Pucho Boedo

cantante e compositor galego

José "Pucho" Boedo Núñez, nado na Coruña o 4 de xaneiro de 1929 e finado na mesma cidade o 26 de xaneiro de 1986, foi un cantante e compositor galego, considerado un mito da canción galega.

Pucho Boedo
Nome completoJosé Boedo Núñez
AliasPucho Boedo
Nacemento4 de xaneiro de 1929
OrixeA Silva
Falecemento26 de xaneiro de 1986
 A Coruña
OcupaciónCantante
XéneroFolk, pop
Instrumento(s)Voz
Selo(s) discográfico(s)Bel-Air (1962)[1]
Zafiro (1964)
Marfer (1974)
Ruada (1984)[2]
Relacionado conLos Trovadores
Los Satélites
Los Tamara
Tempo en activo1948–1985
editar datos en Wikidata ]
Homenaxe a Pucho Boedo na Cidade Vella da Coruña.
Estatua de Pucho Boedo no Ventorrillo, A Coruña.

TraxectoriaEditar

Naceu na Silva en 1929,[1] fillo de José Boedo, membro da CNT asasinado no 36. Un ano despois o seu irmán José Antonio Boedo Núñez era tamén fusilado. Outro irmán, Manuel Boedo, con só dezaseis anos, conseguiu fuxir. Andando o tempo Pucho reencontraríase con el.

A finais da década de 1940 comezou a cantar Radio Juventud no Kiosco Alfonso, gañou un concurso e foi fichado pola orquestra Los Trovadores de Alfonso Saavedra. Fíxose profesional primeiro con este grupo e despois con Los Satélites. Con eles viaxou a Venezuela, na primeira ocasión que unha orquestra galega cruzaba o Atlántico. Da súa volta de América, os Satélites trouxeron aos campos da festa o poder da música tropical, vinte anos antes de que en Nova York se inventase a palabra salsa. Pucho, porén, ficou en Venezuela.

PopularidadeEditar

Volveu para xuntarse de novo cos Trovadores, que tocaban en Madrid no inverno. Con eles gravou os primeiros discos. Foi a partir da súa incorporación a Los Tamara en 1959, chamado por Prudencio Romo, que se fixo popular. Cantou boleros, rancheiras, xotas, tangos, canción italiana e merengues. Actuou no Olympia de París, compartindo escenario con Charles Aznavour e Jacques Brel. En Suíza, entre as comunidades de emigrantes, a súa voz protagonizou o renacemento da canción en galego, unha lingua prohibida pola ditadura franquista.[3]

Púxolles música aos versos de Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro e Rosalía de Castro. Deixou os Tamara en 1976 por problemas de saúde e non volvería a cantar até 1982, cando comezou a súa carreira en solitario.

MorteEditar

Feleceu na noite do 26 de xaneiro de 1986 na súa casa da Coruña, por mor dun fallo cardíaco.[4] Está enterrado no cemiterio de San Amaro.[5]

DiscografíaEditar

Con Los TamaraEditar

Álbums de estudioEditar

En solitarioEditar

Filmografía relacionadaEditar

Paco Lodeiro produciu un documental (conxuntamente con Xurxo Souto) e un disco sobre a figura de Pucho Boedo: Pucho Boedo, un crooner na fin do mundo[6] e Sempre Pucho[7], respectivamente.

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 Veinticinco aniversario de la muerte de Pucho Boedo. elcorreogallego.es
  2. Pucho Boedo El crooner infinito. lafonoteca
  3. Un crooner na fin do mundo
  4. "José 'Pucho' Boedo, cantante y compositor". El País (en castelán). 28 de xaneiro de 1986. 
  5. Na tumba número 885: Ventureira, Rubén, ed. (2012). O cemiterio de Santo Amaro (PDF). Concello da Coruña. Consultado o 12 de outubro de 2015. 
  6. Ficha en Culturagalega.org
  7. Ficha do CD

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar