Pedro I de Alençon

aristócrata francés

Pedro de Francia ou Pedro de Alençon, nado o 29 de xuño de 1251 en Château Pèlerin, Palestina (hoxe Atlit, Israel) e finado o 6 de abril de 1283[1] en Salerno, Italia, foi un príncipe de sangue real francés, quinto fillo de Lois IX, rei de Francia, e de Margarida da Provenza. Foi conde de Alençon de 1268 a 1283, conde de Blois, de Chartres e señor de Guisa de 1272 a 1283.

Pedro I de Alençon
Nacemento29 de xuño de 1251
Lugar de nacementoAtlit
Falecemento6 de abril de 1284, 6 de abril de 1283 e 6 de abril de 1284
Lugar de falecementoSalerno
SoterradoCouvent des Cordeliers
NacionalidadeReino de Francia
Ocupaciónaristócrata
PaiLois IX de Francia
NaiMargarida da Provenza
CónxuxeJoana de Blois-Châtillon
IrmánsInés de Francia, duquesa de Borgoña, Isabel de França, Rainha de Navarra, Branca de França, Margarida da França, Blanche de France, Filipe III de Francia, Roberto de França, conde de Clermont, Luís da França, John of France e João Tristão da França
Na rede
WikiTree: Capet-204
editar datos en Wikidata ]

Traxectoria editar

 
Tumba dos seus fillos, Lois e Filipe, soterrados na Abadía de Royaumont[2].

Naceu durante a Sétima Cruzada na fortaleza templaria de Château-Pèlerin, onde a súa nai, Margarida da Provenza, permanecía fóra dos combates, despois de dar a luz un primeiro fillo en Exipto. Viviu en París ata 1268, ano no que en marzo[3] o seu pai lle deu en asignación e como paria o condado de Alençon e o de Perche así como os señoríos de Mortagne-au-Perche e Bellême.

Acompañou a seu pai a Tunes durante a Oitava cruzada (1270), pero esta expedición converteuse nun fiasco, baseándose na epidemia de disentería que decima o exército cruzado. O seu pai, así como o seu irmán máis vello Xoán Tristán sucumbiron á enfermidade.

Á súa volta a Francia, casou con Xoana de Châtillon (c. 1254 - 1291) en 1272 (coa que se prometera en febreiro de 1263), quen lle aportou as terras de Blois, Chartres e Guisa. A parella tivo dous fillos que morreron a unha idade curta:

  • Lois (1276-1277).
  • Filipe (1278-1279).

En 1282, despois das Vésperas sicilianas, foi ao reino de Nápoles para levar axuda ao seu tío paterno Carlos I de Anjou. Loitou por Carlos, pero morreu en Salerno o 6 de abril de 1283. O seu corpo foi levado aos franciscanos en París, onde foi enterrado e o seu corazón foi levado á igrexa dos dominicanos (Convento dos Xacobinos). Despois da súa morte, sen fillos sobreviventes, a súa herdanza de Alençon volveu á coroa; a súa viúva non volveu a casar e vendeu en 1286 o condado de Chartres a Filipe IV de Francia. Blois e Guisa pasaron entón a un primo, da familia de Chatillon.

Devanceiros editar

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filipe II Augusto de Francia (1165-1223)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Lois VIII de Francia (1187-1226)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Isabel de Hainaut (1170-1190)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Lois IX de Francia (1214-1270)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Afonso VIII de Castela (1155-1214)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Branca de Castela (sobre 1188-1252)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Leonor de Inglaterra (1161-1214)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pedro I de Alençon (1255-1283)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Afonso II da Provenza (sobre 1180-1209)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ramón Berenguer V da Provenza (1198-1245)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Garsenda de Sabran (m. despois de 1209)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Margarida da Provenza (vers 1221-1295)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tomé I de Savoia (1177-1233)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Beatriz de Savoia (1198-1266)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Margarida de Xenebra (m. en 1257)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Notas editar

  1. [https://web.archive.org/web/20140116001259/http://cat.inist.fr/?aModele=afficheN&cpsidt=20436186 Arquivado 16 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. A morte de Pedro, conde de Alençon (1283), fillo de San Lois, na memoria capetiana, en [http://www.refdoc.fr/ Refdoc.
  2. Calcaria esculpida. Orixinais no Museo de Cluny desde 1887 Tumba de Lois e Filipe, fillos do conde de Alençon.
  3. Dicionario da nobreza[Ligazón morta] por François-Alexandre de La Chenaye-Aubert, Vol. 1, segunda ed., 1770, p. 158

Véxase tamén editar

Bibliografía editar

  • P.-V. Claverie, "Un nouvel éclairage sur le financement de la première croisade de Saint Louis ", Mélanges de l'École française de Roma. Moyen Âge, CXIII (2001), p. 621-635

Ligazóns externas editar