Gianni Vattimo, nado en Turín o 4 de xaneiro de 1936 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 2023, foi un filósofo italiano e activista político, identificado coa hermenéutica, a posmodernidade e outros sincretismos. É unha figura significativa do denominado pensamento feble.

Gianni Vattimo
Nome completoGianteresio Vattimo
Nacemento4 de xaneiro de 1936
Lugar de nacementoTurín
Falecemento19 de setembro de 2023
Lugar de falecementoTurín
NacionalidadeReino de Italia e Italia
Alma máterUniversidade de Turín
Ocupaciónfilósofo, profesor universitario, político e escritor
PremiosHannah Arendt Prize, Max Planck Research Award, honorary doctorate of the National University of San Marcos, Honorary Doctorate of University of Buenos Aires e Medalla de Ouro do Círculo de Belas Artes
Na rede
Dialnet: 53864
editar datos en Wikidata ]

Traxectoria editar

Estudou na Universidade de Turín e na de Heiderberg. Exerceu a docencia en Turín, Os Ánxeles e Nova York. Foi Catedrático de Filosofía Teorética.

Participou en política a través do Partido Radical e logo na converxencia de forzas políticas denominada a Oliveira. Foi deputado no Parlamento Europeo en Demócratas de Esquerda. Foi membro da dirección nacional de Coordinamento Omosessuale.

Pensamento editar

Vattimo entendía que os grandes relatos omnicomprensivos están en crise. O seu lugar ocúpano os medios de comunicación, coa súa información superficial e múltiple e a complexidade das linguaxes técnicas. A única filosofía da historia posible arestora é a que narra a súa fin. Xa non existen nin fíos condutores nin posibilidade dunha visión totalizadora. A única visión posible é a que asuma o esnaquizamento da vida, que xa non reside no todo senón na fragmentación. Isto é a consecuencia do que Nietzsche denominou "a morte de Deus", que implica tamén o final da metafísica. Lonxe do catastrofismo de Lyotard, entende que a sociedade está a entrar na fase do posthistórico, onde se poden abrir novas oportunidades e posibilidades. Así, se se nega unha racionalidade central tamén desaparecen as coartadas para silenciar ou esmagar os discursos das minorías, sexan estas étnicas, relixiosas ou sexuais.

Obras editar

  • Il pensiero debole, Milán, 1983
  • La società transparente, Milán 1989
  • La fine della modernità, Turín. Milán, 1985
  • Filosofia al presente, Milán, 1990
  • Oltre l'interpretazione, Milán 1994
  • Credere di credere, Milán 1996
  • Vocazione e responsabilità del filosofo, Milán, 1996
  • Ecce comu. Come si ri-diventa ciò che si era, Roma, 2007