Abrir o menú principal

Xoán I de Trastámara (nado en Épila, Zaragoza en 1358 e falecido en Alcalá de Henares en 1390) foi rei de Castela entre o 24 de agosto de 1379 e o 9 de outubro de 1390.

Xoán I de Castela
JuanIdeCastilla.JPG
Nacemento24 de agosto de 1358
 Épila
Falecemento9 de outubro de 1390
 Alcalá de Henares
Causaqueda de cavalo
SoterradoSepulcher of John I of Castile
NacionalidadeCoroa de Castela
Relixióncatolicismo
Ocupaciónguerreiro e político
PaiHenrique II de Castela
NaiXoana Manuel de Villena
CónxuxeLeonor de Aragón e de Sicilia e Beatriz de Portugal
FillosFernando I de Aragón, Henrique III de Castela e Miguel de Castela e Leão
IrmánsFadrique de Castilla, Leonor de Trastámara, Beatriz de Castilla, Afonso, conde de Gijón e Noronha, Leonor de Castilla la de los Leones, Pedro Enríquez de Castilla (m. 1366), Henry of Castile, Inés Enríquez de Castilla e Isabel Enríquez de Castilla
editar datos en Wikidata ]

Foi o segundo rei da dinastía de Trastámara, fillo de Henrique II o das Mercés e de Xoana, filla de Xoán Manuel de Villena, cabeza dunha rama máis nova da casa real de Castela. Naceu en Aragón durante o desterro do seu pai cando aínda non era rei. Foi o derradeiro rei castelán coroado solemnemente. Despois del, os monarcas asumiron a dignidade real por proclamación e aclamación.

Índice

TraxectoriaEditar

Casou con Leonor de Aragón, filla de Pedro IV o Cerimonioso, en Soria en 1375. Desta unión naceron:

Ó morrer Leonor, casou con Beatriz de Portugal, herdeira do trono de Portugal. Desta unión naceu Miguel, morto de neno.

Ó falecer sen herdeiros varóns o rei Fernando I de Portugal, pai da súa segunda esposa, Xoán I optou ó trono, quedando Pedro González, o seu aio, como un dos rexentes de Castela en 1384.

Ó ano seguinte, Xoán foi á guerra contra Xoán de Avis, fillo bastardo de Pedro I de Portugal e por tanto medio irmán de Fernando I. Esa guerra rematou na desastrosa derrota de Aljubarrota, na que, trala desbandada das tropas castelás, conseguiu salvar a vida grazas ao seu aio, que faleceu.

Guerra dos Cen AnosEditar

Artigo principal: Guerra dos Cen Anos.

Henrique II recibira a axuda de cabaleiros franceses dirixidos polo propio Bertrand Du Guesclin durante o seu enfrontamento con Pedro I o Cruel. A vitoria final de Henrique na guerra civil castelá brindou a Francia un poderoso aliado no plano naval. Tanto Henrique como o seu fillo Xoán enviaron a armada castelá, que destruíu a escuadra inglesa en La Rochelle (1372) e saqueou numerosos portos ingleses (como Rye, Rotingdean, Lewes, Folkestone, Plymouth, Portsmouth, Wight ou Hastings) entre 1377 e 1380, ano en que o almirante castelán Fernando Sánchez de Tovar chegou mesmo a ameazar Londres. Sir Ricardo Knolles en 1360 e o duque de Lancaster, Xoán de Gante, en 1363 formaron corpos expedicionarios que atacaron o continente, pero foron detidos.

Mantivo amizade con Carlos III de Navarra, casado coa súa irmá Leonor, poñendo fin ós conflitos entre os dous reinos.

Política interiorEditar

No marco da Guerra dos Cen Anos, Inglaterra e Castela víronse involucradas nun conflito dinástico: as fillas de Pedro I, Constanza e Isabel, casaran co duque de Lancaster e con Edmundo de Langley, duque de York, fillos do rei Eduardo III de Inglaterra.

Con estas unións, e considerándose herdeiras lexítimas de Pedro I, reclamaban o reino. En 1388, Xoán puxo fin á loita pactando o matrimonio do seu fillo e herdeiro Henrique con Catarina, filla de Constanza, ós que se lles outorgou a condición de Príncipes de Asturias polo acordo de Baiona. Así quedaron unidas as dúas ramas sucesorias de Afonso XI e instaurouse o título de Príncipe de Asturias, que en diante ostentou sempre o herdeiro da coroa de Castela e logo de España. Henrique foi o primeiro príncipe en posuír este título e mailas rendas inherentes, pois o territorio asturiano lles pertencía como patrimonio.

NotasEditar


Predecesor:
Henrique II
Rei de Castela e de León
1379-1390
 
Sucesor:
Henrique III
Predecesor:
Henrique II
Rei de Galiza
1379-1386 e 1387-1390
 
Sucesor:
Xoán de Gante
entre 1386 e 1387

Henrique III