Abrir o menú principal

O Reino de Etruria (en francés Royaume d'Étrurie; en italiano: Regno di Etruria) foi un estado satélite de Francia que existiu desde 1801 a 1807 baixo a imposición de Napoleón Bonaparte, e que comprendía gran parte da Toscana. Tomou o nome de Etruria, o antigo nome romano que designaba ao país dos etruscos.

Regno d'Etruria
Royaume d'Étrurie
Reino de Etruria

Monarquía
Estado satélite do Primeiro Imperio Francés


1801–1807
 

 

Bandeira Escudo
Capital Parma
Lingua Italiano
Relixión Catolicismo
Goberno Monarquía
Historia
 • Establecido 1801
 • Tratado de Fontainebleau (1807) 1807
Moeda Lira de Etruria

HistoriaEditar

Polo tratado secreto de San Ildefonso (1800), o primeiro cónsul Napoleón Bonaparte promete a creación en Italia dun Estado baixo dependencia española a cambio da restitución da Luisiana por España. Os tratados de Lunéville (9 de febreiro de 1801) e de Aranjuez (21 de mazo de 1801) confirman a creación. A coroa confíreselle a Luís de Borbón-Parma, fillo e herdeiro do duque de Parma Fernando I. O desposuído gran duque de Toscana, Fernando III de Habsborgo-Lorena, recibe en compensación os territorios eclesiásticos, secularizados, do arcebispado de Salzburgo.

O 3 de agosto de 1801 foi proclamado rei Luís I de Borbón-Parma (Luís I), sobriño da raíña de España María Luísa. A illa de Elba transfírese a Francia, pero incorpórase ao reino de Etruria o antigo Principado de Piombino, que foi inmediatamente cambiado polo denominado Estado dos Presidios.

Segundo Napoleón, Luís I "renuciara implicítamente" ao ducado de Parma, que é anexionado a Francia converténdose na capital do departamento do Taro.

Luís I morre o 27 de maio de 1803, sucedéndoo o seu fillo Carlos Luís, Luís II de Etruria, baixo a rexencia da súa nai María Luísa de Borbón (filla de Carlos IV de España). O goberno de María Luísa permite o asilo dalgúns inimigos de Napoleón, o que irrita a este, que suprime o reino polo Tratado de Fontainebleau o 10 de decembro de 1807, no cal se declara abolida a monarquía.

O rei e a súa nai deberían recibir a cambio, segundo os termos do tratado de Fontainebleau (1807) asinado por Francia e España, o Norte de Portugal, recentemente conquistado, pero en 1808, as desavinzas entre Napoléon e os Borbóns reinantes en España interrompe o proceso.

En 1808 o parlamento francés incorpora o país a Francia. Un gobernador xeral, Jacques François de Boussay, Barón de Menou (1750-1810) foi enviado ao país e logra o poder en maio de 1808 (até o 3 de marzo de 1809).

Créanse inmediatamente tres departamentos: departamento do Arno (gobernado por Bacault de Reully desde o 24 de maio de 1808), departamento do Mediterráneo (gobernado por Guillaume Antoine Benoît, en funcións, desde o 25 de febreiro de 1808) e o departamento de Ombrone (gobernado por Ange Gandolfo desde o 24 de maio de 1808).

Nominalmente o país volve a ser un estado soberano en 1809, cando foi donado co título de Gran Duquesa de Toscana á irmá de Napoleón, Elisa Baciocchi, o 3 de marzo de 1809, que conserva até o 1 de febreiro de 1814. Pero o novo Gran Ducado foi só nominal. A administración francesa mantense cos tres departamentos; o gobernador de Ombrone non foi cambiado; para Arno foi nomeado o 15 de marzo de 1809 Jean Antoine Joseph Fauchet (1761-1834) (que o 4 de xuño de 1810 foi nomeado barón de Fauchet); no do Mediterráneo o gobernador cambiouse en 1810, sendo nomeado Michel Augustin de Goyon. Os tres gobernadores estiveron á fronte dos seus gobernos atéfebreiro de 1814, cando o país foi evacuado polos franceses e ocupado polos napolitanos.

Neste ano de 1814 o Congreso de Viena reconstitúe o Gran Ducado de Toscana que é devolto a Fernando II de Habsburgo-Lorena, que recupera o trono o 27 de abril de 1814. Os Borbón-Parme son on resarcidos co ducado de Lucca. O ducado de Parma, concedido a Napoleón II, cédese á emperatriz María Luísa de Austria á morte deste último, e o ducado de Lucca será entón anexionado polo Gran Ducado de Toscana.

Reis de EtruriaEditar

 
A familia de Carlos IV, por Goya.
 
Moeda de 10 liras do Reino de Etruria

A futura familia real da Etruria figura en A familia de Carlos IV, lenzo pintado por Francisco de Goya en 1800-1801:

Á dereita do cadro a futura raíña María Luísa ten ao futuro Luís II de Etruria no colo e o futuro Luís I de Etruria está de pé atrás dela.

Na fronte da moeda, efixies de Carlos Luís de Etruria e da súa nai a raíña rexente.
Na lenda en latín lese Carolus Ludovicus Dei gratia rex Etruriae et Maria Aloysia regina rectrix.

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar