Abrir o menú principal

Gerd von Rundstedt, nado en Aschersleben o 8 de decembro de 1875 e finado en Hannover o 24 de febreiro de 1953, foi un mariscal de campo alemán.

Gerd von Rundstedt
Bundesarchiv Bild 183-L08129, Gerd v. Rundstedt.jpg
Nome completoKarl Rudolf Gerd von Rundstedt
Nacemento12 de decembro de 1875
 Aschersleben
Falecemento24 de febreiro de 1953
 Hannover
CausaInfarto agudo de miocardio
SoterradoHannover e Stadtfriedhof Stöcken
NacionalidadeAlemaña
Ocupaciónoficial
PaiGerd von Rundstedt
PremiosCruz de Mérito Militar de Terceira Classe, Albert Order, Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro com Folhas de Carvalho e Espadas, Ordem de Miguel, o Valente, Ordem da Coroa da Itália, Ordem da Coroa, Cruz de Honra, Order of the White Falcon, Medalha dos Sudetos, Saxe-Ernestine House Order, Military Merit Order, Ordem da Casa de Hohenzollern e Medalha Militar de Longo Serviço
Gerd von Rundstedt Signature.svg
editar datos en Wikidata ]
Gerd von Rundstedten en 1932.

Índice

TraxectoriaEditar

Fillo dun oficial de cabaleira que serviu na guerra francoprusiana, estudou na academia militar de Lichtelfelder e máis tarde na Academia de guerra de Berlín. Durante a Primeira Guerra Mundial serviu na fronte do Oeste no goberno militar alemán de Antuerpen e posteriormente no goberno militar alemán en Polonia. Loitou nos Cárpatos e cara o final da guerra volveu á fronte occidental.

Durante o réxime nazi participou na anexión dos Sudetes e retirouse como Generaloberst (o rango inferior a mariscal).

Segunda Guerra MundialEditar

Conquista de PoloniaEditar

Hitler chamouno para poñelo a fronte dos exércitos do Sur na invasión de Polonia dende Silesia e Eslovaquia. Tivo como xefe de staff a Enric Von Manstein. Atravesou a fronteira o 1 de setembro de 1939 e capturou Cracovia o 6 de setembro, librou a batalla de Bzura e conquistou Varsovia que se rendeu o 28 de setembro tras 10 días de asedio.

Vitoria sobre FranciaEditar

Durante a batalla de Francia comandou o Grupo de exércitos A que en maio de 1940 atravesou o que se cría o impracticable bosque das Ardenas e cercou a 300.000 soldados franco-británicos avanzados en Bélxica, grazas a rapidez dos Panzer de Heinz Guderian, un famoso xeneral baixo ás súas ordes. Este plan concibido por Manstein, foi apoiado por Rundstedt perante Hitler e resultou determinante do colapso do exército anglofrancés.

O 20 de maio Hitler viaxa ao cuartel xeneral de Rundstedt onde se acorda que este xire as súas tropas e avance cara a Rheims e a través de Alsacia. En poucos días rompeu a resistencia francesa cruzando o Marne e tomou Dijon e Lyon. O avance detívose cando Francia pediu o armisticio.

Foi ascendido a mariscal de campo, e malia os seus desexos de retirarse, Hitler nomeouno Comandante en Xefe do Oeste.

Invasión da Unión SoviéticaEditar

Durante a invasión alemá da Unión Soviética comandou os exércitos do sur que protagonizaron o embolsamento das tropas soviéticas en Uman e Kiev capturando a centos de miles de soldados do exército roxo. Malia o éxito da conquista de Ucraína e Crimea (esta tras a importante vitoria de Mariupol), Rundstedt foi relevado por Hitler debido á retirada do exército alemá da recentemente tomada Rostov que Rundstedt autorizara debido ao adianto do duro inverno ruso e a carencia de municións, alimentos, combustible e vehículos.

Fronte OccidentalEditar

Novamente chamado por Hitler, prestou os seus servizos na fronte Oeste. Tras o desembarco de Normandía, desbaratou a gran operación aerotransportada dos aliados, denominada Market Garden, e reeditou un fulgurante avance dende as Ardenas que a piques estivo de chegar a Antuerpen. O desgaste do exército alemán a esa altura da guerra impediu culminar ese último intento por gañar a iniciativa aos aliados.

FinalEditar

Tras a rendición de Alemaña, non se puido demostrar unha participación directa nos crimes de guerra e os xenocidios que na reteguarda da súa fronte executaban as SS, mais semella indiscutible para os historiadores de que coñecía eses delitos contra a humanidade. Ese factor e a súa delicada saúde foron as razóns esgrimidas para a súa liberación en maio de 1949.