Abrir o menú principal
Extensión do Condado en 1350.

O condado de Flandres foi unha entidade feudal fundada a finais do século IX como dependencia do reino de Francia Occidental (Francia Occidentalis) ou Reino dos Francos occidentais (Regnum Francorum occidentalium), que constituíu a etapa inicial do Reino de Francia (843-987).

Independizouse deste reino en 1302, unídose ao Ducado de Borgoña en 1384. En 1512 integrouse nos Países Baixos españois, pasando a formar parte das Dezasete Provincias en 1549.

Desde 1713 a 1790 foi unha posesión do Imperio austríaco e, en 1790, formou parte dos efémeros Estados Unidos de Bélxica, desaparecendo definitivamente en 1795 coa invasión francesa.

HistoriaEditar

Primeiros séculosEditar

O condado de Flandres fundouse a finais do século IX como feudatario do reino de Francia Occidental sobre a base das posesións do primeiro conde titular, Balduíno I de Flandres Brazo de Ferro, que abarcaban entón os territorios dos contornos de Bruxas, Gante e Bergues (esta última localidade situada hoxe en Francia).

A súa capital foi primeiramente Bruxas e, despois, Gante.

Os sucesores de Balduíno consolidaron a entidade e ampliaron progresivamente o seu territorio, tras incorporar o condado de Hainaut, gañando en poder e influencia dentro dos países flamengos do Sacro Imperio Romano Xermánico, alcanzando o seu apoxeo económico a mediados do século XII.

Porén, a herdanza da condesa Margarita II de Flandres dividiuse tras unha guerra entre os seus descendentes e, mentres que Hainaut foi reclamado para o condado de Holanda, Flandres sería máis tarde incorporado pola forza ás posesións da coroa de Francia.

Baixo os Habsburgo españoisEditar

A finais do século XV, como resultado de diferentes alianzas de familia, o condado de Flandres foi transmitido á casa de Borgoña e, baixo o duque Filipe III de Borgoña, volveu a reunirse co condado de Hainaut.

Estas posesións pasaron á casa de Habsburgo e, entre 1519 e 1700, os reis de España foron tamén titulares do condado de Flandres. Deste xeito, baixo o poder español o condado de Flandres foi un dos territorios que conformaron as Dezasete Provincias.

A Guerra dos Oitenta Anos marcaría o comezo dunha época de pobreza e decadencia para o condado. En 1580 o condado de Flandres incorpórase á Unión de Utrecht, aínda que non se integraría na posterior República das Provincias Unidas.

Baixo os Habsburgo austríacosEditar

Tras a Guerra de Sucesión española, o condado foi ocupado militarmente polas tropas británicas e transferido nominalmente á casa dos Habsburgo de Austria, que o conservaron como título nominal honorífico até 1919.

En 1795 a rexión foi conquistada polos revolucionarios franceses. Porén, tras o Congreso de Viena, en 1815, pasou a formar parte do Reino Unido dos Países Baixos.

Fin do condadoEditar

Tras a constitución do reino de Bélxica en 1830, o territorio do condado foi fragmentado desde entón na rexión belga homónima, o Flandres francés (departamento de Norte) e unha parte da provincia de Zelandia (Flandres zelandés), ao sur dos Países Baixos.

GaleríaEditar

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar


 
 Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.