China e polos anfitrións, e a volta do Tenis despois dun hiatode 64 anos. A alemá Steffi Graff, maior tenista da época e vencedora de catro torneos profesionais do Grand Slam, é a primeira campioa olímpica feminina tralo retorno.
  • Anthony Nesty, de Surinám, é o primeiro negro en gañar unha medalla de ouro en natación, e a primeira do seu país, nos 100m bolboreta.
  • Dous halterofilistas búlgaros teñen anuladas as súas medallas despois de daren positivo no exame antidopaxe. O escándalo fixo que a delegación de Bulgaria se retire dos Xogos.
  • Lawrence Lemieux estaba en segundo lugar rumbo a unha medalla de prata na regata final da súa clase, cando abandonou a proba para axudar a un competidor que caera ó mar e se afogaba. Lemieux acabou chegando en 22º lugar, mais foi premiado polo COI coa Medalla Pierre de Coubertin, polo seu espírito deportivo e humanitario.

Modalidades disputadasEditar

 
Participantes

Cadro de medalhasEditar

Cadro de Medallas  
Posición País                   Total
1   Unión Soviética 55 31 46 132
2   Alemaña Oriental 37 35 30 102
3   Estados Unidos 36 31 27 94
4   Corea do Sur 12 10 11 33
5   Alemaña 11 14 15 40
6   Hungría 11 6 6 23
7   Bulgaria 10 12 13 35
8   Romanía 7 11 6 24
9   Francia 6 4 6 16
10   Italia 6 4 4 14

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 "Factsheet - Opening Ceremony of the Games of the Olympiad" (PDF) (Nota de prensa). International Olympic Committee. 9 de outubro de 2014. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de agosto de 2016. Consultado o 22 de decembro de 2018. 
  2. "Seoul 1988 Torch Relay". www.olympic.org. Consultado o 2 de xuño de 2018.