Abrir o menú principal

Os merxinos (Merginae) son unha subfamilia de aves anseriformes da familia dos anátidos. Porén, algúns autores considéranos como unha tribo, a dos Mergini, dentro da subfamilia dos anatinos (Anatinae).[1]

A maioría das especies, pero non todas, son esencialmente mariñas, fóra da estación reprodutora. Moitas especies desenvolveron glándulas do sal, especializadas para permitirlles tolerar o consumo de auga salgada, como na orde dos procelariiformes, pero estas non están desenvolvidas en aves inmaturas. Algunhas prefiren os hábitats de ribeira.

O grupo está formado por patos coñecidos como patos mergulladores ou patos mariños. (Tamén son patos mergulladores os membros da subfamilia dos aitiínos).

DescriciónEditar

 
Parella de éideres de anteollos (Somateria fischeri). O macho, diante; a femia, detrás).
 
Pato arlequín (Histrionicus histrionicus).
 
Mergus merganser. Macho con plumaxe nupcial.

Son un grupo moi pouco homoxéneo, tanto en aspecto como en comportamento.

Moitos son voluminosos e de constitución pesada, e remontan o voo despois dunha laboriosa carreira. Porén, outras especies son moito máis pequenas e áxiles.

Todas as especies presentan dimorfismo sexual, tendo os machos cores negras ou contrastadas en branco e negro, o cores iridescentes.

Hábitat e distribuciónEditar

A maioría das especies son esencialmente mariñas, agás na época de cría, pero algunhas prefiren os hábitats de das ribeiras dos ríos ou lagos.

Excepto dúas especies, o resto viven en latitudes setentrionais.

AlimentaciónEditar

Un grupo de especies da subfamilia (os mergos) son piscívoros e teñen un bico estreito e serrado, perfectamente adaptado para a captura dos peixes.

Outros comen moluscos e crustáceos que apañan no fondo do mar, e dispoñen, algúns deles, como os éideres, de fortes e anchos bicos que lles permiten, por exemplo, arrincar os mexillóns das rochas.

TaxonomíaEditar

Estudos xenéticos realizados nos últimos anos propiciaron a consideración deste grupo como unha tribo (Mergini) dos anátidos.[2][3]

A clasificación do Congreso ornitolóxico internacional (versión 2.7, 2011) contempla 9 xéneros con 20 especies vivas:

NotasEditar

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Hoyo, Josep del; Andrew Elliot e Jordi Sargatal (eds.) (1992): Handbook of the birds of the world - Volume 1, Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-87334-10-5-
  • Kear, Janet (21005): Ducks, Geese and Swans. Oxford University Press. ISBN 0-19-854645-9.

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar