Abrir o menú principal

Izquierda Dinástica

Izquierda Dinástica foi un partido político español fundado en 1881. As súas orixes débense, por unha banda ás diverxencias entre os partidos republicanos progresistas (o de Castelar ou o de Martos) e, por outra, a decepción fronte ás políticas de Sagasta. Ideoloxicamente considérase un partido liberal, aínda que más progresista que o Partido Fusionista, e monárquico. Contaba cun periódico do mesmo nome.

Fundación e reunión dos elementos progresistasEditar

O partido foi proposto o 10 de outubro de 1881 na Academia de Medicamento aínda que até 1883 non concluíu o seu proceso de formación[1]. Presidíao Segismundo Moret que nunha notificación ao Congreso sobre a existencia do novo partido, declaraba seguir os principios da Constitución de 1869, aínda que aceptando a monarquía de Afonso XII. Moret establece contactos en primeiro lugar con Martos (e os seus progresistas-democráticos) e Montero Ríos para que se unan ao bando monárquico. Conseguíu que o primeiro aconsellara publicamente aos seus seguidores a unión unirse o partido, acordándose a integración dos progresistas-democráticos de Martos[2] en novembro de 1882, aínda que o propio Martos se manteña afastado da monarquía[3].

Ao mesmo tiempo elixiuse como novo xefe do partido a Francisco Serrano Domínguez. Serrano realizou en decembro do mesmo ano un discurso conciliador coa monarquía, pero deixando claro que eran partidarios dunha revisión constitucional[4]. A organización del partido rematou en maio de 1883 coa formación dun directorio formado por José López Domínguez, Moret, Becerra e Montero Ríos, ademais da xefatura de Serrano. En todo caso, a actividade do partido limitouse a pouco máis cás súas intervencións parlamentarias.

Formación de goberno, divisións internas e unión cos fusionistasEditar

A crise do goberno Sagasta permitiu o acceso á presidencia do goberno ao membro de Izquierda Dinástica, José de Posada Herrera co apoio dos fusionistas de Sagasta que querían evitar o acceso ao poder dos conservadores. No goberno incluíronse aos principais dirixentes do partido, como Moret en Gobernación.

Con todo, o goberno liberal de Posada Herrera só durou tres meses e o poder volverá ao conservador Cánovas que convocará inmediatamente eleccións que se celebran en abril de 1884. Nelas, os liberais obtiveron unha minoría moi escasa. A pesar de que Izquierda Dinástica superou lixeiramente aos fusionistas, a división interna pola falta dun programa claro empezou a afectar á marcha do partido. Así Moret uniuse a Sagasta[2] en outubro de 1884 e o novo directorio non fixo máis que buscar o achegamento cos fusionistas. Finalmente o partido foise diluíndo e acabou en coalición cos fusionistas e aceptando a imposibilidade de volver ás formulacións constitucionais de 1869[5].

NotasEditar

  1. Artola (1974); Partidos... p. 335-337.
  2. 2,0 2,1 Montagut Contreras, Eduardo. "El Partido Liberal en la Restauración". andalan.es. Consultado o 04-09-2017. 
  3. Artola (1974); Partidos... p. 336.
  4. Artola (1974); Partidos... p. 337.
  5. Artola (1974); Partidos... p. 338.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Artola, M. Partidos e programas políticos (1808 - 1936). Tomo I. (1974). Madrid: Editorial Aguilar. ISBN 84-03-12057-5