Balduíno II de Flandres

Balduíno II de Flandres[1], tamén coñecido como Balduíno III o Calvo, nado c. 863/867 e finado en 918, foi fillo do conde Balduíno I Brazo de Ferro e da princesa carolinxia Xudit de Francia (c. 844 - c. 870) e sucedeu ao seu pai como conde de Flandres entre 879 e 918.

Balduíno II de Flandres
Baldwin II - Count of Flanders.jpg
Nacemento863
Falecemento10 de setembro de 918
SoterradoSaint Peter's Abbey e Abbey of Saint Bertin
Ocupaciónconde
PaiBalduíno I de Flandres
NaiJudite de Flandres
CónxuxeElfrida de Wessex
FillosArnulfo I de Flandres, Adalolfo de Bolonha e Mathilde van Vlaanderen, Comtesse de St. Pol
IrmánsRaoul of Flanders
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Era menor cando empezou a gobernar e viu aos seus dominios sufrir ataques sen precedentes dos viquingos: os homes do norte destruíron Thérouanne, asolaron todo o país e saquearon as abadías, sementando a morte e a desolación ao seu paso. Os normandos pasaron o inverno do 880 en Gante. Na primavera do 881 Tournai foi saqueado; no 882 foi a quenda de Cambrai e Arras; en 883 pasaron a Boulogne, Sithiu (Saint-Omer), Saint-Riquier, Furnes / Veurne, de novo a Thérouanne, e logo volveron a Gante. Despois dunha incursión en Renania, Arras foi saqueada e fortificáronse en Condé (885) e logo en Courtrai (886). O xefe viquingo Rollo asolou a rexión de Saint-Bertin, pero non se puido apoderar da cidade, onde os habitantes resistían. Como resposta, Balduíno II construíu moitas cidadelas fortificadas, as vilas ou burchen, confiadas a casteláns: así xurdiron as de Ypres, Courtrai, Bergues-Saint-Winoc, Gante, Bruxas e Saint-Omer. Tamén reforzou as murallas das cidades e confiscou todas as terras que estiveran abandonadas, conseguindo controlar un territorio moi superior ao que herdara de seu pai. A construción das vilas ou burschen caracterizou o reinado de Balduno II, e marcou o comezo da idade feudal na rexión. Non obstante, do mesmo xeito que no resto de Neustria, o problema viquingo non atopou solución ata baixo Carlos o Simple, que polo tratado de Saint-Clair-sur-Epte permitiu a Rollo establecerse na actual Normandía.

Tras a deposición de Carlos III o Gordo, e a elección ao trono de Francia de Eudes (888), o conde de Flandres, de descendencia carolinxia (chambano o Calvo non por mor da calvicie, senón en memoria do seu avó Carlos II o Calvo[2]) apoiou a causa de Carlos o Simple, mentres o conde de Vermandois Heriberto II traizoou a súa causa e recoñeceu a Eudes como soberano. O irmán de Balduíno II, o conde de Cambrai Raúl (ou Rodolfo), entón penetrou en Vermandois, apoderouse de Péronne e Saint-Quentin, pero estas cidades foron retomadas por Heriberto e Raúl morreu nunha emboscada o 17 de xuño de 896. Balduíno tería entón encargado o asasinato de Heriberto, que, mentres tanto, se unira á causa de Carlos o Simple.

A pesar dunha fugaz reconciliación (a filla de Heriberto, Alix ou Adela de Vermandois, foi prometida co fillo maior de Balduíno, Arnulfo), as hostilidades retomáronse, opoñéndose esta vez o conde de Flandres ao rei Carlos, que favorecera a Heriberto. Este último reconquistou Péronne que fora ocupada de novo e tomou Saint-Omer, o castelo de St-Vaast e a súa abadía. O rei doouno entón ao arcebispo de Reims, Folque o Venerábel, que o cambiou pronto por Saint-Médard preto de Soissons, pero esta doazón non impediu o rencor de Balduíno, quen, non obstante, aproveitando o conflito, se fixo cos territorios de Ternois (Saint Pol) e Boulogne-sur-Mer.

Despois da morte do abade Raul de Saint-Bertin, Balduíno solicitou a xestión temporal da abadía, pero os monxes, temendo as demandas do conde, apelaron a Folque, que finalmente foi elixido abade, un nomeamento confirmado aaaa morte do rei Eudes por Carlos o Simple. A pesar da súa condena no sínodo de Soissons no 893, Balduíno volveu tomar pola forza o castelo e a abadía de Arras. No 884 casou cunha filla do rei inglés Alfredo o Grande.

A reputación de cobizoso do conde é certamente apoiada pola súa ambición por estas abadías, que non conseguiu. Tamén o xulgan como cruel, cousa que parece ser certa, xa que Balduíno non dubidou en asasinar a Folque o Venerable por Winemar, un casteln de Lillers, o 17 de xuño de 900. O sucesor designado do arcebispo, Arveu, máis tarde excomungou ao que mandara o crime, pero Carlos o Simple, príncipe débil, tivo que perdoar ao seu poderoso vasalo.

Balduíno morreu en 918, probabelmente o 10 de setembro. Enterrado na abadía de Saint Bertin (como o seu pai), o seu corpo foi trasladado á abadía de San Pedro en Gante en 929. Os seus dous fillos compartiron as súas posesións.

DevanceirosEditar

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Balduíno I de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. BalduínoII de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Carlomagno  
 
 
 
 
 
 
 
12. Luís o Piadoso  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Hildegarda de Vintzgau
 
 
 
 
 
 
 
6. Carlos II o Calvo  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Welfo I
 
 
 
 
 
 
 
13. Xudit de Baviera
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Heilwiga de Saxonia
 
 
 
 
 
 
 
3. Xudit de Francia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Hadrián de Orleáns
 
 
 
 
 
 
 
14. Eudes de Orleáns
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Waldrada
 
 
 
 
 
 
 
7. Ermentruda de Orleáns (filla de Eudes de Orleáns)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Leutardo I de París
 
 
 
 
 
 
 
15. Engeltruda de Fézensac
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Grimilda
 
 
 
 
 
 

DescendentesEditar

Da súa muller Elftruda de Wessex (Ælfthryth, filla do rei Alfredo o Grande de Inglaterra), tivo catro fillos:

NotasEditar

  1. (en inglés) 20Hainaut.htm#BaudouinIiflandersdied918 Xenealoxía de Balduíno II de Flandres[Ligazón morta] na Fundación para a Xenealoxia medieval
  2. . Chron. sancti Bertini, ap. Ram, Ix, 70, citado por E. Leglay en Histoire des comtes de Flandre, tomo 1, p. 45

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Biographie nationale de Belgique, tomo 1, Balduíno II
  • Le Glay Edward: Historiador dos Earls de Flandres Buscando o advenimento da Maison de Bourgogne, Comptoir des Imprimeurs-unis, París, MDCCCXLIII
  • Platelle Henri et Clauzel Denis: Histoire des provinces Franciaises du Nord, 2. Dende os principados ao imperio de Charles Quint (900-1519), Westhoek-Editions Éditions des Beffrois, 1989; ISBN 2-87789-004-X
  • Douxchamps Cécile et José: Nos dynastes médiévaux, Wepion-Namur 1996, José Douxchamps, editor; ISBN 2-9600078-1-6