Raúl I de Vermandois

Raúl I de Vermandois[1], chamado Raúl I o Valente, ou Raúl I o Chosco, tamén coñecido co nome de Raúl de Crépy, nado ao redor de 1094 e finado o 13 de outubro de 1152, foi conde de Vermandois, de Amiens e de Valois de 1102 a 1152.

Raúl I de Vermandois
Ralph I of Vermandois.jpg
Nacementoc. 1085 e c. 1094
Falecemento14 de outubro de 1152 e 13 de outubro de 1152
NacionalidadeReino de Francia
Ocupaciónaristócrata
PaiHugo de Vermandois
NaiAdelaide, Countess of Vermandois
CónxuxePetronila de Aquitania, Laurette of Flanders e Eleanor of Champagne
FillosIsabel de Vermandois, Raúl II de Vermandois, Leonor de Vermandois e Félix de Valois
IrmánsMargaret of Clermont e Elizabeth of Vermandois, Countess of Leicester
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Fillo de Adelaida de Vermandois e Hugo I o Grande, fillo do rei Henrique I de Francia, era o primo irmán do rei Luís VI de Francia. Deu o seu apoio a estes últimos contra os baróns refractarios á autoridade real.

Tendo perdido un ollo no transcurso da captura do castelo de Livry en 1129, ao ano seguinte, no asedio de Coucy, feriu mortalmente a Tomé de Marle, señor de Coucy, que matara había moito tempo ao seu irmán Henrique (1091 -1130), señor de Chaumont-en-Vexin. En novembro de 1131, o rei Luís VI nomeouno senescal[2].

Pouco despois da morte de Luís VI en 1137, sostivo[3] temporalmente a causa da Raíña Nai Adelaida de Savoia, que temía que o seu dote fose usado ao servizo do Estado polo seu fillo Luís VII axudado polo abade Suger.

Fiel á Coroa de Francia, Luís VII propúxolle á irmá da súa muller (Leonor de Aquitania) chamada Petronela de Aquitania (sobre 1125 - 1151 ) para casar con ela, Raúl repudiou en 1142 á súa primeira esposa Leonor de Blois. A muller abandonada queixouse entón ao seu irmán Teobaldo IV, conde de Blois e Champaña, que á súa vez se rebelou contra o rei de Francia. O papa Inocencio II interveu anulando este matrimonio e excomungando aos novos cónxuxes así como aos bispos que consentiron a bendiciron a súa unión. Porén o papa Uxío III que sucedeu a Inocencio II, lexitimou[4] este segundo matrimonio no concilio celebrado en Reims en 1148.

Durante a ausencia de Luís VII (que marchara á segunda cruzada), en 1145, Raúl permaneceu en Francia como rexente do reino xunto a Suger. Despois do regreso de Luís, Raúl, que quedara viúvo de Petronela, a súa segunda muller, casou de novo en 1152 coa Laureta de Alsacia (sobre 1125 - 1151), filla de Teodorico de Alsacia, conde de Flandres.

Matrimonios e descendenciaEditar

1) Cara a 1120, casou en primeiras nupcias con Leonor de Blois, filla de Estevo II de Blois e Adela de Inglaterra, da que se separou sobre 1141 por mor da consanguinidade. Algunhas xenealoxías[5] atribúen a esta unión un fillo, Hugo II de Vermandois, que se tería feito monxe baixo o nome de Félix de Valois, pero esta afirmación parece ser unha broma do século XVI.

2) En 1142, casou con Petronela de Aquitania, filla de Guillerme X de Aquitania e irmá de Leonor de Aquitania, coa que tivo a:

En 1152 casou con Laureta de Lorena, unha efémera unión da que non tivo fillos.

NotasEditar

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar