Abrir o menú principal

A orde corintia é a máis elegante e ornamentada das ordes arquitectónicas clásicas. Atribúese a súa creación ao escultor grego Calímaco no século IV a.C. No esencial é similar á orde xónica, da que difire basicamente na forma e tamaño do capitel. Unha das construcións máis destacables executadas segundo as pautas estilísticas da orde corintia é o monumento de Lisícrates en Atenas, levantado cara a 334 a.C.

Esquema da orde corintia

Características peculiaresEditar

  • A columna vai dotada de base. Trátase dunha peza de apoio composta por tres molduras: dous boceles circulares ou medios touros e unha escocia intercalada entre ambos os que pode ir adornada por uns linteles. En ocasións, esta base apoia á súa vez sobre un plinto, peza prismática de planta cadrada de pouco espesor.
  • O fuste é de sección circular e presenta unha lixeira éntase. Está acanalado por 24 estrías separadas entre si por finos filetes lonxitudinales. O tamaño total da columna adoita ser de vinte módulos e o do propio fuste de dezaseis e dous terzos.
  • O capitel é o elemento máis representativo desta orde e recoñécese pola súa aparencia de cesta da que sobórdanse as follas de acanto, cuxos talos dan lugar a unha especie de volutas ou espirais nas catro esquinas.
  • O entaboamento mide xeralmente un quinto da orde total. Está formado por:
    • a arquitrabe, que se mostra xeralmente descomposto en tres bandas horizontais superpostas e graduadas.
    • o friso é unha banda continua (sen métopas nin tríglifos) adornada cunha sucesión de figuras en relevo. Carga directamente sobre a arquitrabe.
    • a cornixa coroada polo beirado forma un saledizo que xeralmente conta cunha moldura.

Exemplos da orde corintiaEditar

GreciaEditar

Imperio romanoEditar

PosteridadeEditar

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar