Adolf Otto Reinhold Windaus

químico alemán
(Redirixido desde "Adolf Windaus")

Adolf Otto Reinhold Windaus, nado o 25 de decembro de 1876 en Berlín (Alemaña) e finado o 9 de xuño de 1959 en Göttingen, foi un químico alemán, descubridor da vitamina D e a histamina. Gañou o Premio Nobel de Química en 1928.

Adolf Otto Reinhold Windaus
Nobel prize medal.svg
Windaus.jpg
Adolf Otto Reinhold Windaus
Datos persoais
Nacemento 25 de decembro de 1876
Lugar Berlín Alemaña Alemaña
Falecemento 9 de xuño de 1959
Lugar Göttingen Alemaña Alemaña
Soterrado Stadtfriedhof de Göttingen
Residencia Alemaña Alemaña
Nacionalidade alemán
Cónxuxe Elisabeth Resau (1915)
Actividade
Campo Química orgánica
Bioquímica
Contribucións e premios
Coñecido por descubrir a vitamina D e a histamina
Premios Premio Nobel de Química (1928)

Índice

TraxectoriaEditar

Estudou no Liceo Francés (Französisches Gymnasium) de Berlín, no que se interesou principalmente pola literatura. Iniciou estudos de Medicina en 1895. Impresionáronmo tanto as conferencias do premio Nobel de química Emil Fisher que comezou a estudar química en Friburgo ao tempo que continúa coa Medicina. Doutorouse en 1900 cunha tese dedicada ao veleno que se extrae da dedaleira. A partir de 1906, traballa como profesor na Universidade de Innsbruck, e na Universidade de Göttingen de 1915 a 1944 como director do Instituto Químico.

Investigacións científicasEditar

Volveu a Berlín para traballar con Emil Fischer e coñeceu a Otto Diels (futuro premio Nobel en 1950), con quen mantivo unha longa amizade. En 1901 retornou a Friburgo e comezou a traballar sobre o colesterol e os esterois. A partir de 1906 impartiu docencia na universidade de Innsbruck e logo en Göttingen entre 1915 e 1944. En 1919 logrou transformar o colesterol en ácido colánico (que fora illado dos ácidos biliares por Heinrich Otto Wieland). Windaus mostrou así a ligazón entre os esterois e os ácidos biliares. Descubriu tamén que a vitamina D é un esterol e que a luz é precisa para que esta vitamina actúe. Estas investigacións valéronlle o premio Nobel. Traballou igualmente sobre os derivados do imizadol, o que o levou a demostrar que a histidina (un aminoácido) é un derivado do imidazol, e a descubrir a histamina.

Véxase taménEditar