Pucho Boedo

cantante e compositor galego

José Boedo Núñez, coñecido como Pucho Boedo, nado na Coruña o 4 de xaneiro de 1929 e finado na mesma cidade o 26 de xaneiro de 1986, foi un cantante e compositor galego, considerado un mito da canción galega.

Pucho Boedo
Pucho Boedo, estatua no Ventorrillo (A Coruña).jpg
Nome completoJosé Boedo Núñez
AliasPucho Boedo
Nacemento4 de xaneiro de 1929
OrixeA Silva
Falecemento26 de xaneiro de 1986
 A Coruña
Soterradocemiterio de Santo Amaro da Coruña
IrmánsJosé Antonio Boedo Núñez
OcupaciónCantante
XéneroFolk, pop
Instrumento(s)Voz
Selo(s) discográfico(s)Bel-Air (1962)[1]
Zafiro (1964)
Marfer (1974)
Ruada (1984)[2]
Relacionado conLos Trovadores
Los Satélites
Los Tamara
Tempo en activo1948–1985
Na rede
Musicbrainz: 1e2b195f-6f2c-4c71-8598-4cfb870e355b Discogs: 4706031 Editar o valor em Wikidata

TraxectoriaEditar

Naceu na aldea da Silva en 1929,[1] fillo de José Boedo, membro da CNT asasinado en 1936. Un ano despois, o seu irmán José Antonio era tamén fusilado. Outro irmán, Manuel, con só dezaseis anos, conseguiu fuxir. Anos despois, lograrían reencontrarse.

A finais da década de 1940 comezou a cantar Radio Juventud no Kiosco Alfonso. Gañou un concurso e foi fichado pola orquestra Los Trovadores de Alfonso Saavedra. Fíxose profesional primeiro con este grupo e despois con Los Satélites. Con eles viaxou a Venezuela, a primeira orquestra galega que cruzaba o Atlántico. Los Satélites trouxeron de América aos campos da festa a música tropical, vinte anos antes de que en Nova York se inventase a palabra salsa. Pucho, porén, ficou en Venezuela.

PopularidadeEditar

Pucho volveu para xuntarse de novo con Los Trovadores, quen tocaban en Madrid no inverno. Con eles gravou os primeiros discos. Fíxose popular a partir da súa incorporación a Los Tamara en 1959, chamado por Prudencio Romo. Cantou boleros, rancheiras, xotas, tangos, canción italiana e merengues. Actuou no Teatro Olympia de París, no que compartiu cartaz con Charles Aznavour e Jacques Brel. En Suíza, entre as comunidades de emigrantes, a súa voz protagonizou o renacemento da canción en galego, unha lingua prohibida polo franquismo.[3]

Musicou versos de Manuel Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro e Rosalía de Castro. Deixou Los Tamara en 1976 por problemas de saúde e non volvería cantar até 1982, cando comezou a súa carreira en solitario.

MorteEditar

Faleceu na noite do 26 de xaneiro de 1986 na súa casa da Coruña, por mor dun fallo cardíaco.[4] Está enterrado no cemiterio de San Amaro da Coruña.[5]

DiscografíaEditar

Con Los TamaraEditar

En solitarioEditar

Filmografía relacionadaEditar

 
Homenaxe a Pucho Boedo na Cidade Vella da Coruña.

Paco Lodeiro produciu un documental, conxuntamente con Xurxo Souto, Pucho Boedo, un crooner na fin do mundo[6] e un disco sobre a súa figura, Sempre Pucho[7].

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 Veinticinco aniversario de la muerte de Pucho Boedo. elcorreogallego.es
  2. Pucho Boedo El crooner infinito. lafonoteca
  3. Un crooner na fin do mundo
  4. "José 'Pucho' Boedo, cantante y compositor". El País (en castelán). 28 de xaneiro de 1986. 
  5. Na tumba número 885: Ventureira, Rubén, ed. (2012). O cemiterio de Santo Amaro (PDF). Concello da Coruña. Consultado o 12 de outubro de 2015. 
  6. Ficha en Culturagalega.org
  7. Ficha do CD

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar