Abrir o menú principal

Alexandra Kollontai

Alexandra Mihailovna Kollontai (en ruso Александра Михайловна Коллонтай), nada en San Petersburgo o 31 de marzo de 1872 e finada en Moscova o 9 de marzo de 1952, foi unha socialista e revolucionaria rusa.

Alexandra Kollontai
Aleksandra Kollontaj 10.gif
Alexandra Kollontai c. 1900.
Nome de nacementoAlexandra Mihailovna Kollontai
Nacemento31 de marzo de 1872
 San Petersburgo Rusia
Falecemento9 de marzo de 1952
 Moscova, URSS
Causadoenza
Soterradacemiterio Novodevichii
NacionalidadeRusa
Alma máterUniversidade de Zúric
OcupaciónActivista, escritora e marxista
PaiMikhail Domontovich
CónxuxeVladimir Ludvigovich Kollontai
Pavel Dybenko
FillosMikhail Alekseevich
Domontovich
Coñecido/a porComunismo
PremiosOrde de Lenin, Bandeira Vermella do Traballo, Ordem de Santo Olavo e Ordem da Águia Asteca
Aleksandra Kollontaj signatur.jpg
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Naceu nunha familia bastante acomodada e foi educada por un instrutor particular. Desde moi nova interesouse polo marxismo e estudou Historia do traballo en Zúric, Suíza. Afiliouse ó Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso en 1899.

Participou nos acontecementos revolucionarios de 1905, tras presenciar a matanza de obreiros fronte ó Palacio de Inverno, e traballou escribindo artigos e organizando as traballadoras rusas. Tivo que exiliarse a raíz da publicación dun artigo titulado Finlandia e o socialismo no que animaba os finlandeses a sublevarse contra a ocupación rusa. Isto deulle a oportunidade de viaxar por toda Europa, entrando en contacto con diversos partidos socialistas en países como Alemaña, Gran Bretaña ou Francia.

Opúxose activamente á primeira guerra mundial, polas súas motivacións imperialistas ó servizo da clase dominante. Neste sentido participou na Conferencia de Zimmerwald en 1915. Nesta época tamén se uniu ós bolxeviques e viaxou por diversos países facendo campaña contra a guerra.

Poucos meses antes de outubro de 1917 foi elixida membro do Comité Central do Partido e votou a favor da insurrección e da toma do Pazo de Inverno para construír así un Estado obreiro. Ó desatarse os sucesos que desembocaron na Revolución de Outubro Alexandra Kollontai regresou a Rusia, onde foi elixida membro do Comité Executivo do Soviet de Petrogrado. Apoiou a Lenin na súa visión dos soviets como organismos para o exercicio do poder e a necesidade de superar a revolución burguesa coa revolución proletaria.

Trala toma do poder Alexandra Kollontai foi elixida Comisaria do Pobo para a Asistencia Pública. Foi unha das que máis traballou a prol dos dereitos e liberdades das mulleres, modificando aspectos das leis que facían a muller unha subordinada do home. Á muller rusa negábaselle o dereito ó voto e gañaba salarios mellores traballando en peores condicións que os homes. A Revolución conseguiu pór as bases para a igualdade real entre homes e mulleres, liberalizando as relacións familiares e sexuais. Aprobouse o divorcio e o dereito ó aborto, e outorgábase ás mulleres beneficios sociais en forma de salarios de maternidade, garderías e fogares para os nenos. Así mesmo desenvolvéronse campañas de información para darlles a coñecer ás mulleres os seus novos dereitos.

En 1918 Kollontai foi unha das organizadoras do Primeiro Congreso de Mulleres Traballadoras de toda Rusia. Deste congreso naceu o Zhenotdel, un organismo dedicado a promover a participación feminina na vida pública, e en proxectos sociais, e de xeito moi especial a loita contra o analfabetismo. O Zhenotdel tiña a súa propia revista, chamada Kommunistka (Muller Comunista) e Kollontai era parte do seu Consello editorial.

En 1921 Kollontai foi cofundadora da Oposición Obreira, que encabezou co dirixente dos traballadores metalúrxicos Alexander Shliápnikov. Formularon as consignas de entregar a dirección da economía a un Congreso de produtores, establecer a dirección das empresas e fábricas polos sindicatos e elixir os principais administradores polos traballadores. O Congreso do partido ordenou disolver este grupo, decisión que foi apelada inutilmente ante a Internacional Comunista.

Alexandra Kollontai quedou marxinada e perdeu a súa influencia política. En 1923 pasou ó servizo diplomático. Foi nomeada embaixadora da Unión Soviética (primeira muller embaixadora da historia) en Noruega e posteriormente en Suecia e México. Tamén formou parte da delegación soviética na Liga das Nacións. Este exilio dourado salvouna primeiro das deportacións acontecidas a partir de 1927, que afectaron entre outros ós seus compañeiros da Oposición Obreira e á Oposición de Esquerda e logo, na década seguinte, salvouna de morrer executada cando, un a un, os antigos dirixentes bolxeviques correron esa sorte.

Entre tanto, Stalin, aínda que apreciaba o papel das mulleres, revogou parte das medidas que lles garantían a plena igualdade e a súa emancipación completa. Foron penalizados novamente a homosexualidade (1934) e o aborto (1936), reactivouse a propaganda a favor da familia, reintroduciuse a educación separada entre os sexos. Por outro lado, o divorcio non se prohibiu, pero cobrábase polos trámites, facéndoo moito máis difícil; ademais, a moral tradicional volveu a imporse nas relacións familiares e persoais. Foi só a masiva participación das mulleres soviéticas na guerra contra o nazismo o que lles devolveu os dereitos conculcados.

Obra traducida ao galegoEditar

NotasEditar

Véxase taménEditar