Salgueiro Maia

militar portugués

Fernando José Salgueiro Maia "O Pichita", nado en Castelo de Vide o 1 de xullo de 1944 e finado en Santarém o 4 de abril de 1992 foi un militar portugués, un dos capitáns que lideraron as forzas militares durante a Revolución dos caraveis, a cal determinou o final da ditadura salazarista.

Infotaula de personaSalgueiro Maia

Editar o valor em Wikidata
Nome orixinal(pt) Fernando José Salgueiro Maia Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento1 de xullo de 1944 Editar o valor em Wikidata
Castelo de Vide, Portugal Editar o valor em Wikidata
Morte4 de abril de 1992 Editar o valor em Wikidata (47 anos)
Santarém, Portugal Editar o valor em Wikidata
Causa da mortecancro Editar o valor em Wikidata
Lugar de sepulturaCastelo de Vide Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadePortugal Editar o valor em Wikidata
Actividade
Ocupaciónmilitar , político , revolucionario Editar o valor em Wikidata
Período de actividade1968 Editar o valor em Wikidata -
LinguaLingua portuguesa Editar o valor em Wikidata
Carreira militar
LealdadeEstado Novo Editar o valor em Wikidata
Rama militarExército Portugués Editar o valor em Wikidata
Rango militarcapitán Editar o valor em Wikidata
ConflitoGuerra colonial portuguesa e Guerra da Independência de Moçambique (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Premios

WikiTree: Salgueiro_Maia-1 Find a Grave: 220834205 Editar o valor em Wikidata

Traxectoria

editar

Foi fillo do ferroviario Francisco da Luz Maia e de Francisca Silvéria Salgueiro. Foi á escola primaria de São Torcato, Coruche, para máis tarde trasladarse a Tomar e Leiria para rematar os seus estudos secundarios.

En 1964 ingresa na academia militar de Lisboa, e dous anos despois preséntase na Escola Pratica de Cavalaria (EPC). En 1968 estaba integrado na 9ª compañía de Comandos, na parte norte de Mozambique, loitando en plena Guerra colonial portuguesa. A súa participación valeulle o ascenso a capitán en 1970.

O mes de xullo seguinte embarca rumbo a Guinea, regresando a Portugal en 1973. A estas alturas inícianse as reunións clandestinas do Movimento das Forças Armadas, e Salgueiro Maia, como Delegado de Cavalaria, integra a Comissão Coordenadora do Movimento. O 16 de marzo de 1974 prodúcese o Levantamento das Caldas, que antece ao mítico 25 de abril no que se forzou a rendición de Marcelo Caetano. Así se reflicte na historia da EPC[1]:

Pela sua força em meios blindados coube à EPC na madrugada do dia 25 de Abril de 1974, marchar sobre Lisboa e ocupar o Terreiro do Paço e, posteriormente, cercar o Quartel do Carmo para obrigar o Chefe do Governo a render-se. Composta por 2 esquadrões, um de atiradores auto-transportados e outra de auto-metralhadoras, esta força era comandada pelo então Capitão Salgueiro Maia.

Despois do triunfo da revolución, non aceptou posto político ningún e continuou a súa carreira militar[2]. O 25 de novembro de 1975 é transferido ás Azores, para volver a Santarém en 1979, onde comandou o Presídio Militar de Santa Margarida. En 1984 regresa ao EPC. En 1989 foille diagnosticada unha doenza que pronto se traduciu en cancro. Foi intervido cirurxicamente en 1991, pero irremediabelmente morre o 4 de abril de 1992 vítima da enfermidade.

  1. "Páxina da EPC". Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2016. Consultado o 15 de marzo de 2016. 
  2. "Biografía de Salgueiro Maia". Arquivado dende o orixinal o 04 de decembro de 2013. Consultado o 15 de marzo de 2016. 

Véxase tamén

editar

Ligazóns externas

editar