Ananismo insular

O ananismo insular é un proceso evolutivo que tenden a sufrir as especies animais en contornas pechadas de pequeno tamaño, como as illas, e polo que tenden a desenvolver unha diminución de tamaño para se adaptar á limitación de recursos. O tamaño é unha característica moi variable, que cunha selección de carácter estrita pode aumentar ou diminuír a gran velocidade en comparación cos cambios exercidos por outros procesos evolutivos. O proceso inverso ó ananismo insular é o xigantismo insular, característico dos animais (roedores, lagartos, tartarugas, insectos etc.) que polo xeral son pequenos no continente.

Un raposo insular (Urocyon littoralis), exemplo de ananismo insular. É o raposo máis pequeno de Norteamérica.

Os exemplos máis clásicos deste efecto son restos de especies extintas de elefantes ananos atopados nalgunhas illas do mar Mediterráneo e da Illa de Flores, en Indonesia; tamén destaca o caso dos mamuts ananos da illa de Wrangel.

Actualmente o caso máis famoso é o dunha nova especie (Homo floresiensis) atopada tamén na illa de Flores, que medía aproximadamente 1 metro de estatura e que parece ter evolucionado de poboacións de Homo erectus que chegaron á illa hai 800.000 anos.

O ananismo insular foi estudado en hipopótamos e bóvidos, aínda que se dá en multitude de especies animais, incluídos carnívoros como o lobo xaponés (Canis lupus hodophilax), o tigre de Bali (Panthera tigris balica) ou o crocodilo cubano (Crocodylus rhombifer). O rexistro fósil amosa, ademais, que o ananismo en condicións insulares afectou mesmo a algunhas especies de dinosauros durante o período Cretáceo.

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar