Abrir o menú principal

Xoana I de Nápoles

raíña de Nápoles

Xoana I de Nápoles, nada en Nápoles en 1326 e finada en 1382, foi raíña de Nápoles, condesa de Provenza e princesa de Acaia.

Xoana I de Nápoles
Joan I of Naples (head).jpg
Nacemento1326
 Nápoles
Falecemento12 de maio de 1382, 27 de xullo de 1382 e 22 de maio de 1382
 Muro Lucano
Causaasfixia
SoterradaBasílica de Santa Clara
EtniaPobo francés
Ocupaciónpolítica
PaiCharles, Duke of Calabria
NaiMaria de Valois
CónxuxeJacques IV de Majorque, Andrew, Duke of Calabria, Louis, Prince of Taranto e Otto, Duke of Brunswick-Grubenhagen
FillosCatherine of Naples, Frances of Naples e Charles Martel, Duke of Calabria
IrmánsMaría de Calabria e Charles Martel, Duke of Calabria
PremiosRosa de Ouro
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Orixes familiaresEditar

Filla de Carlos de Calabria, duque de Calabria, e da súa segunda esposa María de Valois. Era neto por liña paterna do rei Roberto I de Nápoles e Violante de Aragón, e por liña materna do duque Carlos I de Valois e da condesa Margarida de Anjou.

NupciasEditar

Para tentar asegurar a sucesión da coroa casou catro veces, pero sen obter descendencia de ningún deles:

Ascenso ao tronoEditar

En 1328 o seu pai Carlos de Calabria morreu prematuramente. Como resultado deste feito, foi nomeada sucesora do Reino de Nápoles e en 1343, con só 17 anos, foi coroada raíña. Pola súa mocidade contou co apoio do papa Clemente VI, que mandou o cardeal Americo de Saint Martin que a coroase raíña en agosto de 1344 en Roma.

Conflito con HungríaEditar

O asasinato do primeiro marido André de Hungría en 1345, probabelmente baixo as súas propias ordes, provocoulle a inimizade dos anxevinos do Reino de Hungría, que intentaron invadir o Reino de Nápoles e tivo que negociar a paz co Reino de Sicilia tras a invasión de Ramón de Peralta.[1] Só o seu segundo marido, Luís I de Taranto, conseguiu facerse coroar como rei consorte en 1353.

Cisma de OccidenteEditar

Durante o Cisma de Occidente, Xoana I apoiou o papado de Aviñón, e aliñouse co Reino de Francia adoptando como fillo e sucesor o Conde de Anjou Luís I de Anjou, fillo do rei Xoán II de Francia. Como resultado, o papa romano Urbano VI excomungou e retirou os reinos a Xoana, que orixinalmente foron concedidos á Primeira Dinastía Capetiana de Anjou-Sicilia e concedeullos a Carlos, duque de Durazzo.[2] Co apoio húngaro, Carlos de Durazzo invadiu o Reino de Nápoles e en 1381 capturou a raíña Xoana I.

Morte e guerra de sucesión no Reino de NápolesEditar

Despois de ser encarcerada, Xoana morreu esganada no castelo de San Fele o 22 de maio de 1382. Estalou unha guerra de sucesión entre o invasor Carlos, duque de Durazzo e o fillo do rei Luís I de Anjou, a quen Xoana adoptara anteriormente.

NotasEditar

  1. "Ramon de Peralta". L'Enciclopèdia.cat. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana. 
  2. The Shorter Cambridge Medieval History (en anglès). 

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Ligazóns externasEditar