Abrir o menú principal
Trirreme romano representado nun mosaico.

A mariña romana (en latín: classis, literalmente frota) era a forza naval da Roma antiga. Malia que xogou un papel decisivo na expansión romana polo Mediterráneo, a mariña romana nunca tivo o prestixio das lexións romanas. Ó longo da súa historia, os romanos foron un pobo esencialmente terrestre, e deixaron os temas náuticos en mans de pobos máis familiarizados con eles, como os gregos e os exipcios, para construír barcos. Parcialmente por mor disto, a mariña nunca foi totalmente abrazada polo estado romano, e se consideraba «non romana». Na antigüidade, as mariñas e as frotas comerciais non tiñan a autonomía loxística da actualidade. A diferenza das forzas navais modernas, a mariña romana, mesmo no seu apoxeo, non existiu de xeito autónomo, senón que operou como un adxunto da exército romano.

A mariña romana creouse en tempos da República Romana. No ano -311 instituiuse a figura dos almirantes (Duoviri navals) para dirixir a pequena mariña romana, formada por uns poucos barcos (galeras sobre todo), e polos continxentes marítimos das cidades aliadas que posuían mariña (como Nápoles).

No -267 instituíronse os catro cuestores da mariña (Classici quoestores), cos seus respectivos en catro portos: Ostia, Calis (en Campania), Ariminium (Rimini), e outra sede da cal o nome e localización son descoñecidos.

No transcurso da Primeira Guerra Púnica, a mariña romana xogou un papel vital na vitoria romana e na ascensión da República Romana na hexemonía do Mediterráneo. Durante a primeira metade do século -II, Roma destruíu Cartago e subxugou os reinos helenísticos do leste do Mediterráneo, conseguindo o dominio completo de todas as beiras do mar interior, que chamaron Mare Nostrum. As frotas romanes volveron a ter un papel preponderante no século -I nas guerras contra os piratas e nas guerras civís romanas que provocaron a caída da República.