Teobaldo I de Bar

Teobaldo I de Bar, nado ao redor de 1158 e finado o 13 de febreiro de 1214, foi conde de Bar de 1190 a 1214 e conde de Luxemburgo de 1197 a 1214. Era fillo de Reinaldo II de Bar e Inés de Champaña.

Teobaldo I de Bar
Siège d’Acre.png
Nacemento1158
Lugar de nacementovalor descoñecido
Falecemento13 de febreiro de 1214
Lugar de falecementovalor descoñecido
NacionalidadeFrancia
Ocupaciónfeudatario
PaiRexinaldo II de Bar
NaiInês de Blois
CónxuxeLaurette of Loon, Ermesinde of Bar-sur-Seine e Ermesenda, Condessa do Luxemburgo
FillosHenrique II de Bar, Agnes of Bar, Margarida de Bar, Agnes of Bar, Elisabeth de Bar-Mousson e Marguerite of Bar
IrmánsHenry I, Count of Bar e Reginald of Bar
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Segundo fillo do conde de Bar, pertenceu pola súa nai á liñaxe dos Teobaldos de Champaña, unha rama enfrontada co Ducado de Lorena a nivel local, e dentro do reino o centro dunha liga de oposición ao rei de Francia Filipe Augusto.

Recibiu en principio as os señoríos de Briey e Stenay no reino de Francia. Participa co seu irmán Henrique I na terceira cruzada e converteuse en Conde de Bar cando este morreu no asedio de San Xoán de Acre (1191).

De volta a Europa, dedícase a aumentar o seu poder territorial, polos seus parentescos e os seus matrimonios. O seu terceiro matrimonio, en 1197, permitiulle adquirir Luxemburgo. Atópase á fronte dun inmenso conxunto territorial entre Francia e o Sacro Imperio Romano Xermánico. Erixiuse en árbitro local e en 1202 o duque de Lorena Simón II asinou un tratado para garantir que se respectasen os seus últimos desexos en relación coa súa sucesión. A cambio, Teobaldo recibiu a soberanía feudal do condado de Vaudémont que lle cedeu o duque de Lorena.

En 1211, foi a Occitania para loitar contra os cátaros, pero desaprobou a cabalgada[1] de Simón IV de Montfort ao condado de Foix, e non o seguiu ata o Quercy, rompendo así a cruzada[2].

Morreu en 1214, pouco antes da batalla de Bouvines. O seu territorio dividiuse en dous, o Barrois e as súas dependencias pasaron ao seu fillo e Luxemburgo foi a Waleran IV de Limburgo, que casou coa súa viúva.

DevanceirosEditar

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Luís de Montbéliard
 
 
 
 
 
 
 
8. Teodorico I de Montbéliard
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Sofía de Bar
 
 
 
 
 
 
 
4. Reinaldo I de Bar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Guillerme I de Borgoña
 
 
 
 
 
 
 
9. Ermentruda de Borgoña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Estevaneta de Borgoña
 
 
 
 
 
 
 
2. Reinaldo II de Bar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20.
 
 
 
 
 
 
 
10. Xerardo I de Vaudémont
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21.
 
 
 
 
 
 
 
5. Xisela de Vaudémont
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22.
 
 
 
 
 
 
 
11. Edwiga de Dagsbourg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23.
 
 
 
 
 
 
 
1. Teobaldo I de Bar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24.
 
 
 
 
 
 
 
12. Estevo II de Blois
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25.
 
 
 
 
 
 
 
6. Teobaldo IV de Blois
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26.
 
 
 
 
 
 
 
13. Adela de Blois
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27.
 
 
 
 
 
 
 
3. Inés de Champaña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Enxelberto I de Ístria
 
 
 
 
 
 
 
14. Enxelberto de Caríntia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Edwiga de Saxonia
 
 
 
 
 
 
 
7. Matilde de Carintia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Ulrico de Passau
 
 
 
 
 
 
 
15. Utta de Passau
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31.
 
 
 
 
 
 

Matrimonios e fillosEditar

Casou en primeiras nupcias en 1176 con Laureta de Loon (m. 1190), filla de Luís I, conde de Loon e de Rieneck, e de Inés de Metz, coa que tivo a:

Casou en segundas nupcias en 1189 con Isabel (1189 - 1211), filla de Guido de Brienne, conde de Bar-sur-Seine e Isabel de Chacenay, da cal tivo a:

O matrimonio foi anulado en 1195 e casou finalmente en terceiras nupcias en 1197 con Ermesinda I de Luxemburgo (1186-1247), condesa de Luxemburgo, filla de Henrique IV, conde de Luxemburgo e de Namur, e de Inés de Gueldre. Tiveron a:

  • Reinaldo, señor de Briey, morto antes de 1214.
  • unha filla, morta en 1214.
  • Isabel (m. 1262), casada con Waleran de Limburgo (m. 1242), señor de Monschau.
  • Margarida, casada con Hugo III († 1243), conde de Vaudémont, e despois con Henrique de Blois, que foi o rexente do condado de Vaudémont.

NotasEditar

  1. Unha cabalgada é unha expedición destinada a inflixir un máximo de estragos para debilitar economicamente o seu adversario.
  2. Georges Bordonove, La Tragédie Cathare, París, Pygmalion – Gérard Watelet, col. « Les Grandes Heures de l’Histoire de France », 1991

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar