Peter D. Mitchell

bioquímico británico


Peter Dennis Mitchell, nado o 29 de setembro de 1920 en Mitcham, (Inglaterra) e finado o 10 de abril de 1992 en Bodmin, foi un bioquímico inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1978.

Infotaula de personaPeter Dennis Mitchell

Editar o valor em Wikidata
Nome orixinal(en) Peter Dennis Mitchell Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento29 de setembro de 1920
Surrey, Reino Unido Editar o valor em Wikidata
Desaparición
Morte10 de abril de 1992
Bodmin Reino Unido Reino Unido
Datos persoais
ResidenciaReino Unido Reino Unido
País de nacionalidadeinglés
Educación
  • Jesus College, Cambridge
  • Universidade de Cambridge
  • Universidade de Edimburgo
  • Coñecido por
  • descubrimento do mecanismo da sintesis do ATP
  • Actividade
    Campo de traballo
  • Bioquímica
  • Ocupaciónbioquímico , químico , profesor universitario Editar o valor em Wikidata
    EmpregadorUniversidade de Cambridge
    Universidade de Edimburgo Editar o valor em Wikidata
    Membro de
    LinguaLingua inglesa Editar o valor em Wikidata
    Familia
    Cónxuxe
  • Premios
  • Premio Nobel de Química (1978)
  • medalla Copley (1981)
  • Sinatura
    Editar o valor em Wikidata

    Biografía editar

    Os seus pais foron Christopher Gibbs Mitchell, un empregado civil, e Kate Beatrice Dorothy Taplin. Estudou na Universidade de Cambridge, onde se licenciou en Ciencias naturais, e posteriormente doutorouse en bioquímica en 1951. En 1943 aceptou traballar no Departamento de Bioquímica desta universidade, renunciando en 1955. En 1961 aceptou a petición de Michael Swann para converterse en director do Departamento de Bioloxía da Facultade de Zooloxía da Universidade de Edimburgo.

    A partir do ano 1964 foi director do Laboratorio de Investigacións de Glynn, poboación situada en Cornualla.

    Investigacións científicas editar

     
    Fosforilación oxidativa.

    Interesado inicialmente na penicilina, a partir de 1961 traballou no estudo sobre a almacenaxe da enerxía nos seres vivos para ser posteriormente transportada aos puntos de utilización por medio das moléculas de adenosín trifostato (ATP). Grazas a esas investigacións, comprobou como a ruptura do enlace nun dos grupos de ATP provoca a aparición do ADP ou adenosín difostato, que libera unha enerxía inmediatamente dispoñible. Grazas á enerxía fornecida pola respiración humana, o ADP consegue converterse novamente ATP, proceso denominado fosforilación oxidativa.

    En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre o intercambio de enerxía biolóxica mediante a teoría da química osmótica. En 1981 foi condecorado coa medalla Copley.

    Véxase tamén editar

    Ligazóns externas editar

    Predecesor:
    Ilya Prigogine
    Premio Nobel de Química
     

    1978
    Sucesor:
    Herbert C. Brown
    e
    Georg Wittig